Zo zie ík het.

Getuige

2012-01-18T16:35:00.000+01:00

Hij viel me al op vanaf de ingang van het winkelcentrum. Hij was druk om zich heen aan het kijken, waardoor zijn looptempo soms vertraagde en ik bijna op zijn hielen stapte. Terwijl ik hem inhaalde, genoeg hebbend van het aanpassen van mijn snelheid, stopte hij resoluut bij een koffietentje, waar hij een zwarte gebreide muts van het hek afpakte. Even plotseling als hij was gestopt, liep hij weer verder. Nu was het mijn beurt om te vertragen en ik liet de man weer voorbij lopen. Nieuwsgierig en enigszins verbaasd observeerde ik hem. Hij zette de muts op zijn hoofd en vervolgde zijn weg met grote zekere stappen. Hij was al op me uit aan het lopen en toen bleek dat hij links ging waar ik rechts moest, staakte ik mijn achtervolging.
De zwarte muts, waarschijnlijk door een vriendelijke voorbijganger gevonden en op het hekje van het koffietentje gelegd in een poging hem weer te verzoenen met degene die hem daar was verloren, is volgens mij niet bij de rechtmatige eigenaar terug. Deze man is misschien officieel geen dief. Maar het zich toe-eigenen van de muts, gebruik makend van zijn eigen snelheid en de onoplettendheid en onverschilligheid van omstanders, is op zijn minst oneerlijk te noemen.
Ondanks mijn verbazing over de situatie bemoeide ik me er niet mee. "Meneer, is dat wel uw muts?" zou ik hem op strenge toon kunnen vragen. "Hou je er buiten!" zou hij mogelijk vervolgens zeggen, of misschien krijgen we wel ruzie, of hij negeert me simpelweg en loopt verder. De kans dat hij zegt: "Ja, je hebt gelijk, ik had hem niet moeten pakken. Weet je wat, ik ga hem meteen terugleggen!" is bijzonder klein.

Om het bijbehorende conflict te vermijden houd ik mijn mond in situaties als dit. Je weet maar nooit hoe hoog het conflict oploopt en waarschijnlijk heeft mijn vermanend toespreken weinig effect. Ik zeg dus niks tegen mensen die een snoepje pakken uit de schepbakken in de winkel, ik hou mijn mond als een voorbijganger zijn afval op straat gooit en als ik zie dat iemand zwart rijdt in de metro zal ik me er niet mee bemoeien.
Voor jullie geldt hetzelfde toch? Volgens mij houden we allemaal liever onze mond. Zolang we er zelf geen last van hebben, doen we alsof onze neus bloedt.

Toch vraag ik me soms af of we misschien juist wel iets van dergelijke kleine misstanden zouden moeten zeggen? Moeten we elkaar niet op het rechte pad houden? Want als je sanctieloos met zulke relatief onbelangrijke dingen wegkomt, ga je dan niet steeds ergere dingen doen, wetend dat je toch ongestraft zult blijven?

Desondanks hou ik dus mijn mond als 'getuige'. Doe alsof ik niets zie. Vertel later misschien aan een vriendin wat voor bizars ik meemaakte, waarna we samen klagen over het steeds asocialer worden van onze samenleving. Of zijn wij als zwijgende getuigen eigenlijk net zo asociaal.....?

Discriminatie?

2012-01-14T12:30:00.000+01:00

Ik zag deze week twee films met racisme als thema: The Help; een Amerikaanse film die zich afspeelt in de jaren '60, en Doodslag; een Nederlandse film, met Theo Maassen in de hoofdrol. Beide films maakten veel indruk op me, waarschijnlijk nog versterkt door het feit dat ik ze kort na elkaar zag.
De discriminatie die in The Help te zien is vinden wij tegenwoordig onvoorstelbaar. Met gekromde tenen zag ik hoe de Afro-Amerikaanse vrouwen die wel door de blanken worden ingehuurd om hun huishouden te doen, tegelijkertijd geen gebruik mogen maken van hun WC's en behalve onderbetaald ook nog volledig respectloos behandeld worden. Nu, in de 21e eeuw, is discriminatie verboden volgens zowel onze Nederlandse grondwet als de Amerikaanse 'constitution' en kennen we zelfs een term als positieve discriminatie om maar te zorgen dat er écht niet gediscrimineerd wordt. De Verenigde Staten hebben momenteel bovendien hun eerste niet-blanke president! Een wereld van verschil met 50 jaar geleden. Toch?
De film Doodslag laat een andere kant van het verhaal zien. Een Marokkaanse jongen wordt doodgeslagen en de dader krijgt na het uitzitten van zijn gevangenisstraf bedreigingen naar zijn hoofd van de vrienden van de jongen. Ze beschuldigen hem van racisme, ook al was het ras van de jongen voor de dader volledig irrelevant. Tegenwoordig voelen minderheidsgroepen (en dat bedoel ik puur kwantitatief) zich soms iets te snel slachtoffer van discriminatie. Waardoor ze zichzelf in feite discrimineren. Autodiscriminatie? (Staat dat woord al in de Van Dale?) Een soort self fulfilling prophecy eigenlijk. Er al vanuit gaan dat anderen je zien als van een lagere klasse, en dan ook op basis daarvan op die ander reageren, waardoor je je minderwaardig opstelt. Waarschijnlijk zit in alle vormen van autodiscriminatie wel een kern van waarheid. Desondanks zouden we waarschijnlijk meer in ons leven bereiken als we ons niet zo zouden laten beïnvloeden door wat anderen misschien wel over je zouden kunnen denken.
Voor mij geldt dit ook. Misschien vooral op professioneel vlak, maar ook in andere situaties, kan ik soms denken dat men mij als jong en onervaren ziet en ik daarom niet serieus genomen word. Gedeeltelijk zal dit waarschijnlijk waar zijn, echter kansen om mezelf dan wel te bewijzen, laat ik soms (uit angst?) liggen, waardoor ik het beeld van anderen eerder bevestig dan ontkracht. Zonde. Maar ook lastig te veranderen.

Hieruit volgend ontstond een tweede zelfkritische vraag: hoe racistisch ben ik eigenlijk naar anderen?
Ik denk eigenlijk niet dat racisme altijd een keus is. Ik denk dat ook de minst racistische personen soms discriminerende gedachtes hebben. Misschien wel (bijna?) automatisch. Discrimineren doe je immers niet voor je lol, je doet het uit zelfbescherming; uit angst voor een bepaalde groep. Wanneer ik discrimineer?
Als ik in het donker op straat loop en een groep jongens zie die wat lachen en stoer doen, loop ik er met een ruime boog omheen... Als ik in een wat ongure wijk in Rotterdam loop houd ik mijn tas steviger vast als ik een jongen met pet, Nike Air Max en trainingsjas passeer, dan als ik een oud vrouwtje tegenkom... Als een man in net pak mij om wisselgeld voor een automaat vraagt, zal ik daar eerder mee instemmen dan als diezelfde man ongeschoren en op blote voeten op mij afstapt...
Is dit allemaal onterecht? Of is het een prima strategie om mezelf in veiligheid te houden?
Of het nu terecht of onterecht is; ik denk dat er mij verder weinig kwalijk genomen kan worden op het vlak van discriminatie. Of iemand nu homo, allochtoon, gehandicapt, wanstaltig lelijk of 100 kilo te zwaar is; ik behandel iedereen met respect. Daar hoef ik geen medaille of lintje voor hoor. Ik vind het doodnormaal.

Of het daadwerkelijk normaal is, vraag ik me echter af... Soms schrik ik ervan hoe mensen om mij heen over anderen praten. Hoe veroordelend ze kunnen zijn. En misschien doe ik dat ook wel, zonder me daar nu bewust van te zijn. Als ik denk aan de moeite die een homokoppel moet doen om te trouwen, hoe lastig het is voor een gehandicapte om werk te vinden en hoe elke willekeurige moslim angstig wordt aangekeken in het vliegtuig na de aanslagen op 11 september 2001, besef ik dat we er nog (lang?) niet zijn. Ook al is het de 21e eeuw en is er al veel veranderd vergeleken met een halve eeuw geleden; discriminatie is nog altijd een wezenlijk probleem.
Zullen we over nog eens 50 jaar in een wereld vol gelijkheid leven? Of zit discriminatie-loos leven misschien niet in onze aard? Ik ga er geen geld op inzetten.....

Creativiteit

2012-01-11T16:13:00.001+01:00

Volgens mij is het altijd al zo geweest. Ik kan het me in ieder geval niet anders herinneren.
Ik weet nog dat ik als klein meisje in de keuken aan de slag ging met een maak-zelf-kaarsen-pakket en de mooiste kleurcombinaties probeerde te maken. Ik weet nog dat ik op een kinderfeestje van een vriendin leerde om 3D-kaarten te maken, waar ik daarna nooit meer mee gestopt ben. Ik weet nog dat ik een schriftje met notenbalken wilde hebben, zodat ik mijn eigen muziek kon componeren. Ik weet nog dat ik zelf een (5-pagina's lang?) boek schreef/tekende, wat daarna door de kopieermachine op mijn vaders werk 'uitgegeven' werd.

Nu ben ik 25, 'volwassen', en nog steeds haal ik mijn plezier uit dezelfde dingen: al mijn hobby's hebben creativiteit als kenmerkende eigenschap. Het is wel anders dan vroeger. Ik pak het wat serieuzer aan, streef wat meer naar kwaliteit, maak een vooropgesteld plan in plaats van zomaar wat te doen. Dat zal wel bij volwassen worden horen. Als kind ben je toch wat vrijer, je hebt dan niet per se inspiratie nodig om ergens aan te beginnen. Sterker nog; dat eerder genoemde zelf 'uitgegeven' boek barstte van het plagiaat. Het was gebaseerd op een tekenfilm, waarbij ik zowel het verhaal als de namen van de hoofdpersonen slechts zo minimaal had veranderd dat iedereen de oorsprong er zonder moeite uithaalde. En bij gebrek aan een geschikte melodie voor het liedje wat ik wilde schrijven, gebruikte ik gewoon een nummer wat ik al kende en verving de tekst voor mijn eigen verzinsel. Geen probleem uiteraard. Niet als kind, maar natuurlijk ook niet als volwassene: zolang je niet doet alsof je het zelf hebt verzonnen, zal niemand bezwaar maken. Daarom bestaat muziek maken voor mij tegenwoordig uit het naspelen en nazingen van andermans nummers. Als ik nu teken of schilder, ligt er een voorbeeldplaatje naast mijn papier. En als ik kook of bak is er altijd wel een recept dat ten grondslag ligt aan wat ik aan het maken ben.

Maar met schrijven is het anders. Als ik nu schrijf werk ik aan een écht persoonlijke creatie. Sinds 2003 plaats ik mijn schrijfsels op deze weblog. Ondanks de nodige ups, downs, stiltes en oplevingen staat hier inmiddels een flinke verzameling aan teksten. De één is serieus, de volgende pure flauwekul, soms gaat het over een algemeen maatschappelijke kwestie, een andere keer over mijn eigen luxeprobleem. Hoe dan ook en wat ik ook schrijf, ik weet zeker: dit is mijn ding, hier kan ik mijn creativiteit en de rest van mijzelf in kwijt. En zoals ik al ooit eerder zei: ik wil er iets mee. Ik wil zo goed, leuk of mooi (leren) schrijven dat mensen mijn boek in hun kast willen hebben.

Hoe ik dat project moet realiseren is me echter een raadsel. Ondanks het feit dat ik momenteel erg ruim zit in mijn vrije tijd en, in tegenstelling tot eerder, meerdere ideeën voor een geschikt plot in mijn hoofd heb, komt er weinig uit mijn handen. Kort geleden, op een dapper moment, begon ik met hoofdstuk 1. Het duurde zeker vier uur voordat ik het tot nu toe behaalde resultaat van 515 woorden op papier had staan. En eerlijk gezegd zou ik zelf al na een regel of twee afhaken; het lijkt nog nergens op.
Een boek schrijven is toch wel heel anders dan dit soort teksten op een weblog. Waar ik hier vrij kort en bondig van een inleiding via de kern richting het slot toeschrijf, is dat proces in een boek amper vergelijkbaar. Behoorlijk wennen dus. Maar uiteraard zet ik door! (En in de tussentijd blijf ik hier gewoon oefenen.) Tegen de tijd dat ik proeflezers nodig heb, horen jullie het!

Goede voornemens.

2011-12-30T14:00:00.000+01:00

Het is bijna zover. Morgen, middernacht, breekt 2012 aan. Traditioneel als we zijn vieren we dit met het eten van oliebollen, het drinken van champagne en het afsteken (of bekijken) van vuurwerk. We tellen de secondes af tot 12 uur en wensen elkaar dan een gelukkig nieuwjaar. Ondanks de doodgewoonheid van het feit dat op elke dag weer een volgende dag volgt, vinden we dit nieuwe jaar bijzonder. We hechten er betekenis aan en zien het als een nieuwe start met nieuwe kansen.
Dat laatste brengt me bij de traditie die ik hiervoor oversloeg: goede voornemens. Een hoog percentage van de mensen maakt ze, maar puntje bij paaltje houdt bijna niemand zich eraan. Zonde? Ik vind van wel. Je maakt ze immers niet voor niets.

Eigenlijk hebben we het hele jaar door voornemens, of beter gezegd; plannen. Plannen die soms wel en soms niet lukken.
Want wie kent het niet? Een lege zondag vol voornemens; dit in het huishouden, dat in de administratie, die ene vriendin eindelijk eens bellen... Als je aan het eind van de dag de balans opmaakt baal je van jezelf: niks gedaan, behalve wat bankhangen en rondlummelen. Van zo'n dag geniet niemand. Terwijl het juist heerlijk kan zijn om een bewust ingeplande relaxdag te hebben. Echter; ongepland is het geen succes. We stellen onszelf teleur en dat komt hard aan. Eén keer is uiteraard nog geen ramp, maar als hier regelmaat in zit brokkelt je zelfvertrouwen stukje bij beetje af. Als dit opstapelt ontwikkel je met een beetje pech een algeheel mislukt en hopeloos gevoel, waardoor je dan maar stopt met plannen maken, want ze lukken je toch niet...

Dat doemscenario is gelukkig niet van toepassing op onze goede voornemens voor het nieuwe jaar. Of ze nu lukken of niet, het zal je zelfvertrouwen niet drastisch veranderen. Desondanks geldt hetzelfde principe: je doet een belofte aan jezelf en houdt je wel of niet aan je woord.
Wat wel het geval is bij nieuwjaarsvoornemens is dat het vaak gaat over grotere doelen. Ik bedoel; het kan mij niks schelen of jij op die ene lege zondag wel of niet je huishouden doet, maar als jij in 2012 wil stoppen met roken of 10 kilo afvallen of minder drinken ~~of meer sparen (oh, laat maar, het is crisis)~~ is dat toch wat anders.

Geweldig, dat soort voornemens! Maar houd jezelf niet voor de gek, 2012 heeft geen magische krachten. Het feit dat het een nieuw jaar is gaat je niet helpen bij het slagen van je plannen. Jij bent zelf degene die de verandering moet maken. Maak daarom alleen voornemens waar je zelf echt achterstaat en houd het realistisch. Als je vandaag nog een pakje sigaretten wegrookt, een hele zak chips leeg eet, of een volle fles wijn leegkrijgt, is de kans extreem klein dat je dat overmorgen zomaar kan laten.
Maak dus concrete plannen, zorg voor een stappenplan als je voornemen niet in één keer te halen is, bedenk alvast wat je gaat doen als je het moeilijk hebt (hoe zoek je afleiding? wie vraag je om hulp?), zorg dat mislukken meer moeite kost dan slagen (dus geen sigaretten/snoepchipskoekjes/alcohol in huis halen!) en beloon jezelf voor elke overwinning! (en geef niet op bij een tegenslag) Het kan. Echt!

Of je plannen voor het nieuwe jaar nu groot of klein zijn, wereldveranderend of egoïstisch; ik wens je veel succes! Geloof in jezelf en ga ervoor!
En als je nou tot nu toe geen voornemens had voor 2012, neem je dan in ieder geval voor om alleen nog haalbare plannen te maken. Zorg dat je tevreden bent over jezelf; dat je je aan je eigen woord houdt. Misschien is dat wel het beste goede voornemen wat je kan hebben.

Fijne feestdagen!

2011-12-23T10:00:00.000+01:00

Met zijn allen eten,
kosten noch moeite gespaard.
Exclusieve lekkernijen
en luxe gerechten op de kaart.

Mooi verpakte pakjes onder de boom,
door de "kerstman" "stiekem" langs gebracht.
Meer cadeaus dan je kan dragen,
en leuker dan je had verwacht.

Is het overdreven? Al die weelde?
Verliezen we onszelf in overdaad?
Ach, er is niets mis met jezelf en anderen verwennen,
zolang je maar niet vergeet waar kerstmis eigenlijk over gaat.

Ik wens je daarom een vredige kerst,
gelukkige en liefdevolle dagen.
Geniet van het samenzijn met naasten,
en laat geen zorgen aan je knagen.

Ook in 2012 gun ik je het allerbeste;
geluk en gezondheid en ook liefde en wijsheid,
(genoeg mazzel om het leuk te hebben,
genoeg uitdaging om het spannend te houden)
maar natuurlijk bóvenal een ge-wel-di-ge tijd!

Fijne feestdagen!

Het mysterie van de verdwenen sokken.

2011-12-18T16:52:00.003+01:00

Eigenlijk kan het niet. Maar ik weet zeker dat jullie het allemaal hebben meegemaakt. Hoe georganiseerd of chaotisch je huishouden ook is; dit fenomeen komt overal voor.
Sokken koop je in paren. Logisch, gezien onze tweebenigheid. Je draagt ze ook tegelijk. Gooit ze samen in de was. Je doet ze met zijn tweeën in de droger of hangt ze aan de waslijn. En uiteindelijk belanden ze weer als paar in je kast.
Althans, in theorie. In de praktijk verdwijnen sokken. Spoorloos. En om nooit meer terug te komen.

Ik dacht altijd dat dat onzin was. Iets kán niet verdwijnen. Dingen kunnen kwijt raken, of van vorm veranderen, maar verdwijnen bestaat natuurkundig gezien niet. Die sokken zullen vast gewoon zijn kwijt geraakt, dacht ik altijd. Zo'n grote berg was.. en dan die kleine sokken... Die liggen vast achter de wasmachine of onder een kast ofzo. Die kom je dan vanzelf een keer tegen bij een grote schoonmaak of verhuizing. Niks mysterieus aan.

Toen ik uit huis ging en mijn eigen was moest gaan doen ontdekte ik al snel dat het niet zo simpel was. Een sok die kwijt is, zou je door goed zoeken moeten kunnen vinden. althans, in theorie (alweer). In de praktijk kan je zoeken tot je scheel ziet, maar een verdwenen sok laat zich niet zo makkelijk vinden.
Mijn eerste halve paar heb ik lang bewaard in de overtuiging zijn tweelingbroer nog terug te gaan vinden. Toen ik een half jaar geleden verhuisde en hij uiteindelijk nergens tevoorschijn kwam heb ik de eenzame sok toch maar weggegooid.
Waar ik in mijn vorige woning nog waste in een gezamenlijk washok, heb ik nu mijn eigen wasmachine. Waar die eerste verdwenen sok dus nog achter de machine kan zijn gevallen waarna hij door de schoonmakers is weggegooid, heb ik nu wat dat betreft alle touwtjes zelf in handen. Toen ik een tijdje geleden weer een sok kwijt was, heb ik dan ook goed gecontroleerd of hij niet achter mijn wasmachine of droger lag. Niet dus. En ook op andere sokkenverstopplekken heb ik hem niet kunnen vinden.

(Ik heb zelfs de optie dat de wasmachine ze 'opeet' overwogen. Niet heel reëel, maar je moet toch wat. Ik begreep al snel dat dit onmogelijk was, want de watergaatjes in de wastrommel van je wasmachine kunnen niet eens het allerkleinste babysokje opslurpen.)

Waar blijven die verdwenen sokken? Waarom zijn ze onvindbaar? En hoe komt het dat iedereen hier last van heeft, maar niemand een antwoord heeft?
'Verdwenen sokken' googelen levert 145.000 hits op (als ik straks 'publiceren' heb aangeklikt 145.001? of worden die getallen afgerond?) en de Engelse vertaling komt uit op bijna 5 miljoen resultaten!
Het is misschien een luxeprobleem (want geen verdwenen sok heeft mij ooit blootsvoets de dag door gedwongen) maar het houdt ons absoluut bezig! Misschien komt iemand op een dag met een oplossing. Tot die tijd blijf ik hoopvol mijn eenlingen opsparen...

Trots?

2011-11-28T23:35:00.000+01:00

'Je bent zeker ook wel trots op jezelf?', vragen mensen soms nadat ze hun eigen trots al hebben geuit. Na mijn afstuderen vooral. Het antwoord wat ik gaf was nooit bevestigend. Trots? Nou, nee. Blij dat ik eindelijk klaar was, dat wel. Maar trots? Ik had toch niks bijzonders gedaan? Ik deed gewoon wat ik moest doen om mijn studie af te ronden.
De personen die hierover in gesprek gingen met mij, vroegen soms verbaasd waarop ik dan wel trots was. Wederom was mijn antwoord dan niet naar verwachting. Trots? Geen idee...

Ik ken dat gevoel niet zo goed, geloof ik. Trots is pas passend als ik iets doe wat voor mij heel bijzonder is, iets waarvan ik niet had gedacht dat het me zou lukken. Dat wil niet zeggen dat ik nooit blij of tevreden ben hoor! Maar zolang ik presteer naar mijn eigen verwachting zit er niet meer in, ben ik bang.

Om te zorgen dat ik trots op mezelf ben zal ik dus dingen moeten doen die ik normaal niet doe.
Vandaag deed ik dat.
Gisteren al deed ik het voorbereidende schuurwerk, en vandaag schilderde ik 4 binnendeuren 'nootmuskaat-bruin'. Nooit eerder voerde ik een dergelijk project zelfstandig uit. Nooit eerder deed ik zo'n klus van begin tot eind in mijn eentje. Toen aan het eind van de middag het eind van de deuren in zicht was, realiseerde ik me dat mijn planning klopte, dat het goed was gegaan en dat het resultaat niet beter kon. Eindelijk overviel dat gevoel me: trots!

GSM's anno 2011

2011-11-26T16:17:00.000+01:00

14 was ik toen ik mijn eerste mobiele telefoon kreeg. Een tweedehands motorola. Ik zat in de tweede klas van de middelbare school en moest hiervoor elke dag 20 kilometer heen en weer reizen. Handig dus om naar huis te kunnen bellen als het openbaar vervoer vertraagd of volledig afwezig was. Meer dan bellen kon ik er overigens ook niet mee. In die tijd werd smsen namelijk nog niet door alle providers aangeboden. Een 'echte' telefoon dus.
Ik vond het maar wat stoer toen. Ook al kan niemand zich daar nu nog wat bij voorstellen; zo blij zijn met een telefoon die 'niks' kan. Want dat is toch hoe wij nu zouden denken over een telefoon die alleen kan bellen, ondanks dat dat de oorspronkelijke functie ervan is?

De eerste dag dat ik mijn telefoon had liet ik hem apetrots aan mijn klasgenoten zien. In de les borg ik hem netjes op. Met een tweedehands telefoon krijg je echter een tweedehands nummer en totdat alle contacten van de eerste eigenaar daarvan op de hoogte zijn, verstrijkt helaas flink wat tijd. Mijn telefoon ging dan ook meteen die ochtend af tijdens de les. Ik herkende mijn beltoon nog niet, dus keek ik samen met de klas rond, zoekend naar de schuldige, totdat ik besefte dat het geluid uit mijn jaszak kwam. Met een rood hoofd zette ik hem snel uit. De leraren moesten indertijd gelukkig nog net zo wennen aan die mobieltjes als wij, waardoor mijn lesverstoring onbestraft bleef.

We zijn nu 10 jaar verder. Telefoons kunnen naast bellen zóveel meer dat ik het hier niet eens ga typen. Het zijn kleine computers geworden. In 2001 hadden we dit als science fiction gezien die voorlopig geen realiteit zou worden. De mobiele telefoons zijn niet meer uit onze levens weg te denken.

Af en toe vraag ik me af hoe blij we moeten zijn met die ontwikkeling. Is het echt een verbetering? Zijn onze levens leuker geworden?Met een mobiele telefoon kan je áltijd iedereen bereiken. Met internet op je telefoon heb je áltijd alles voorhanden. Je kan iedereen bellen, alles opzoeken.. uitstellen is niet nodig. Is dat nou echt zo goed?

Soms denk ik van niet. Als ik in de bioscoop word afgeleid door de verlichte schermen van mobieltjes (wat ik écht niet snap.. want waarom betaal je 10 euro voor de film als je die film niet boeiend genoeg vindt om helemáál te kijken?), als een vriend(in) zijn/haar aandacht (onsuccesvol) verdeelt tussen ons gesprek en zijn/haar telefoon...

Ik zie mezelf niet als zo'n telefoonverslaafde (ook al baal ik wel hard als ik hem ben vergeten). Als ik alleen ben gebruik ik hem veel, maar in gezelschap vind ik het niet meer dan normaal om je telefoon op te bergen. En tijdens een film kijk ik naar die film. In de trein bel ik hooguit met een laag stemvolume en bij de kassa van de supermarkt pauzeer ik een telefoongesprek even uit beleefdheid naar de cassière.

Desondanks gaat volgende week mijn nieuwe telefoonabonnement in; weer mét een (flinke) internetbundel. Wordfeud is namelijk geweldig, overal treintijden en busdienstregelingen kunnen checken is erg handig, binnenkomende mails meteen kunnen lezen en eventueel beantwoorden heeft ook zo zijn voordelen en waar ik ook ben een berichtje op twitter of facebook kunnen plaatsen is ook fijn.

Ik hoop wel dat de 'rage' ooit wat zal afzwakken. Dat die telefoons weer wat meer een gebruiksvoorwerp worden en wat minder een extra plastic ledemaat. Want waar we op onze telefoon absoluut en zeker weten niks willen missen, missen we in het hier en nu steeds meer...

Rijm.

2011-11-11T12:51:00.003+01:00

Schrijven is voor mij als dichten zonder rijm,
hoewel gedichten zonder rijm ook heel mooi kunnen zijn.

Soms zijn liedjes ook zonder rijm,
maar misschien kan dat alleen als ze als grap bedoeld zijn.
(bijv. dit liedje)

Wat ik hier gebruik heet klinkerrijm,
iets wat misschien voor goede dichters valsspelen zal zijn.

Ach, ik blijf wel schrijven zonder rijm,
laat dat rijmen over aan zij die er écht goed in zijn.

Voor het eerst...

2010-12-03T22:56:00.000+01:00

Sommige dingen zijn niet te vermijden als je volwassen wordt. Dat hoort bij het leven.
Dit bepaalde ding had ik misschien nog een jaar kunnen uitstellen, of nog wel meer, maar ik kies ervoor om nu in het diepe te springen, om nu onder moeders vleugels vandaan te komen. Ik ga mijn eigen verjaardag organiseren. Voor het eerst. Zelf plannen. Zelf uitnodigen. Zelf boodschappen doen. Zelf voorbereiden.

Nu is een verjaardag vieren niet bepaald rocket science. Dus ik ga ervan uit dat ik over een paar weken prima voorbereid aan mijn feestje ga beginnen. Daarbij speelde ik als klein Nathalietje al "obertje" vanaf het moment dat ik zonder knoeien met een glas kon lopen, en hielp ik mee met hapjes maken vanaf het moment dat ik bij het aanrecht kon. Geen blanco CV op feestgebied dus.
Maar toch voel ik me een groentje.
Want hoeveel eten moet ik kopen? Hoeveel drinken is er nodig? Welk merk bier drinken mensen? En wat voor wijn? Is brood met soep te onorigineel als avondmaaltijd? (wel makkelijk in elk geval...) Wanneer moet ik beginnen met boodschappen doen? En hoeveel tijd moet ik voor de voorbereiding inplannen? Heb ik wel genoeg glazen? (en kopjes, en borden?)
Waarschijnlijk bestaan er geen antwoorden op mijn vragen. Volgens mij is een verjaardag plannen één grote gok. Desondanks zitten er nú al vele uren aan denkwerk in.

Enkele dagen geleden deed ik mijn eerste verjaardagsboodschappen. Blokjes kaas in de aanbieding met een lange houdbaarheidsdatum. Het heeft me 5 minuten gekost voor ik wist welke soort en hoeveel ik zou gaan kopen. De bijbehorende gedachtegang zal ik jullie besparen. Maar duidelijk mag zijn dat ik genoeg (twijfel)tijd voor boodschappen doen moet inplannen.

Uiteindelijk gaat het wel gewoon goed komen hoor. Ironisch genoeg is dat het enige waarover ik niet twijfel.

De tijd vliegt...

2010-11-28T10:20:00.001+01:00

In juni schreef ik over het behalen van mijn masterdiploma en mijn zoektocht naar werk. Ik vertelde dat ik aan de hoge eisen op de universiteit heb voldaan, maar dat er op de arbeidsmarkt weer heel andere eisen gelden, dat ik als jong en onervaren werd afgeschreven bij elke sollicitatie. In juni duurde mijn zoektocht nog maar een maand. Maar ook de maanden erna duurde deze voort. Soms ontbrak me even de hoop. Want jong blijf ik nog wel even, en onervaren blijf je ook als je nergens wordt aangenomen.

Toch keerde het tij. Inmiddels alweer 3 maanden geleden. 25 augustus had ik een sollicitatiegesprek, 30 augustus stemden we de arbeidsvoorwaarden af en 6 september ben ik begonnen, als autismecoach. En ik heb er hier nog steeds niets over geschreven! Om daar verandering in te brengen typ ik dit stukje tekst.

Ik schreef in juni dat ik het een rare overgang vond. Dat ik niet meer de oudste en de grootste was (zoals op de universiteit), maar de jongste en de kleinste (nu op de arbeidsmarkt). (Nou ja, eerlijk gezegd ben ik meestal de kleinste, de grootste ben ik eigenlijk alleen in de figuurlijke zin van dat woord geweest.)
Nu ik die overgang écht heb gemaakt, vind ik hem nog steeds raar. Maar dan doel ik niet op het werken zelf, want die professionele rol bevalt goed. Maar onverwacht gaat de rest van mijn leven mee in die verandering. Alles moet opnieuw worden bepaald, alles moet opnieuw een plekje krijgen. Nieuwe waarden, nieuwe prioriteiten. En daar heb ik best moeite mee (gehad?).
Best verwonderlijk misschien, want ook tijdens mijn studie had ik een huishouden, hobby's en sociale contacten. Maar nu ik 32 uur per week werk is het me opeens een raadsel hoe ik dat allemaal moet combineren. De weken vliegen voorbij, en regelmatig vraag ik me af: hoe lang is het geleden dat ik heb gestofzuigd? hoe lang geleden is het dat mijn keyboard aan heeft gestaan? hoe lang geleden is het dat ik die ene vriendin heb gesproken? hoe lang geleden is het dat ik een leuk boek heb gelezen? hoe lang geleden is het dat ik lekker voor mezelf heb gekookt? hoe lang ligt die strijk al te wachten?

De tijd vliegt opeens. Harder dan ooit. En het is me nog niet gelukt om daaraan te wennen. Noodzakelijkerwijs is het me wel gelukt om sommige latten wat lager te leggen, om minder eisen te stellen aan mezelf. Want dat wennen heeft kennelijk tijd nodig.
En hoe hard de tijd momenteel ook vliegt, die wen-tijd vliegt, als enige, kennelijk, niet.

Surprise-party! (foto-verslag)

2010-08-17T14:52:00.004+02:00

Het was zondag 15 augustus, kwart voor 2, en ik haalde mijn broer~~tje~~ op bij mijn moeder om op bezoek te gaan bij oma. Broer~~tje~~ woont in Eindhoven, en is weinig in Rotterdam, en nog minder bij oma, maar in de vakantie lukt het hem soms wel eens om een gaatje te vinden om langs te gaan. Op het laatste moment gingen onze mama + Rokus (haar vriend ~~mijn stiefpapa?~~) ook mee, en of we dan even in Krimpen a/d IJssel bij de golfplas wilden stoppen, want zij moesten daar even zijn voor een of ander internetspel (zo mag ik het vast niet noemen van Rokus, maar hij heeft pech). Bij de golfplas werd ik al gespot, zonder het te weten.

Met een smoesje (bleek uiteraard achteraf) werd ik mee naar binnen genomen. Bij het eerste bekende gezicht in de zaal, dacht ik nog: 'toeval'. Bij het tweede t/m 20e gezicht werd die optie steeds kleiner. Langzaam drong het tot me door. Dit zijn míjn mensen*.. ze wachten hier op mij!.. dit is georganiseerd voor mij!.. dit is mijn diplomafeestje!!! (Georganiseerd door oma, zoals zij me vervolgens kwam vertellen.)

En bij een feestje horen natuurlijk cadeautjes!

En bij een diploma hoort een graduation cap! (deze was helaas te klein, en na het losknippen van de elastieken band te groot, maar het gaat om het idee!)

Na het uitpakken van een ontzettend verwennende hoeveelheid aan cadeautjes, "enveloppen" en cadeaubonnen hebben we met zijn allen uitgebreid genoten van een heerlijke High Tea. Thee-leutend en hapjes-etend werd mijn recent behaalde titel (Msc.) gevierd.

Het duurde even voor ik van de schrik was bekomen, maar ik trilde al aanzienlijk minder tijdens het vasthouden van mijn tweede kop thee. Een surpriseparty... voor mij! Ik als controlefreakje roep al jaren dat ik geen type ben voor een dergelijk feest. Ik dacht altijd dat ik vanaf het 'surprise-moment' de organisatie volledig over zou willen nemen en dan zou willen compenseren voor de eerdere organisatie in de voorafgaande weken. Maar dat viel voor 200% mee. Het was prima geregeld en ik kon gewoon aanschuiven aan een tafel en de rest aan het personeel overlaten. En natuurlijk is zo'n verrassing gewoon ontzettend leuk!!! Ik ben heel dankbaar dat oma dit heeft georganiseerd, en dat ze is geholpen door een aantal mensen die mij goed kennen. Ik heb een erg leuke middag gehad. En wat een hoop lekkers hadden we! High-tea-en is echt leuk! Dat heb ik eerder dit jaar al een keer ervaren, maar hoe leuk ik al die kleine hapjes vond was kennelijk alweer weggezakt. Tijdens het eten ontstonden meteen plannen om dit zelf te organiseren, in Amerikaanse stijl; dus dat iedereen iets lekkers meeneemt. Hopelijk gaan dat plan nog veel gezellige middagen opleveren!

Halverwege mijn feest, kwam een tweede 'schok'. Ik realiseerde me namelijk opeens dat ik mijn bewijs van afstuderen in mijn tas had gedaan om die -net als vroeger bij mijn schoolrapporten- aan oma te laten zien. Die heb ik dus nog even geshowd aan de verschillende tafels. Mijn echte diploma krijg ik pas 22 september. Er is namelijk maar 4x per jaar een diplomauitreiking namens de faculteit sociale wetenschappen. Maar in de tussentijd kan je wel een bewijs van afstuderen krijgen. Gelukkig had ik die toevallig meegenomen! Nu kon ik zwart op wit laten zien dat de reden voor het feestje gegrond was.

Na het feest was ik echt doodmoe.. al die indrukken en het verwerken van de 'schok' kostten een hoop energie, maar uiteraard was dat het volledig waard.

Aan alle organisatoren en gasten: BEDANKT!
Ik ben blij dat ik het behalen van mijn diploma door en met jullie heb kunnen vieren.

Deze blog is mede mogelijk gemaakt door Brasserie Crimpenerhout.
(Deze foto is mede mogelijk gemaakt door de eindeloze creativiteit van Rutger.)

* Helaas ontbraken enkele voor mij belangrijke mensen bij dit feest omdat ze niet in het land waren, of andere verplichtingen of prioriteiten hadden. Ik vond het jammer dat jullie er niet waren, maar hoop jullie snel weer te zien!

Iets over hoge eisen en nog hogere latten.

2010-06-20T23:29:00.006+02:00

Maandenlang neem ik me al voor om hier weer eens wat te schrijven. En al maandenlang keur ik alle ideeën die in me opkomen af. Na zo'n lange stilte, moet er immers een schrijfsel van hoog niveau verschijnen. Een comeback moet groots zijn, anders is het zinloos. De lat ligt dus hoog. Daarom liggen er wel vier notitieblaadjes met onuitgewerkte ideeën naast mijn beeldscherm, maar heb ik geen van alle goedgekeurd om dit stuk tekst te worden. Het ene idee is te serieus, het andere onderwerp te raar en het volgende te negatief. Niks is goed genoeg. Dus schreef ik niks. Ja, ik schreef onderzoeksverslagen op mijn stage, en schreef eindeloos nieuwe versies van mijn scriptie. Oh, en sinds kort schrijf ik sollicitatiebrieven. Bergen sollicitatiebrieven. Men schreef ook terug: bedankt voor uw interesse in onze vacature, helaas kiezen wij ervoor de sollicitatieprocedure met andere kandidaten voort te zetten, omdat zij in grotere mate voldoen aan de functie-eisen.

Ondanks dat ik al 23 jaar de lat zo hoog leg als ik kan reiken, ondanks mijn universitaire opleiding waarbij ik massa's extra vakken volgde en stage liep bij een instelling die prachtig staat op mijn CV, ondanks mijn harde werken en wat noodzakelijke opofferingen.. ondanks dat ik de meest hoge eisen stel aan mezelf, voldoe ik -kennelijk- niet aan de eisen van anderen.

Het duurt niet lang meer voor ik de titel MSc. krijg: Master of Science. Wat betreft opleiding kan je niet veel meer bereiken op je 23e. Ik kom uit een wereld waar dat bijzonder is, waar goede studieresultaten gelijk staan aan gouden medailles, waar zes vakken in één semester doen als een onwaarschijnlijke prestatie wordt gezien. Het maakt in die wereld niet uit hoe oud je bent, wat je verder met je leven doet en hoe je eruit ziet. Alleen tentamens, papers, artikelen en verslagen zijn belangrijk. Ik functioneer prima in zo'n wereld: ik voldoe aan alle eisen.

Binnenkort moet ik verhuizen naar een andere wereld. Ik heb al kennis mogen maken. Dat deed ik door middel van zo'n twintig sollicitatiebrieven. Twintig afwijzingen later weet ik nog niet of ik die andere wereld wel zo leuk vind. De eisen zijn anders. En ik voldoe niet meer. Het kan niemand wat schelen dat ik op mijn 23e afstudeer. En niemand vind het boeiend hoeveel keuzevakken ik heb gedaan en wat voor cijfers ik had. Het betekent niks hoe intelligent en ambitieus ik ben. Ik ben vooral jong en onervaren.

Een rare overgang. Het doet me denken aan de overgang van groep 8 naar de 1e klas van de middelbare school. Het ene moment ben je de oudste en grootste en kijkt iedereen naar je op, het volgende moment ben je de jongste en kleinste en kijkt iedereen op je neer (en loopt zo mogelijk door je heen). Dat is even wennen, maar elke brugpieper overleeft het. En ach, ook ik ga dit natuurlijk overleven. Ik ben nog niet eens afgestudeerd. Bovendien is vakantie zeer welkom, dus laat mij nog maar even van mijn werkloze bestaan genieten.
Ik zal de tijd dat ik thuis zit gebruiken om hier regelmatig wat te schrijven. Er liggen in ieder geval vier ideeën, die na deze comeback meer kans op uitwerking maken. Ik beloof dat ik de lat laag zal houden.
En hé.. misschien heb ik wel genoeg 'vrije tijd' voor dat boek waar ik zo graag werk van wil maken! Mogelijkheden te over.

Droomverhaal.

2009-10-24T10:39:00.003+02:00

Mensen die mij goed kennen, weten dat ik ooit een boek wil schrijven. Dat een uitgeverij, ergens in de komende tientallen jaren van mijn leven, mijn boek gaat uitgeven. ~~Maar dat de inspiratie tot nu toe wat ontbreekt.~~ Ik hoef er niet beroemd mee te worden ofzo. ~~Maar dat mag natuurlijk wel.~~ En ook niet rijk. ~~Maar mag ook wel.~~ Als het boek er maar komt. Het is gewoon een levensdoel, ~~ofzo~~.

Toen ik vanmorgen wakker begon te worden, stond de droom die ik net aan het beleven was me nog helder voor ogen. Een aparte droom, boeiend verhaal. In een half wakkere toestand fantaseerde ik wat verder. Ik besloot dat ik mezelf zojuist een mooi cadeau bij elkaar had gedroomd. Met wat uitwerking en een hoop verbeeldingskracht toegevoegd was daar het plot van mijn boek. Mijn boek! Enthousiast mijmerde ik wat verder. Eindelijk kon ik mijn boek schrijven! Mijn geluk kon niet op tijdens die eerste 5 minuten van deze dag. Nagenietend van mijn openbaring bleef ik nog even onder mijn dekens liggen en gleed weer wat weg richting dromenland. Na wat slechts twee seconden leken deed ik mijn ogen weer open en ontdekte met een schok dat ik mijn laatste gedachte niet kon terughalen. En hoe wakkerder ik werd, hoe vager mijn herinneringen werden; hoe harder ik probeerde na te denken, hoe ongrijpbaarder mijn droom werd. Tot er weinig meer van over was...

Het was iets met een meisje.

En een ander meisje...

en...

???

Egyptische gedachten

2009-08-09T13:25:00.003+02:00

...vrijdag 31 juli 2009...

Het is iets wat ik me al een aantal keer heb afgevraagd in de afgelopen jaren; sinds de politieke discussie over hoofddoekjes en burka's, om precies te zijn. In ons vaker-koude-dan-warme-zeeklimaat, zou ik misschien amper last hebben van de verplichting om zoveel mogelijk huid en vrouwelijke vormen te bedekken. Echter, hier in het semi-tropische Egypte, waar het kwik in de thermometer met gemak 40 graden Celsius haalt, waar de wind geen koel zeebriesje, maar een hete woestijnwind is en waar verbranden in de schaduw doodgewoon is, is dat een ander verhaal.

In de hitte van de vallei der koningen, klaagden wij, de Nederlanders, dat het zo warm was, dat we baadden in het zweet en dat nergens in de hele ~~f*cking~~ vallei een koopman ons blikjes drinken kon aanbieden, maar dat je wel iedere anderhalve meter een brutale verkoper van je af moest slaan omdat die ansichtkaarten van hem, net als die van zijn honderd vriendjes die we eerder tegenkwamen, écht niet interessant zijn, hoe goedkoop hij ze ook maakt... Terwijl wij zuchtten en steunden liepen een paar Islamitische vrouwen een graftombe binnen. Een mix van respect en afkeer borrelde in me omhoog. De vrouwen droegen een lange broek, een t-shirt met lange mouwen, en daarover nog een jurkje of rokje. Een hoofddoek maakte hun outfit compleet. Hoe ze het in al die kleren in de warme zon en hoge temperatuur uithielden was me een raadsel. (Dat alles zwart (of een andere donkere kleur) was, deed het daarbij zeker niet koeler lijken.) Een groter raadsel, echter, is wat mij betreft waarom vrouwen volgens hun geloof zo gekweld moeten worden. Vooral als je daarbij bedenkt dat de Islam voornamelijk hoofdgodsdienst is in landen waar de temperatuur zelfs in de 'koudste' winternacht korte mouwen en teenslippers toelaat. De God die dat heeft bedacht, heeft niet goed opgelet tijdens de aardrijkskundeles over klimaatsoorten en hun verdeling over onze aardbol.

Vandaag kreeg ik door middel van een levensecht voorbeeld antwoord op de regelmatig in mijn hoofd terugkerende vraag over hoe (en óf?) Islamitische vrouwen zwemmen.
Ze zwemmen, ja. Hoe? In kleding die wij Westerse mensen nooit als badpak of bikini zouden herkennen of benoemen: een lange legging-achtige-broek bedekt hun benen tot aan de enkels, daarop dragen ze een hoogsluitend t-shirt met lange mouwen, en net als bij hun dagelijkse outfit camoufleert een daaroverheen aangetrokken jurkje hun vrouwelijke vormen. Een, naar het lijkt, speciaal als badkledij gemaakte hoofddoek zit strak om hun haren gespannen. Wederom zijn deze outfits voornamelijk zwart. (Een kleur die ik hier in de felle zon zo min mogelijk in mijn kleren terug laat komen.) Geen ideale kledingkeus dus voor een dagje zwembadhangen in Egypte, wat mij betreft, maar voor die vrouwen -denk ik- de normaalste zaak van de wereld.

Ik kan niet kiezen tussen mijn respect en afkeer. Ergens bewonder ik de toewijding aan hun geloof. Zo'n grote opoffering zie ik de gelovigen om mij heen niet maken. Toch komen behalve het woord 'opoffering' ook woorden als 'onderdrukking' en 'dwingen' en 'vrijheidsbeperking' omhoog. Woorden die een flink nare bijsmaak aan mijn bewondering geven.
Bij mij zou niemand moeten proberen om me dat soort kledingvoorschriften op te leggen. Maar de Islamitische vrouwen zijn er natuurlijk mee opgegroeid. Aan de andere kant weet ik eigenlijk niet of dat zoveel uitmaakt. Zij zien immers ook de Westerse gebruiken en zijn daar misschien wel (gedeeltelijk) jaloers op...
Ik kan dus niet kiezen. Respect en afkeer wisselen elkaar af. Ik hoop in ieder geval dat de mannen van de betreffende vrouwen beseffen hoe groot hun opoffering is en ze daarvoor met gepaste respect en bewondering belonen.

Taalverloedering.

2009-06-28T10:54:00.000+02:00

Ken jij het verschil tussen na en naar nog?

Of vind je het net als ~~veel~~sommige Nederlanders niet bepaald belangrijk meer om deze tijds- en plaatsbepaling van elkaar te onderscheiden, omdat ze qua uitspraak en schrijfwijze toch wel zo ongeveer voor de helft op elkaar lijken?

...

2009-06-11T23:13:00.002+02:00

...en toen hoefde ik héél even niks meer van mezelf...

...en ontdekte ik dat ik was vergeten hoe dat niks-doen moest...

Ieder nadeel heeft zijn voordeel

2009-05-27T14:49:00.003+02:00

Maandag- op dinsdagnacht: 4.00 uur. De storm raasde om mijn flat, donderde ons allemaal wakker, boog de bomen om alsof ze van elastiek zijn en blies de regen door openstaande ramen naar binnen. Na alle ramen dicht gedaan te hebben en even vol ontzetting naar buiten te hebben gekeken, viel ik weer in slaap. Ik besefte echter al dat ik enkele uren later complete chaos zou gaan tegenkomen, zodra ik naar buiten zou gaan.

Deze voorspelling klopte. Miljoenen euro's aan schade, 800 kilometer file en een compleet ontregeld openbaar vervoer waren het resultaat.
Ik moet toegeven, mijn schade is nihiel. Dat nachtje slechter slapen overleef ik wel en bijzonder genoeg bracht de NS mij 's ochtends snéller naar mijn plek van bestemming dan normaal.
Voor anderen, weet ik, liep deze dag volledig mis. Maar ik heb nóg 'anderen' weer dankbaar zien zijn voor het woeste weer.

Voorbeeldjes? Oké dan:

De trein die kwam aanrijden zal al bommetjevol. Logisch, want er waren veel treinen uitgevallen en de treinen die wel reden waren flink vertraagd. Ik perste mezelf als één na laatste reiziger naar binnen en probeerde nog wat ruimte te creëren voor de man die de pech had als achterste in de rij te staan. Het paste. Precies. Het fluitsignaal klonk en de deuren sloten ons op. Ik keek door het raam naar buiten, en zag een vrouw pogingen doen om onze deur weer open te krijgen. Hoevaak ze ook op het knopje drukte, de deuren bleven dicht. Enkele seconden later begon de trein te rijden. Haar gezicht betrok en uit haar tenen kwam haar uitroep: GODVERDÓMME!!! Haar frustratie was dwars door de gesloten deuren heen waar te nemen. Ik voelde kort een rilling...

Even later in een rustigere trein keek ik naar buiten de gehavende natuur in. Het leek wel herfst met al die bladeren op de grond. Bloemen platgehageld, bomen met wortels en al omgeknakt, of in tweeën gespleten door een inslaande bliksem, dikke takken afgebroken alsof ze slechts dun als lucifers zijn. Mijn aandacht werd getrokken door een kudde schapen op een klein stuk grond. De beesten genoten van een zeldzame delicatesse. Waar ze normaal van doodnormale grassprietjes moeten leven, konden ze zich nu te goed doen aan overheerlijke boombladeren. Een afgebroken tak was namelijk precies op hun stukje weiland terecht gekomen. Met zijn 5en stonden ze eromheen, smikkelend van de groene, sappige bladeren.
Zo gefrustreerd als de vrouw in bovenstaand stukje was, zo tevreden waren deze schapen.

Elk nadeel heeft zijn voordeel. Zelfs zo'n angstaanjagend heftige storm.

Eigen schuld, dikke bult?

2009-04-29T16:27:00.004+02:00

Tot een week geleden was ik het er altijd mee eens: als je als man een vrouw zwanger maakt, moet je voor 'het gevolg' zorgen/betalen. Ik dacht hier altijd puur hypothetisch over na. Niemand in mijn omgeving had zoiets meegemaakt. Ik voelde er geen sprankje emotie bij.

Tot een week geleden, dus. Hij had haar zwanger gemaakt, en hij vertelde mij dat zij het kindje weg heeft laten halen. Echter: niet meteen. Ze twijfelde aanvankelijk sterk. Pas na een maand in onzekerheid te hebben geleefd, vertelde zij hem dat ze toch voor een abortus koos. Hij was daarmee off the hook. Zijn wereld stopte met instorten.

Tot een week geleden had ik in elke situatie gezegd: eigen schuld, dikke ~~buik~~bult. Je weet waar seks voor bedoeld is, je kent de gevolgen, so face them. Maar... als de anticonceptiemiddelen je in de steek laten, en alle aspecten in je leven opeens onzeker zijn omdat zo'n kindje meer geld gaat kosten dan je ooit bij elkaar hebt gezien, als je dan moet stoppen met je studie wegens geldgebrek en als je jezelf dan 10 jaar eerder dan gepland tussen de poepluiers en spuugdoekjes moet gaan voorstellen... dan is dat wel een érg dikke bult, voor zo'n beetje schuld.

Mannen zijn in onze samenleving standaard de boosdoener in dit soort situaties, maar is dat wel terecht? Bij een ongeplande zwangerschap, waarbij de schuld in de schoenen van het gebruikte anticonceptieproduct te schuiven is, waarbij beide toekomstige ouders nog veel te jong zijn en bovendien geen geld hebben... een situatie waarin abortus als logisch gezien wordt.... wat dan als 'moeder' dreigt met het kindje houden..? Is het dan écht terecht dat 'vader' daarna maandelijks een honderdtal euro's ergens vandaan zal moeten toveren om zijn per ongeluk gecreëerde kindje te financieren? Of vraagt zo'n situatie om versoepeling van deze regel?

...

Hoe dan ook: míjn regel is versoepeld. En hij mag -godzijdank- weer verder met zijn leven.

NB. De namen van de hoofdpersonen uit dit verhaal zijn uiteraard met volledige opzet ongenoemd gebleven.

Wetenschap vs. geloof.

2009-04-16T13:39:00.001+02:00

Een luchtspiegeling verklaart de brandende braamstruik, zandbanken verklaren het over water kunnen lopen door Jezus, het ontstaan van de mens is gewoon evolutie...

Er zijn talloze bijbelverhalen die hun wonderlijkheid verliezen door de wetenschap.
Bovendien heeft de wetenschap het fenomeen 'geloof' nog proberen te verklaren ook. We putten hoop uit geloof. En het helpt ons door zware tijden. Maar vooral is het een heerlijke gedachte dat we niet alles zelf veroorzaken op de wereld. Dat er een hogere macht is waar we geen invloed op hebben. Als iets niet gaat zoals we willen, hoeven we onszelf niet de schuld te geven. En als er iets naars gebeurt, kan je dat relativeren door te denken 'Gods wegen zijn ondoorgrondelijk'. Vrij vertaald: hij zal er wel een reden voor hebben gehad.

Tegelijkertijd vinden wetenschappers gelovigen best een beetje lastig (net zoals mensen met het ene geloof, mensen met een ander geloof soms vervelend vinden). Wetenschap is immers ook een soort geloof. Deze gevoelens zijn natuurlijk puur gebaseerd op onbegrip. En een stukje intolerantie.

Ik schaar mezelf onder de wetenschappers, ondanks mijn katholieke opvoeding. Niet eens omdat ik niet wíl geloven, maar omdat er gewoon niets van klopt. De verhalen kloppen niet. Het kerkelijke systeem klopt niet. En de interpretatie van de uitdrukking 'vechten voor je geloof' klopt al járen/eeuwen niet meer.

Toch was er altijd één vraagteken wat bleef sluimeren in mijn gedachtes. Hoe kon Maria zwanger worden? Is er echt sprake van een onbevlekte ontvangenis? Ik vond het een sprookjesachtig mooi idee. God knipt in zijn vingers, vertelt Maria dat ze zwanger is in een droom, Jozef is zich van geen kwaad bewust, en 9 maanden later is daar Jezus, zoon van God. Klaar om de wereld een stukje mooier te maken.
(Overigens moet God een vrouw zijn, want als hij een man was, zou hij toch zeker wel voor een onvergetelijke bevlekte ontvangenis hebben gekozen.)

Een tijdje terug alweer is mijn sprookje verpest. Ik las over parthenogenese. Maagdelijke voortplanting. Het verschijnsel dat vrouwtjes nakomelingen kunnen krijgen zonder dat hier mannetjes aan te pas komen. Eitjes gaan dan zonder bevruchting, tóch delen. Gevolg: kinderen zonder vader. Met alleen de genen van de moeder.
Het verklaart het bijbelverhaal volledig.

Of eigenlijk: bijna volledig. Want om een zoon te krijgen heb je een y-chromosoom nodig. En vrouwen hebben twee x-chromosomen, waardoor parthenogenese voornamelijk resulteert in dochters. Ik zal maar niet voorstellen dat Jezus een vrouw was, maar in de boeken is gekomen als man, omdat vrouwen op dat moment absoluut niet zo'n rol mochten hebben. Dat gaat te ver. Dan krijg ik ruzie.
Maar een verklaring is er vast. En die verklaring wordt ook vast van tafel geveegd door alle gelovigen. En dat is prima. Naast wetenschap kunnen er wat mij betreft nog honderden andere geloven bestaan. Volgens mij is de wereld groot genoeg daarvoor.
Helaas merk ik dat ook de wetenschap wat radicaler en fundamentalistischer wordt. Als je tegen het 'geloof' van een wetenschapper ingaat, berg je dan maar... De term 'wetenschappelijk bewezen' zal naar je hoofd worden gesmeten. Samen met een stortvloed van bewijzen en onderzoeken en significante resultaten.

Ach. Of je nou wetenschapper of geloofsaanhanger bent. Je blijft een mens. En we zijn, als mensen, met zijn allen chronisch allergisch voor geen-gelijk-krijgen.

(Maar dat is dan wel weer iets wat wetenschappelijk bewezen is... )

HAHAHAHAHA!

2009-03-21T13:41:00.004+01:00

De laatste tijd valt me op dat oudere vrouwen véél te veel lachen. Het is natuurlijk niet zo dat ik ze geen lol gun, maar ze lachen vooral in de meest humorloze situatie's.

Bijvoorbeeld:
[in de bus] "Ik kom even naast je zitten, hoor. HAHAHAHAHAHA."
Of een ander voorbeeld:
[in de supermarkt] "Ik parkeer mijn wagentje even hier, hoor. HAHAHAHAHA."

Is er een bepaald ouderdomskwaaltje wat het humorcentrum in onze hersens op álle mogelijke momenten activeert?

Lijkt me niet.

Wat mij is opgevallen, is dat hun gelach vooral ontwapenend wordt gebruikt. In alle gevallen is het zo dat de desbetreffende bejaarde vóór hun uiting van zogenaamde lol iets hebben gedaan of gezegd waardoor ze kwetsbaar zijn. Ze willen dus simpelweg vriendjes met je worden (of in ieder geval: geen vijanden). Iets wat de gemiddelde volwassene hoogstens uit door te glimlachen. Dat beseffend grijns ik meestal maar een beetje terug. Op de momenten dat ik dat niet doe, zijn de oudjes vaak acuut beledigd. Erg jammer. Want waar hun gelach ontzettend onoprecht is, reageer ik -door niet te lachen als ik iets niet grappig vind- wél volledig oprecht.

Eén keer vergeet ik nooit meer: Een vrouw met een bel op haar rollator wilde langs me in de supermarkt en belde naar me, zonder ook maar te proberen eerst te vragen of ze er langs mocht. Ik stapte opzij en mevrouw zei: "Ja, zo hoor je me tenminste! HAHAHAHAHA!" Ik keek haar vernietigend aan [want wie gebruikt er nou in vredesnaam een fietsbel in de supermarkt?] en zij keek ontzet terug. "Je kan er niet om lachen, zie ik," constateerde ze. "Nee, ik zie er niet de humor van in," antwoordde ik en ik draaide me om en liep in gedachten tot tien tellend weg. De mevrouw in kwestie schijnt nog flink op me gemopperd te hebben naderhand.

Helaas is er dan, kennelijk, niks meer over van die ontwapenende vriendjes-worden-intentie...

Spring

2009-03-08T16:36:00.004+01:00

When spring is starting to show,
summer is waiting around the corner.

The sun is shining brightly,
trying it's hardest to warm the earth.
A clear sky as a spotless blue blanket,
covering earth as far as I can see.
Flowers rising their heads,
brightly decorating the grass.
It won't be long now,
till newborn leaves start filling the trees.

When spring is starting to show,
summer is waiting around the corner.
Finally! It's getting warmer!

Per post

2009-02-26T23:23:00.002+01:00

Solliciteren per post, in plaats van per e-mail.

Is dat ouderwets?

Of juist heel slim?

Omdat je zo het kaf van het koren scheidt, en zorgt dat alleen écht gemotiveerde mensen een brief inzenden? (Je moet er immers hélemaal voor naar de brievenbus...)

Slechts één van de achttien stageplekken op mijn lijst heeft hiervoor gekozen.
Ik heb de envelop beschreven, volgestopt met mijn sollicitatiebrief en CV, postzegels gelikt en geplakt en ga hem morgen posten.

Laat mij maar koren zijn.

Tsja.

2009-02-23T16:00:00.003+01:00

Kennen jullie dat?

Dat je je écht heel serieus voorneemt om vroeg te gaan slapen...

...en dat je dan uiteindelijk alsnóg om 01.15 's nachts pirouettes staat te balletten in de slaapkamer van vriendlief?

Op zoek naar een stage

2009-02-19T20:43:00.002+01:00

Zoekend naar een stage, neus ik ook al wat rond in de 'echte' vacatures.
Selecterend op de banen waarvoor ik in aanmerking kom, scroll ik op de websites heen en weer.
Stuk voor stuk denk ik: dát wil ik. Laat mij die jongeren maar begeleiden. Laat mij die kinderen maar trainen.

Over 7 maanden moet ik stage gaan lopen.
Daarna wacht het échte werkveld.

Ik kan niet wachten.

In 2008...

2008-12-31T12:38:00.003+01:00

...Was het lekkerste dat ik at speculoospasta voor op brood, of misschien wel die ene pastaovenschotel met ham en champignons, oh, en banaan in chocoladefondue. Het leukste dat ik at? Dat moeten ongetwijfeld m&m-pannenkoeken zijn geweest. -Gelukkig zijn de blauwe vlekken uit dat witte vestje-

...Bewoog ik ... soms even regelmatig. Een tijdje zelfs wekelijks. Tenzij ik een excuus had om niet te gaan. De laatste maanden had ik zo'n excuus: 'geen tijd'. (Bij deze: mijn goede voornemen voor 2009.)

...Knuffelde ik iedereen die dat maar nodig had. (Nu nog zélf om een knuffel gaan vragen als ik het nodig heb.)

...Kreeg ik (meer) waardering voor kleine onbetaalbare dingen. Die ene glimlach. Dat ene gebaar.

...Gaf ik bijles aan twee middelbare scholieren en gedragstraining aan een 6-jarige groep-3-er.

...Luisterde ik eindelijk naar mijn gevoel. Aan de kant met dat verstand.

...Leerde ik -éindelijk, toch?- dat ik naast me moest kijken in plaats van in de verte turen, en dat hij al die tijd veel dichter in de buurt was dan ik dacht. Op naar een geweldig 2009, wat dat betreft wat mij betreft.

...Ontplooide ik ... als psycholoog. Kinderpsycholoog welteverstaan. Na hier en daar een hobbel in de afgelopen jaren, weet ik inmiddels zeker dat ik thuis ben in mijn vak. Sinds augustus draag ik de titel 'bachelor of science'. En: nog even doorploeteren en dan mag ik mezelf 'master of child and adolescent psychology' noemen.

Geloofde ik ... in de toekomst. Maar ook in het heden. Omdat van het moment genieten belangrijker is dan alle plannen die je maar kan hebben. Oh, en ik geloofde in mijzelf. Ook belangrijk.

(Gebaseerd -maar niet door mij- op de piramide van Maslow... voor de geïnteresseerden: klik!)

Mysterie -opgelost-

2008-12-12T08:47:00.000+01:00

Het was een mysterie hoe het geld op mijn rekening kwam. Vier dagen lang heb ik er niks van begrepen. Afgelopen maandag stond het er opeens: in totaal zeveneneenhalve euro. Van Bolletje. Van zo'n actie waarbij je dan eerst de producten moet kopen, en daarna het geld terugkrijgt op je rekening. Ik doe niet aan dat soort actie's, teveel moeite voor weinig geld, dus ik wist zeker dat ik er niks mee te maken had.

Iemand zal wel een foutje hebben gemaakt, beredeneerde ik. Een invuller kan per ongeluk míjn girorekening in hebben gevuld. Of Bolletje heeft een over~~schrijf~~typ foutje gemaakt.

Ik besloot me er niet te druk om te maken. Een gegeven paard moet je immers niet in de bek kijken. Dus ik liet het rusten. En gaf het geld uit. Want natuurlijk is extra geld tijdens die o zo dure decembermaand ontzettend welkom.

En trouwens: best leuk hoor, stiekem, zo'n mysterie. Zeker als het gaat om geld waarvoor je zelf totaal geen vinger hebt hoeven uit te steken, dat je óók nog eens goed kan gebruiken... Alsof een of andere hogere macht wist hoe blut ik was. Of een soort van Secret Santa... ~~-Maar nu draaf ik door.-~~

Hoe dan ook: het mysterie werd zojuist in één smsje naar simpele logica teruggebracht. "Heb jij al bolletje geld ontvangen op je giro?" had hij geschreven. Ik antwoordde bevestigend en kreeg daarna nog de verklaring dat het een actie zonder kassabonnen was, dus dat hij nog vijf anderen gelukkig had gemaakt met hetzelfde bedrag...

Niks hogere macht. Weg mysterie. Geen Secret Santa.
Gewoon een meedenkende vader.
Ach. Daar moet ik eigenlijk ook veel blijer mee zijn.

Potloden-kleptomanen

2008-12-01T10:00:00.000+01:00

Toen ik las dat het stelen van zoveel mogelijk Ikeapotloodjes per Ikeabezoek tegenwoordig hip is onder bepaalde groepen van de bevolking, waren er een aantal dingen die ik me afvroeg:

Waar je 8374 potloodjes voor nodig hebt bijvoorbeeld.
En of dit mensen zijn die na een treinreis thuiskomen met 10 sp!tsen, 15 metro's en 25 maal de pers.
En misschien ook mensen die hun suikerpot, peperbus en zoutvat aanvullen met van die kleine restaurantzakjes.
Of dezelfde mensen als de mensen die stukjes kaas van de proefplateau's in de supermarkt meenemen voor thuis?
Daarnaast: of deze mensen ook nog andere hobby's hebben.
En ook of dit de meest onschuldige vorm van kleptomanie is.
Maar vooral: waarom laten ze de gratis meetlinten hangen?

Invalide?

2008-11-27T19:10:00.000+01:00

Hij parkeerde zijn auto op de invalidenparkeerplaats. Samen met twee anderen stapte hij uit. Hij sleepte met zijn rechtervoet. Moeizaam nam hij het opstapje de stoep op en schuifelend zette hij zijn weg naar de deur van de supermarkt voort.

Na een meter of drie bleef hij staan en lachte hard. Zijn vrienden deden mee.

Zijn rechtervoet draaide recht en sloot zich aan bij de linker. 'Wonder boven wonder' liep hij normaal, rechtop en volledig mobiel verder.

Wat een Sukkel.
Asociaal zo'n parkeerplek inpikken én respectloos een invalide nadoen.
Hopelijk wacht hem een flinke boete na het boodschappen doen. En hopelijk voor hem komt boontje niet om zijn loontje, anders draait hij binnenkort legaal zo'n parkeerplaats op.

Trein perikelen.

2008-11-24T22:08:00.000+01:00

Gisteren toen de wereld wit was, vreesde ik al dat mijn treinreis naar Leiden vandaag een uitdaging zou worden. Opgelucht haalde ik dan ook adem toen vanmorgen bleek dat al dat witte als sneeuw voor de zon was verdwenen. Vol goede moed stapte ik in de bus naar de trein.

Helaas. Heel perron 2 stond vol wachtende mensen met een geïrriteerde blik. Er was al een tijdje geen trein geweest, dat was duidelijk. Toen een omroepstem meedeelde dat er twee treinen uitvielen en dat de volgende trein alweer 10 minuten vertraging had, besloot ik de metro te pakken naar Centraal Station. Dan haalde ik precies mijn geplande trein en zou nog op tijd bij mijn college aanwezig kunnen zijn.

Alweer helaas. Een groot aanplakbiljet bij de ingang van het station, een onophoudelijke omroepstem en overal cirkeltjes van mensen om het NS-personeel heen vertelde me al hoe laat het was. Wegens uitgelopen werkzaamheden reden er minder treinen tussen Rotterdam en Den Haag. ''Minder? Géén dus'' was mijn eerstvolgende, hopeloosmakende, gedachte, want het aankondigingenscherm bij het perron was helemaal leeg.

Hulpbehoevend sloot ik me aan bij één van de groepjes mensen. De paar woorden die ik opving gaven hoop. "Zei u nou net dat de intercity's naar Amsterdam wèl gewoon rijden?", vroeg ik voor de zekerheid aan een tewoordstaand persoon. Ze antwoordde bevestigend en in gedachten huppelend liep ik de trap op naar het perron.

De trein arriveerde precies op tijd. Ik nestelde me in een stoel en bedacht nog even opgelucht dat ik gewoon op tijd in Leiden zou zijn.

Vijf minuten later stonden we echter nog steeds stil. Om me heen hoorde ik verschillende personen opmerken dat het nou wel erg lang duurde. Eén van hen wist toe te voegen dat er één station terug nog was medegedeeld dat het niet zeker was of deze trein wel verder zou rijden.
Leuk. Ik probeerde me te herinneren hoe laat de eerstvolgende trein naar Gouda zou vertrekken, om uiteindelijk met een omweg in Leiden aan te komen, maar het overwegen van mijn andere reismogelijkheden werd onderbroken door een stem uit de intercom:
"Dames en heren, we wachten nog op een conducteur. Zodra deze er is, zullen we vertrekken. Sorry voor het ongemak."

(15 minuten later vertrokken we. Het college moest zonder mij beginnen.)

Ach. Morgen weer een kans. De kans is klein dat er dan weer een conducteur mist ~~omdat hij zich verslapen heeft/zijn fluitje kwijt was/de spoorwijzigingen niet meer begreep/dacht: 'opeens weet je het, je wordt postbode'~~.

Kikkervisje

2008-11-21T16:13:00.000+01:00

Mijn leraar geschiedenis in de tweede klas van de middelbare school vertelde het me al:

"jij hebt het concentratievermogen van een geestelijk gestoord kikkervisje!"

Het is niet de waarheid van die opmerking, maar eerder de hilariteit ervan die ervoor heeft gezorgd dat ik me hem nu nóg herinner. We lagen elkaar niet. (En met 'niet' bedoel ik 'écht niet'.)

Echter: hij sloeg de spijker op zijn spreekwoordelijke kop. Want ieder wissewasje leidt mij af van mijn werk. Elk geluid trekt mijn aandacht. Alle gedachten die in mij op komen volg ik machteloos.

Mijn blik dwaalt langs de letters in mijn boek.
Regel voor regel,
net alsof ik lees.

Zo begin ik,
keer op keer,
bovenaan die pagina.

Niet wetend,
wat er staat,
of wat er wordt gezegd.

Een nieuwe poging!
Maar nee...

Te diep.
In gedachten.

Goedmakertje

2008-11-10T15:02:00.002+01:00

Er valt een hoop te zeuren over treinen in deze tijd van het jaar. Net zo jaarlijks als blaadjes van bomen vallen, valt het voor reizigers tegen om van A naar B te komen. Vertragingen wegens gladde sporen door gevallen bladeren zijn de genoemde oorzaak.

Maar, ook weer ieder jaar, is er een goedmakertje. Want terwijl de vertragingsmededelingen me om de oren vlogen vanmorgen, de mensen zuchtend op deze berichten reageerden en gevallen bladeren wonderlijk genoeg niet te zien waren in de buurt van de rails, stond ik in de rij bij de kiosk:

er is weer wintercappuccino!

Wat zou jíj doen?

2008-11-05T00:05:00.000+01:00

Winkelen gingen we. Mijn mama en ik.

Vlak voor de ingang van het winkelcentrum stopte ze abrupt. Geschokt keek ze naar de plek waar haar volgende stap zou zijn geland. Ik volgde haar blik. Op de grond kroop een klein vogeltje kreupel in het rond.

We keken elkaar aan en we dachten hetzelfde: zo'n pijnlijdend beestje met uitzichtloos bestaan moet uit zijn lijden verlost worden. "Ik doe dat niet hoor! Dat kan ik niet!" vertelden we elkaar bijna in koor. Na een kleine hapering liepen we enigszins schuldbewust verder...

"We doen wel gewoon alsof we hem niet gezien hebben, goed?" zei mijn moeder.
Ik vond dat een goed plan.

Ons egoïsme redde óns van wat moeilijks, maar redde niet het vogeltje van zijn pijnlijke en langzame dood.
Wat zou jíj doen? Zou je egoïsme winnen? Of zou je zonder twijfelen een paar hinkelpassen op het hoofd van het arme beestje maken...?

Training geven.

2008-11-03T11:30:00.001+01:00

Hij is 6 jaar en druk. (Heel druk.) Kan slecht stilzitten. (Heel slecht.) En ergens aandacht bij houden is slechts kort mogelijk. (Misschien een minuut.)
Ik mag hem trainen. Met als uiteindelijke doel: zijn (school)leven makkelijker maken.

...
Toen ik vorige week de klas binnenkwam om hem op te halen liep hij naar me toe en pakte mijn hand. Samen liepen we naar buiten.
...
Toen we herhaalden wat we vorige week hadden gedaan (5 minuten lang netjes zitten) zei hij dat hij vandaag wel 80 uur stil kon zitten!
...
Lachend probeerde hij me in de maling te nemen. Ik trok een gek gezicht. "GRAPJE!".. riep hij!
...
Als beloning mocht hij vorige week een mooie kaart uitzoeken. Hij koos een kaart met een pauw. Bij binnenkomst in de klas liet hij deze aan zoveel mogelijk klasgenootjes zien. Trots als de pauw die op de kaart stond.
...
Toen ik hem vandaag vroeg welke drie dingen belangrijk zijn voor netjes zitten, gaf hij het perfecte antwoord: rug tegen de leuning, billen op de stoel en voeten op de grond.
...
Vandaag instrueerde ik hem om zo stil mogelijk, op zijn tenen, de klas weer in te lopen, want de rest van de klas was druk en geconcentreerd aan het werk. Het lukte. Muisstil liep hij naar zijn stoel.
...

Geweldig doet hij het. En wat ik doe voelt minstens zo geweldig. Laat mij dit soort dingen maar de rest van mijn leven doen. Zolang ik mogelijkheden creëer voor kinderen die al half zijn opgegeven, vind ik mijn voldoening wel.

Coma

2008-10-15T16:29:00.002+02:00

(gebaseerd op de eerste aflevering van een nieuwe serie op Net 5)

Stel:
...Je wordt wakker uit een coma en je bent je geheugen kwijt. Je weet niet meer wie je bent, wie je kent en wat je doet. Je zult je eigen leven opnieuw moeten leren kennen, want de artsen zeggen dat het nog wel een tijdje kan duren voordat je leven terug komt...

Wat zou je van je eigen leven vinden? En van jezelf? En van je vrienden? Zou je schrikken en proberen om dingen te veranderen? Of zou je tevreden wachten tot je geheugen terug komt?

Daarover nadenkend besloot ik grotendeels tevreden te zijn met mijn leven. (Om dat te ontdekken heb ik geen coma nodig.) Dingen die me minder goed bevallen zijn er ook. Echter.. dit zijn dingen waarvan ik ook nu wel weet (wederom geen coma nodig) dat ik ze wil/zou moeten veranderen, ik doe het alleen niet. 'Geen tijd' zeg ik. 'Niet het goede moment' beweer ik. 'Valt niks aan te doen' suggereer ik.

Ik verander niks aan de dingen in mijn leven die ik zou willen veranderen. Bijna zorgwekkend onlogisch.. eigenlijk.
Zou ik dan tóch zo'n coma nodig hebben?

Filevrije dag?

2008-10-08T17:37:00.000+02:00

Morgen, 9 oktober 2008, gaat Nederland geschiedenis schrijven, door een poging te doen Nederland één dag filevrij te houden. U leest het goed: een poging doen... Want ieder rationeel denkend persoon snapt de hopeloosheid van dit plan.
Ik kan nu talloze redenen gaan opnoemen waarom deze dag gedoemd is te mislukken, iets over ongelukken die toch wel gebeuren, of over het gebrek aan volwaardige alternatieven, maar dat doe ik niet. Deze redenen blijken morgen vanzelf.

Nu de verklaring nog: want we bedoelen het wel goed, dat wel hoor. Maar we onderschatten onze eigen invloed. Ik schat in dat van de 40% van de mensen die nú hebben aangegeven dat ze morgen de fiets, de trein of een alternatieve manier van te werk komen zullen kiezen, zo'n 39% vroeg in de ochtend denkt: "shit zeg, ik heb helemaal geen zin in&tijd voor die andere vervoerswijze. Ach, zóveel zal het toch niet uitmaken, die éne auto méér op de weg..."

Voelen jullie hem aan? We hebben morgen slechts 1% file minder, omdat slechts 1% van álle mensen dacht: ík heb invloed.

Puntje bij paaltje zijn wij nou eenmaal niet zo altruïstisch. Dan ~~zijn we egoïstisch~~ kiezen we voor ons eigen voordeel.

Ik zal nog even een oplossing aandragen:

Maak álle openbaar vervoer op donderdag 9 oktober 2008 gratis.
(En vergeet dan geen extra bussen, trams, metro's en treinen in te zetten. En deel gratis koffie&thee uit. En gratis kranten.)

Deze oplossing gaat uiteraard niet uitgevoerd worden. Openbaar vervoersbedrijven zijn namelijk te gierig om hun kaartjes voor niks weg te geven, dat is nou eenmaal zo. Bovendien bezitten ze waarschijnlijk niet de mankracht en de vervoersmiddelen om alle extra passagiers te kunnen vervoeren.

Toch zou dit een mogelijke oplossing zijn. Niet omdat álle automobilisten dan opeens massaal richting de treinstations gaan. Maar omdat er volgens de ANWB slechts een vermindering van 10% aan automobilisten tijdens de spits nodig is om een dag zonder files te laten slagen. En hoewel ik denk dat dit percentage een vrij lage schatting is -naar mijn idee zal dit de files hoogstens minder lang maken-, is dit percentage wel een stuk haalbaarder als er wat tegenover het niet-auto-mogen-rijden staat (zoals gratis openbaar vervoer). De opoffering is dan minder groot. Er is een bepaalde vergoeding. En die hebben wij als ~~egoïstische~~ voor ons eigen voordeel kiezende mensen nodig. Want -zoals ik al eerder zei-: puntje bij paaltje zijn wij niet zo altruïstisch.

Volwassenen vs. kinderen

2008-10-05T11:56:00.001+02:00

Nu mijn studie sinds enkele weken volledig gericht is op kinderen, worden mij dagelijks meer verschillen tussen volwassenen en kinderen duidelijk.
Natuurlijk bestaan er de overduidelijke verschillen die simpelweg door groei en ontwikkeling te verklaren zijn. Maar daar doel ik op dit moment niet op. Ik doel op denkbeelden, op wensen en verlangens en op hoe de wereld gezien wordt. Sommige van deze zaken draaien ergens in de overgang van kind naar volwassene met 180 graden. Waarschijnlijk omdat kinderen nog naïef en onbezorgd zijn en dit in verloop van tijd kwijt raken. Of misschien gewoon omdat de belangen van kinderen heel anders zijn, vergeleken met die van volwassenen.

Hoe dan ook.. kinderen en volwassenen verschillen soms als dag en nacht. Of als zwart en wit. Is er iets beter? Ik denk het niet.

Denk maar eens aan de volgende verschillen..:

Als kind wil je nooit slapen, voor altijd opblijven klinkt als muziek in je oren, iedere avond weer protesteer je als het bedtijd is om te zorgen dat het vreselijke moment waarop het licht in je slaapkamer uitgaat zo lang mogelijk wordt uitgesteld.
Als volwassene ben je altijd moe. We balen dat we nooit eens vroeg ons bed in kunnen of kunnen uitslapen omdat ons leven zo druk is. We zijn chronisch toe aan vakantie, omdat we op vakantie de rust kunnen vinden die we in het dagelijks leven niet meer hebben.

Een ander voorbeeld:

Als kind maak je je niet druk om je gezondheid. Je snoept zoveel als je kan. En groente vermijdt je weer zoveel als je kan. Sporten doe je uit jezelf, buitenspelen is immers je grootste hobby. Over je weerstand heb je je nog nooit druk gemaakt. Ziek zijn is immers soms best een beetje leuk. Dan mag je thuisblijven van school en liggend op de bank televisie kijken, bovendien is je mama extra lief. Lijnende mensen zijn op dat moment nog stom. Waarom zou je immers in vredesnaam 'nee' zeggen tegen koekjes en snoepjes die je aan worden geboden?
En nu, als volwassenen, zijn we continu met onze gezondheid bezig. We stoppen ons vol met geheimzinnige bacterieën die goed zouden zijn voor onze weerstand en stoelgang. Het grootste gedeelte van ons is zo'n 360 dagen per jaar 'aan de lijn', ook als dat niet nodig is, we zijn immers nooit perfect genoeg. Voor sporten hebben we echter geen tijd, dus storten we ons op Sonja Bakker, maaltijdvervangende shakes, soepjes en repen en andere diëten die uiteindelijk alleen maar je stofwisseling verlagen waardoor je blijvend afvallen kan vergeten. Sporten is de allerbeste oplossing voor wat overtollige vetrolletjes, en dat weten we ook, maar voor sporten hebben we geen tijd. Ons leven is immers zó druk. En we zijn al zo moe...

Nog een laatste voorbeeld:

Als -jong- kind zeg je het gewoon als je boos bent op iemand. Je blijft het misschien een paar dagen, dreigt dat diegene niet meer op je kinderfeestje mag komen, maar een week later is alles vergeten en vergeven. Kinderen die je echt niet mag, daar speel je gewoon niet mee. En als zo iemand komt vragen of hij mee mag doen met jouw spelletje zeg je gewoon 'nee'.
Wij volwassenen houden zoveel mogelijk de schijn op. Onze boosheid uiten we thuis, klagend over die ene stomme collega, of dat arrogante studiegenootje. De waarheid tegen die persoon zeggen is not done. We blijven altijd aardig. We weten wel wie ons het meest leuk, lief en aardig vinden, dit zijn onze beste vrienden. Maar daaronder ligt een groot grijs gebied. Wij zijn doorgaans namelijk niet eerlijk over ons gevoel. Zelden zullen we iemand vertellen dat we hem niet mogen. En als iemand die we niet mogen aanschuift bij jouw lunchtafel, of vraagt of je hem even een lift kunt geven -want jullie moeten toch dezelfde kant op-, of vraagt of je hem even wil helpen met dat ene project op jullie werk... zeg je géén 'nee'.

Verschillen van zo'n 180 graden. Onduidelijk wat de betere kant is.
Wel duidelijk is -in ieder geval voor mij, voor mij als (bijna)psycholoog-, dat je kindertijd je meest onbezorgde tijd van ons leven is en dat alle kinderen daar recht op hebben.
Gelukkig kan ik daaraan gaan bijdragen.

Amerika vs. Europa

2008-10-04T00:08:00.001+02:00

Grote verschillen. Uiteraard.
Maar wat er nou beter is..? (onmogelijk te beantwoorden...)

Mij boeit vooral:

Is het beter om op zn Europees familieruzies in de doofpot te stoppen, te doen alsof er níks aan de hand is, en dan tegen elke verjaardag en elke familieaangelegenheid op zien, omdat je weet dat de spanning van begin tot eind te snijden gaat zijn? Omdat er mensen zijn die er helemaal niet willen zijn, die jij er ook eigenlijk niet eens bij wilde hebben. Keeping Up Appearances... tegenover de rest van de familie. (Die natuurlijk ook gewoon weten hoe de vork in de steel zit, maar net zoals de rest doen alsof hun neus bloedt.)

Of is het beter om op zn Amerikaans gewoon te durven en kunnen zeggen: ik mág jou niet, -ook al heb je het tegen je bloedeigen familie,- en vervolgens zorgen dat er bij verjaardagen en familieaangelegenheden alleen mensen uitgenodigd worden, waarvan je weet dat ze graag willen komen. Familiefeestjes zonder dat 'verplichte gevoel' zoals wij dat in Nederland kennen. (Want hoe leuk is Kerst nou eigenlijk?) Aan de andere kant betekent dit in realiteit dat ouders en kinderen het contact verliezen en dat familieleden verstoten kunnen worden. Bovendien valt erover te twisten of dit niet een vorm van weglopen voor je moeilijkheden is. Daartegenover kan je stellen dat wij als Europeanen onnodig moeilijkheden opzoeken, door zo krampachtig aan het familie-ideaal vast te houden.

En als ik er dan over nadenk.. is oprechte familieliefde van enkele personen niet veel meer waard dan dat neppe omdat-het-moet-gedoe van een grotere groep? Is het niet zo dat wij hier in Nederland(/Europa) veel te graag wíllen. Willen dat familie een belangrijk begrip in je leven is. Willen dat je altijd op je familie terug kan vallen.
En toch voel ik een bepaalde onvoorwaardelijkheid bij familie. Een gevoel dat je misschien bij je állesbeste vrienden kan hebben als je mazzel hebt. Maar bij je meest dichtbijstaande familie is er die onvoorwaardelijkheid. Misschien komt dat gevoel puur door mijn Europese opvoeding. Dat is moeilijk te zeggen. Maar het voelt geweldig.
Ik kan me niet voorstellen dat Amerikanen ditzelfde gevoel hebben. De voorwaardelijkheid druipt ervanaf. Hopelijk hebben ze mazzel met hun vrienden...

.

2008-09-27T21:05:00.002+02:00

Ik ga op zaterdagavond ontzettend de nerd lopen uithangen en zitten studeren op mn bank.
Dus.

En dan ga ik dus nú beginnen.
Echt.

Nu dus.

Ja.

Echt.

*verhuist richting bank*

(Doei.)

Verandering.

2008-09-08T18:39:00.001+02:00

Mijn leven voelt anders. Het klinkt misschien wat sentimenteel of zweverig, maar ik kan het niet anders beschrijven: mijn leven voelt anders... Goed anders, hoor. Geweldig anders, misschien wel. Wanneer het is begonnen weet ik niet. Want als ik terugdenk realiseer ik me dat dat gevoel er al wel even is. Hoelang? Geen idee.
Mijn leven loopt op rolletjes, eigenlijk. En hoewel dat klinkt alsof het me aan komt waaien, is dat niet het geval. Ik werk er keihard voor, en het resultaat mag er zijn. Misschien is dat wel waarom het anders voelt. Want vroeger werkte ik nooit ergens voor, laat staan keihard. Het feit dat ik nu de vruchten kan plukken die groeien door de dingen die ik doe, is nieuw voor me. Het maakt me zelfverzekerd en geeft me zelfvertrouwen. En ik kan het iedereen aanraden.

Drie weken geleden mocht ik mijn bachelordiploma ophalen en één week geleden ben ik begonnen met mijn masteropleiding. Het niveau ligt ontzettend hoog, maar ik merk dat ik het aan kan. Ik begrijp de college's, kan actief meedoen in de werkgroepen en maak opdrachten zonder overdreven veel moeite. Én zonder uitstellen. Mijn grote studieobstakel. Iedereen die mij ooit hierover heeft horen klagen, moet weten hoe veel rust het moet geven om gewoon op tíjd aan mijn werk te beginnen... (Of het nou studiegericht is of niet. Want ook mijn huis is netjes aan kant. Om maar even een voorbeeld te noemen.) En vanmorgen hoorde ik goed nieuws. De basisschool die ik vanuit mijn raam kan zien liggen, heeft 'ja' gezegd op mijn vraag of ik bij hun een studieopdracht mag komen uitvoeren. Ik moet gedragstraining gaan geven aan een onderbouwleerling. 3 maanden geleden zat ik nog voor mijn derde jaar met mijn neus in de studieboeken, en nu mag ik die studieboeken als begeleiding gaan gebruiken, om het kindje een zo goed mogelijke training te geven. Eindelijk geen theorie meer... éindelijk de praktijk van het dagelijks leven in.
Om de kans op een baan na mijn afstuderen te vergroten ben ik druk op zoek naar werk. Morgen neem ik daar een eerste belangrijke stap in. Ik heb een gesprek met iemand, die mij wat informatie gaat geven over mijn gloednieuwe bijbaantje. Ik ga bijles geven aan middelbare scholieren. Op dit moment heb ik nog maar één meisje op mijn lijst staan, die 1 uur per week bijles Engels wil. Het gaat dus slechts om 4 uur per maand, maar ondanks dat zou ik het wel van de daken willen schreeuwen. Morgenavond, na mijn afspraak, zal ik gaan bellen naar het meisje dat ik bijles ga geven.
Bellen. De meeste mensen in mijn omgeving weten van mijn belangst. Dat telefoontje zou vroeger ook veel stress opleveren. Maar nu? Ik heb er amper moeite meer mee. En dat maakt zóveel dingen makkelijker.
Zal ik nog wat vertellen? 'Men' zegt dat vrienden die je voor je 21e maakt niet voor heel je leven zijn, dat je vrienden pas vanaf die leeftijd zullen blíjven. Ik ben nu 21, en prijs mezelf op dit moment gelukkig met de vrienden die ik heb. Stuk voor stuk maken ze mijn leven mooier, allemaal op hun eigen manier. Dus ook de vrienden die ik vóór mijn 21e heb gemaakt, zal ik niet zo makkelijk uit mijn leven laten verdwijnen. Daar zijn jullie veel te leuk voor.

Het blijft een sentimenteel en zweverig stukje, deze blog. Maar dat moet dan maar. Soms wil je dingen nou eenmaal van de daken schreeuwen. En bij gebrek aan een toegankelijk dak, gebruik ik internet maar. Volgens mij word ik hier nog beter gehoord ook...

Mijn leven is dus anders. Misschien, is dit wel geluk...

Hoi Opa, (2)

2008-08-25T13:01:00.000+02:00

...het is vandaag precies een jaar geleden. Ik herinner me het nog alsof het gisteren was, maar tegelijkertijd lijkt het al eeuwen geleden.
Er is veel gebeurd in die tijd. Veel dingen die je voor geen goud had willen missen. Maar toch mocht je er niet bij zijn. Niet in levende lijve...
Je kijkt wel met ons mee, toch?.. met een trotse blik.. bij elke stap die we in de juiste richting zetten, en bij alles wat we doen.. Dus ik hoef je niks te vertellen. Niet over mijn behaalde Bachelor diploma, niet over mijn Master specialisatie die aanstaande maandag gaat beginnen, niet over mijn vakantie, niet over andere dingen die ik meemaak of heb meegemaakt... Dat hoef ik allemaal niet te vertellen, als je toch al met ons meekijkt. Alleen.. soms wil ik dat juist wel. Het allerliefst zou ik je mijn diploma komen laten zien. Je zou je bril afzetten zoals altijd, iedere letter lezen, en ieder cijfer bestuderen. Dingen die je niet zou begrijpen zou je vragen. En tenslotte, als je helemaal klaar bent met bekijken, zou je zeggen dat het er goed uit ziet. Als een trotse opa.

Mijn diploma zo nauwkeurig analyseren gaat je niet -meer- lukken. Hopelijk ben je, ondanks dat, wel minstens zo trots...

Wereldverbeteraar

2008-08-07T00:10:00.002+02:00

In mezelf mopperend waarom ik wéér de vuilniszak moest vervangen, liep ik naar de kast in de gang waarin wij al onze schoonmaakartikelen bewaren. Ik vind het niet vervelend om huishoudelijke klusjes te doen, en bovendien stoor ik me er ook niet heel erg aan als bepaalde dingen soms wat langer blijven liggen. Echter, een vuilniszak moet je gewoon vervangen als hij vol zit, zeker met dit warme weer.
Ik vond geen vuilniszakken in de kast. Althans, niet in eerste instantie. In mijn hoofd mopperde ik verder dat 't wel heel asociaal is om de vuilniszakken op te maken en géén nieuwe te kopen. In tweede instantie zag ik de rol vuilniszakken opeens wel liggen. Of eigenlijk: één opgerolde vuilniszak. De laatste van een rol, dus.

In één ervaren beweging gleed de vuilniszak even later onze afvalbak in. Op dat moment realiseerde ik me dat ik nu degene ben die een nieuwe rol zakken zal moeten gaan kopen. Het is immers niet eerlijk om van mijn huisgenootjes te verwachten een nieuwe rol te kopen als ze de laatste zak gebruiken, en dat zelf niet te doen...
Behalve niet-eerlijk is het ook niet zoals ik wil zijn. "Behandel een ander, zoals je ook zelf behandeld wil worden" is de eerste van mijn eigen tien geboden. Een mooi streven, al zeg ik het zelf. En zeker weten dat de wereld een stuk vreedzamer zou zijn, als iedereen die regel na zou leven.

Ik heb echter niks te maken met oorlogen in het midden-oosten, met economische conflicten in het westen en met regeringszaken in dit land... Ik zal de wereld dus op mijn eigen micro-niveau moeten verbeteren. Daarom vervang ik vuilniszakken als ze volzitten, breng de vuilniszak naar de container en koop nieuwe vuilniszakken, zelfs als ik weet dat mijn huisgenootjes dat niet zouden doen. En daarom rij ik netjes volgens de verkeersregels. En daarom gooi ik geen afval op straat. En daarom zal ik iemand die gepest word eerder proberen te helpen, dan met de pesters meedoen.

Een heilig boontje? Echt niet. Gewoon: een wereldverbeteraar. Dus.

Vakantie, deel 3: Tetris.

2008-08-06T18:18:00.002+02:00

Op verzoek, deel 3:

-----

We hadden allebei een Nintendo DS bij ons. Tetris bleek al snel ons favoriete spelletje te zijn. Als we dit tegen elkaar speelden was ik keer op keer de winnaar. Maar individueel was C. zeker de betere van ons twee. De versie van Tetris die wij beide hadden gaf als eerst de uitdaging om 200 lijnen weg te halen. Mij leek dit onmogelijk, C. had dit binnen 2 dagen voor elkaar. Triomfantelijk liet hij mij zijn schermpje zien waarop 'congratulations' in neon-kleurtjes aan het flikkeren was.
Zo blij als hij op dat moment keek, zo teleurgesteld was zijn blik enkele ogenblikken later. Het spelletje ging niet meer verder na die 200 lines, dus kon hij weer opnieuw beginnen. 'En ik was nog helemaal niet hoog..' zuchtte hij nog extra.

E n k e l e u r e n l a t e r :
'Inmiddels ben ik eroverheen, letterlijk en figuurlijk', zei C., nadat hij een score van 369 lines en ruim 700.000 punten had gehaald. Achteraf bleek hij namelijk de ''endless-versie'' van het spel te hebben vrijgespeeld door de 200 lines in díe versie te halen.
Op dat moment begreep ik nog niet hoe hij het voor elkaar kreeg. Na level 10 gingen die blokjes sneller dan ik kon klikken... hoe moest ik datn óóit bij die 200 lines (=level 20!) komen?
Toch zag ik ook het licht, een paar dagen later, en ook ik heb inmiddels de endless-game unlocked én had aan het eind van de vakantie een topscore staan van ruim 400.000 punten. Het kwam toen nog amper in de buurt van de hoogste score van C., maar ach... ik won wel nog steeds als we tegen elkaar speelden.

-----

En om ook nog even een actuele update te geven: mijn topscore is op dit moment een zeer ruime 2 miljoen punten. Enkele honderd duizenden hoger dan C.'s hoogste puntenaantal. Het is nu dus eindelijk zijn beurt om míj in te halen.

"You let down your people, Evita"...

2008-07-27T15:51:00.000+02:00

...een zin uit de film-versie van Evita. Tegen alle verwachtingen in kan ik op dit moment geen zinnen quoten uit de musical. Al maanden hadden M. en ik zin in vandaag. Om 14.00 uur zouden we gaan genieten daar de musical waar we al zó lang naar uitgekeken hadden.

Echter...
Om 14.00 liep een man met een microfoon voor het dichte doek het podium in het theater op. 'Ik heb slecht nieuws voor u', begon hij te praten en hij legde uit dat de voorstelling vandaag wegens een ernstig technisch probleem niet door zou gaan. Het leek mij één grote grap. Hij zou deze grote zaal vol met verwachtingsvolle mensen toch niet allemaal weer naar huis sturen? Ik keek M. verward aan... 'Dit is niet waar, toch?', fluisterde ik? Ontzet luisterden we naar de verontschuldigende woorden, naar hoe onze kaartjes vergoed zullen worden en naar de niets verzachtende mededeling dat we allemaal een gratis drankje aan de bar zouden krijgen.

...

Hoewel het ons in de loop van zijn toespraak duidelijk werd dat hij de waarheid sprak, bleven we zitten totdat de zaal al bijna leeg was. Misschien dat we hoopten dat de man nog een keer het podium op zou klimmen en ons zou vertellen dat het tóch een grap was... misschien dat we ons de ernst van de situatie nog niet realiseerden...
Hoe dan ook. De realiteit was teleurstellend hard. We konden weer naar huis. En dat deden we ook na ons gratis drankje gedronken te hebben.

Evita let down her people.
Of tenminste de 1000 mensen uit die theaterzaal.

Vakantie, deel 2: Een avontuurtje op schiphol.

2008-07-23T20:56:00.003+02:00

Een ongeveer 2-jarig meisje liep, tijdens het uur vertraging wat we hadden opgelopen en welke we met wat winkeltjes kijken probeerden te vullen, met het kleinste koffertje dat we beide ooit hadden gezien, op Schiphol. Een koffertje dat voor mij misschien groot genoeg zou zijn geweest als make-up tasje, meer niet. Kennelijk had zij hem (ook) niet volgestopt met onvervangbare spulletjes, want zodra ze wat interessants zag liggen in een winkeltje, liet ze haar koffer staan waar ze op dat moment stond en rende de winkel in. Daar stond het koffertje dan; verlaten, midden op straat, op een zwaar beveiligd Schiphol.

C. en ik vroegen ons af hoelang het zou duren voordat de eventuele bom in dit verdachte bagagestuk onschadelijk gemaakt zou proberen te worden.
Maar voordat iemand, behalve wij, zich druk maakte over het mini-koffertje, greep de vader van het meisje hem snel vast en nam hem mee het winkeltje in.

De terroristendienst hoefde dus niet ingeschakeld te worden. En sowieso vraag ik me af hoe serieus ze de dreiging zouden nemen van een blauw koffertje ter grootte van een portemonnee met Dora erop...

Vakantie, deel 1: Terug uit Tunesië.

2008-07-21T16:42:00.001+02:00

Gisterenochtend lag ik om 05.00 in bed. Twee uur daarvoor waren we aangekomen op Schiphol. Na láng wachten op de koffers en ons ontzettend verbazen over hoe druk het op zo'n tijdstip op het vliegveld is, konden we bij mijn vader in de auto stappen. Na een tussenstop bij een benzinestation -we hadden al veeeeeel te lang niks gegeten-, reden we naar Rotterdam, druk vertellend wat we in Tunesië allemaal hebben gedaan, gezien en meegemaakt. En dat is nogal wat hoor, maar ik zal jullie niet lastig vallen met alle vakantieverhalen. Die zijn toch meestal leuker als je erbij was.

Dat neemt niet weg dat er een aantal dingen zijn die ik wel graag wil delen. Niet allemaal in één keer, dat zou te veel worden, dus blijf mijn logje in de gaten houden, als je de vervolg-verhalen ook wil lezen.
In dit logje alleen even wat algemene dingen, die leuk genoeg zijn om te vertellen. Eigenlijk een antwoord op de vraag 'hoe is het om in Tunesië op vakantie te gaan?':

Tunesië is zonder twijfel het meest westerse land van heel Afrika. Kerk en staat zijn gescheiden, vrouwen hebben dezelfde rechten als mannen en als meest bijzondere voorbeeld: zij hebben er het Burka-verbod wat de regering hier in Nederland niet door krijgt. De regering zorgt voor stromend water en stroom voor alle mensen, er worden snelwegen aangelegd en ze creëren heel veel banen in het land. Toch leven veel mensen in armoede. Veel huizen zijn niet af. Sommige hebben niet eens een dak. Soms voelde dat wel oneerlijk, bedenkend dat wij in een luxe 5-sterren hotel zaten. Sowieso waren die 5 sterren wel wennen. Zeker omdat wij voor all-inclusive hadden gekozen. We werden als prins en prinses behandeld. Ik ben toch wel erg gewend dingen zelf te doen, als ik ze gewoon zelf kan. Maar uiteindelijk beviel het wel, hoor.

Ons kamermeisje maakte onze slaapkamer vaak extra mooi.

Wel lastig was de taalbarrière. De mensen daar spreken Arabisch. In die taal kan ik alleen 'nee' en 'dankjewel' zeggen. Dat is dus niet genoeg om gesprekken in te voeren. Gelukkig doet iedereen wel heel erg zijn best om andere talen te leren, maar vloeiend worden ze geen van allen. Frans, Duits en Engels door elkaar spraken wij dus door elkaar met alle obers, winkeliers en andere mensen. Dat zorgde geregeld voor misverstanden, met als toppunt een man die dacht dat 'without' hetzelfde was als 'with', waardoor ik water 'with bubbles' kreeg, in plaats van 'without bubbles'. Toen ik zei dat het niet goed was begreep hij er niks van. Ik had immers om water mét koolzuur gevraagd. Gelukkig kreeg ik wel gewoon weer een nieuwe fles, zonder bubbeltjes. Want vriendelijk waren alle mensen wel. Meer tegen mij dan tegen C. Maar ik verwacht dat ze mij als 'vrouw' gewoon wat interessanter vonden. De enige mensen die ik niet vriendelijk vond waren de koopmannetjes uit de winkels. Die trokken je óf letterlijk óf met woorden hun winkel in en probeerden je over te halen dingen te kopen waarbij ze steevast beloofden een 'good price' voor je te zullen gaan maken. Ik vond dat het winkelen daar een stuk minder leuk van werd, want je kon nergens rustig kijken. Gelukkig waren er in de meest toeristische gebieden ook wat winkeltjes met 'fixed prices', daar hoef je niet af te dingen, en de mensen laten je gewoon rustig kijken. Daar komen dus ook mijn souvenirtjes vandaan.

Iets wat ook wel erg wennen was, was het geld. De Tunesische Dinar kent geen centen, maar millimes. Dat wil dus zeggen dat er geen 2 cijfers achter de komma staan, maar 3 cijfers. Niet dat we prijzen hebben gezien waarbij de laatste twee cijfers anders dan een nul waren, maar het zag er wel heel raar uit. En hoe we het moesten uitspreken was al helemaal onduidelijk. Wij spreken € 2,50 als 'tweevijftig' uit, maar om DT 2,500 nou als 'tweevijfhonderd' uit te spreken... dat klinkt écht niet. Hoe het officieel moet weten we, geloof ik, niet steeds niet. Overigens is álles in Tunesië heel goedkoop, behalve chips. Een zak chips kan daar, omgerekend, wel 3 euro kosten. De benzine was er echter maar 90 cent per liter. (Niet eerlijk.)

Nog iets raars is het verkeer in Tunesië. Een theorie-examen zullen ze daar wel niet hoeven te doen, want regels ontbreken volledig. De wegen hebben rijbanen, maar alle strepen hierop worden gewoon genegeerd. Snelheidsbeperkingsborden zijn voor de inwoners slechts een versiering van de weg. Op één meter afstand van je voorganger rijden op een snelheid van ruim honderd kilometer per uur is heel normaal. Toeteren doen ze naar zo veel mogelijk mensen. En inhalen kan ook prima als er tegenliggers aankomen, die schuiven dan gewoon een beetje meer naar rechts. De enige regel die er lijkt te zijn is dat je voorrang hebt op iedereen zolang je gewoon rechtdoor gaat. En dat lijkt nog te werken ook, want behalve een van de weg geraakte vrachtwagen hebben we geen ongeluk gezien of gehoord. Taxi's in Tunesië zijn geel en werken precies omgekeerd in vergelijking met Nederland. Als je daar over straat loopt en je hoort getoeter naast je, is de kans groot dat er een taxi naast je rijdt op wandel-snelheid, hopend dat je die taxi wil nemen in plaats van verder lopen. Op drukke stukken gebeurt dat ongeveer iedere 25 meter. Wij hebben er geen gebruik van gemaakt. Wel van het treintje wat tussen de hotel-boulevard en het centrum van de stad rijdt. (Dat was nog goedkoper dan de taxi ook. Én leuker.)

In de loop van de week heb ik al regelmatig over dit stukje tekst nagedacht. Van sommige dingen wist ik al precies hoe ik ze zou gaan beschrijven. Zonder dit ooit van te voren te hebben kunnen voorspellen moest ik een paar stukjes die al bijna "af" waren in mijn hoofd, in de laatste dagen herzien. Namelijk de volgende:

Het weer.
Er was niks mis met het weer hoor, zelfs niet in de laatste dagen. We hebben 12 dagen lang in temperaturen van meer dan 40 graden geleefd, en zijn megabruin geworden. (Ik ben zelfs verbrand in de schaduw, wie had dat gedacht...) Grappig was dat er in de eerste dagen wat bewolking was, en op een gegeven moment voelden we allebei een paar druppels regen. Het waren kleine druppels, en het waren er hoogstens 3, maar wij, als ervaren Nederlanders, reageerden erop door razendsnel naar binnen te vluchten. Totaal onnodig, want het bleef bij die paar spatjes, en de zon brak binnen no-time weer door.
Toen we terugkwamen van onze excursie in de Sahara (zie logje wat later zal verschijnen), op onze laatste dag van de vakantie -op de vertrekdag na-, zaten we opeens midden in een zandstorm. Dat was al heel bizar, want die kennen we eigenlijk alleen maar uit verhalen, maar nu zagen we dus echt hoe zoiets is. De windkracht wordt ineens heel sterk en het zicht wordt, door het zand wat door de wind alle kanten op wordt geblazen, beperkt tot een paar honderd meter. Op zo'n moment kan je dus beter binnen zijn (wij zaten in de bus). Na deze bijzondere ervaring betrok de lucht en kwamen we terecht in een zware onweers- en regenbui, precies zoals we ze in Nederland ook kunnen hebben. Echter met één verschil: het regent daar eigenlijk nooit, dus al het water blijft overal staan, de wegen raken doorweekt en alles loopt onder door de hoeveelheid water die de grond niet kan verwerken. Gelukkig kon onze buschauffeur met alle weer&wind omgaan en zijn we veilig aan de zonnige kust terug gekomen.

Beestjes.
Iedereen die mij van dichtbij meemaakt, leert op een gegeven moment dat ik niet zo van kleine Beestjes hou. Beestjes zijn eng. Ik was dan ook dolblij dat er in Tunesië in deze tijd van het jaar amper insecten rondvliegen en dat we verder geen enge kleine kruipende dieren tegenkwamen. Er liepen wel mieren rond die zo groot waren als spinnen, maar die hadden niet echt de neiging om mensen op te zoeken. Verder op een hoop vliegen en soms een enkele mug na, waren er geen enge Beestjes. Uiterst gelukkig hiermee was ik van plan dit op mijn logje te gaan vermelden.
Tot de laatste nacht in ons hotel...
Om half 7 's ochtends moest ik naar de WC, dus stapte mijn bed uit en liep half slapend door de gang, ik deed de wc deur open en op het moment dat ik hem weer achter me dicht doe zie ik de grootste kakkerlak in de wc langs mijn blote voeten rennen die ik ooit had gezien. Ik schrok me wezenloos, trok mijn voeten omdebeurt de lucht in, maar het beest rende gelukkig langs me heen, een hoekje van de WC in. In één beweging gooide ik de deur weer open, liep snel naar buiten, en deed de deur weer dicht. Shit, dacht ik met een hartslag van 200 slagen per minuut, want ik moest toch wel echt plassen, maar no way dat ik daar nog naar binnen ging. En ik ben ook écht niet dapper genoeg om dat beest te vangen en buiten te zetten. Schaamtevol, maar vooral vol met een overheersende paniek, maakte ik C. wakker. Hij was wel dapper, en heeft het monster met een WC-papiertje vastgepakt en daarna heldhaftig van ons balkon afgegooid. Ik had mezelf inmiddels met opgetrokken benen op de bank geïnstalleerd. Het duurde daarna nog wel een tijdje voordat mijn hartslag normaal was, nóg langer voordat ik de grond weer aan durfde te raken en een uur voordat ik weer naar de WC durfde.
Opeens was ik heel blij dat we naar huis zouden gaan die dag.

Dit was het even voor nu. Verdere verhalen, onder andere over onze excursies, komen nog.
Dus...: wordt vervolgd.

Nog ... nachtjes slapen

2008-07-06T11:47:00.001+02:00

Als een klein kind dat bijna jarig is tel ik inmiddels al een week af: vandaag is de stand "nog 2 nachtjes slapen..." Na die twee nachten is het dinsdag 8 juli. Dan begint ~~mijn~~onze vakantie naar Tunesië. Een land waar het afgelopen week ruim 40 graden is geweest.. een land waar kameelrijden heel gewoon is.. een land waarin de lokale bevolking Arabisch is, maar toch Frans spreekt.. een land dat democratisch is en tegen geweld, maar stiekem moet je als toerist wel oppassen voor de arabieren die op alle hoeken klaar staan om je geld af te troggelen...
maar: vooral het land waar ons 5-sterren hotel waar we ons 11 dagen gaan vermaken ligt.

Dus over twee dagen rond deze tijd zijn we op Schiphol, ingecheckt en wel, en proberen we ons nog bezig te houden voordat we om 13 uur zullen vertrekken. Over 3 dagen zijn we nu misschien wel van een lunch in het all-inclusive restaurant aan het genieten. Over 4 dagen liggen we misschien wel bruiner-dan-bruin te worden aan het zwembad. Over 5 dagen rijden we rond deze tijd misschien wel op een kameel door de Sahara. Over 6 dagen zijn we misschien wel aan het winkelen in de hoofdstad Tunis. Over 7 dagen liggen we misschien nog wel op bed, omdat het de avond ervoor zo laat is geworden. Over 8 dagen...... enz. enz. enz.

Waar we ook zijn, en wat we ook doen over precies vijf, negen of elf dagen, we gaan het ontzettend naar ons zin hebben, dat begrijp je natuurlijk wel.
Tot over 14 dagen!

Hoe vrouwen voetbal kijken...

2008-06-21T21:45:00.004+02:00

... Leuk, dat de Nederlandse vlag terugkomt in de kraag van hun shirtjes! Wie zou die ontworpen hebben? ...

Oranje-koorts

2008-06-10T10:27:00.000+02:00

Gisterenavond kwam ik om 21:00 uit het groepsleslokaal in de sportschool. Het stond nog 0-0. Opgelucht dat Italië nog niet voor stond, ging ik me omkleden, stapte vervolgens op de fiets en reed naar huis.

Doodse stilte heerste op straat. Heel Nederland keek naar de wedstrijd. Geconcentreerd luisterde ik terwijl ik langs wat huizen fietste of ik gejuich kon horen. Nee. Niks...

Op het moment dat ik mijn flat binnenstapte weergalmde het door de hal. Door de echo was niet te bepalen of het een enthousiaste 'aaaaaaaahhh' of een teleurgestelde 'oehhhhhh' was. Mijn hart maakte een sprongetje en snel trok ik een sprintje naar boven, ik snelde me naar mijn TV en zapte naar de juiste zender: 2-0 stond het, voor ''ons''... (de 1-0 miste ik waarschijnlijk, omdat ik toen over een fabriekenterrein reed)
Ons. Ja. Ik hou wel van die zeldzame saamhorigheid. Het gebeurt immers niet vaak dat alle Nederlanders hetzelfde willen.

Zappend tijdens de rust kwam ik langs damesvoetbal in lingerie, langs talloze oranje-ringtones en als kers op de taart zond TMF 'we are the champions' uit. Heerlijk.

In de tweede helft zongen duizenden Hollandse monden 'Hup Holland Hup' en later ook nog ons volkslied. Ook kwam de 3-0, ondanks de verwoede pogingen van Italië om de nederlaag te beperken.

Een wedstrijd die door velen als onmogelijk-te-winnen werd beschouwd, is door het Nederlandse team vol glorie gewonnen. De oranjefans waren uitzinnig van blijdschap, maar in de interviews ontbrak deze uitzinnigheid bij de spelers. Dit was nog maar één overwinning, en ze gaan voor het kampioenschap.
Dat klinkt goed, vinden jullie ook niet?

Nou, één ding is zeker: ik had nooit verwacht dat ik gisterenavond voetbal-kijkend op mijn bank zou eindigen... En stiekem kijk ik nu al uit naar onze volgende wedstrijd...
Het is duidelijk...: mijn oranje koorts is weer een graadje gestegen.

"NIET PULKEN!"

2008-05-18T21:06:00.000+02:00

Het staat in grote kapitalen op het zachtroze velletje post-it, dat met een extra plakbandje-voor-de-zekerheid aan het kleine spiegeltje op mijn bureau bevestigd is. Talloze keren deed ik aan dat bureau, voor dat spiegeltje, tien maal langer dan noodzakelijk over het inzetten of uitdoen van mijn lenzen. Gevangen door mijn reflectie, afgeleid van mijn lenzen, inspecteerde ik ieder puntje, pukkeltje en puistje op mijn kin, neus en voorhoofd. Deze zogenoemde T-zone pulkte ik daarna genadeloos kapot. Ieder puistje werd onthoofd, elke mee-eter werd door twee venijnige vingers uit zijn onderkomen gezet en alle korstjes die na/door de vorige inspectiebeurt als kleine daken op de wondjes waren gegroeid, werden stuk voor stuk door een scherpe nagel van hun helende taak verlost.
Het slagveld wat overbleef was helaas nooit overtuigend genoeg om een volgende keer te voorkomen. Ik bedekte mijn gehavende gezicht met make-up en kon dan eenvoudig negeren wat ik aanrichtte.

Lange tijd begreep ik niks van mijn gedrag. Waarom kon ik niet stoppen met mezelf kapot maken?
Inmiddels weet ik dat dit soort pulkgedrag theoretisch gezien op 3 manieren verklaard kan worden: het kan vergeleken worden met stress-verlagend nagelbijten, met gevoels-uitdovende zelfbeschadiging of met krabben-als-iets-jeukt-gewoon-omdat-het-lekker-is.
Terwijl ik voor alledrie deze verklaringen alleen maar onmogelijk moeilijke oplossingen zag, ontstond mijn eigen theorie: mijn gepulk is een tic-achtige verslaving waar ik simpelweg van zal moeten afkicken. Eén van die 3 theoretische opvattingen van hierboven zal vast ten grondslag aan deze verslaving liggen, maar is waarschijnlijk, zoals geldt bij veel onverklaarbaar gedrag, vervangen door gewoonte.

Zoals het hoort bij verslavingen besloot ik 1 januari (j.l.) te stoppen. toen ik 7 januari echt door mijn uitstel-smoezen heen was, begon mijn afkickpoging daadwerkelijk en ik deed álles om te voorkomen dat ik met mijn handen richting mijn gezicht ging. Ik weet nog goed dat deze poging vrij ónvlekkeloos verliep. Slaapdronken pulkte ik namelijk op 7 januari 's ochtends binnen een half uur het eerste korstje van mijn kin. Klaarwakker als ik toen acuut was, realiseerde ik me dat mijn goede voornemen me waarschijnlijk nóg moeilijker af zou gaan dan ik van te voren had ingeschat. Toch speelde ik het klaar. Eventjes. Hoe lang dat heeft geduurd weet ik niet meer, maar ik vermoed dat het pulken er toch al snel weer in begon te sluipen.

Volledig teruggevallen in mijn oude, verwoestende gedrag, plakte ik enkele dagen geleden, van plan om een nieuwe poging te wagen, ietwat beschaamd het verbiedende briefje midden op mijn spiegeltje, voorkomend dat ik mijzelf kan bekijken (in-de-spiegel-kijkend-pulken is schadelijker dan 'blind-pulken', vandaar dat mijn maatregel alleen die vorm bestrijdt).

NIET PULKEN!

staat er dik onderstreept op geschreven. Alleen als ik mijn lenzen in- of uitdoe, klap ik het papiertje even naar achteren, waardoor post-it en tekst gezamenlijk onzichtbaar zijn.

...En soms als ik iets vervelends uitstel. Dan kan ik me soms niet inhouden...
...maar ook soms juíst als ik me verveel...
...en daarnaast als ik een niet eerder ontdekt pukkeltje voel...
...en als dat ene korstje er 'even snel af moet'...

4 en 5 mei 2008

2008-05-05T13:49:00.000+02:00

Gisterenavond klokslag 8 uur was heel Nederland 2 minuten stil. Ik ook. Met mijn mond stijfdicht werkten mijn hersens op volle toeren. Ik kon het niet helpen, maar ik vroeg me af hoe het meisje-met-de-trompet het voor elkaar kreeg precíes om 20.00.00 klaar te zijn met het welbekende dodenherdenking-deuntje. En zou ze nou erg zenuwachtig zijn? Ook vroeg ik me af hoe lang we nog met zijn allen dodenherdenking zullen vieren. ("Vieren".) Komt er een moment dat de tweede wereldoorlog té lang geleden is? Zal dodenherdenking over tientallen jaren misschien een fenomeen zijn waar enkele tientallen mensen aan deelnemen, terwijl de rest van Nederland rustig doorgaat met zijn dagelijkse bezigheden? Misschien is deze verandering dit jaar al wel begonnen. De meest gelovige mensen van ons land, de mensen voor wie zondagsrust een heilig goed is, mensen die vinden dat je niet 2 minuten van je zondag op kan geven om even aan oorlogsslachtoffers te denken in plaats van aan God, die mensen hebben hun dodenherdenking naar zaterdag verplaatst. Onbegeleid door muziek, misschien wel met een stopwatch in hun hand, zijn zij zaterdagavond om 8 uur 2 minuten stil geweest. Toch anders, lijkt me. De beelden van de Amsterdamse Dam horen er voor mij toch wel bij. Ik bedoel... ik denk wel vaker twee minuten lang in stilte aan nare dingen. Of het nou gaat om oorlog of andere mensenlevens nemende zaken. Het is voor mij pas dodenherdenking als ik op 4 mei naar een zwijgende mensenmassa op de Dam zit te kijken, daarna de koningin het volkslied zie zingen en dan een stel belangrijke mensen waarvan ik er vaak maar enkele ken kransen zie ~~leggen~~ hangen voor het monument. Zou dat voor onze meest gelovige Nederlanders anders zijn? Zouden zij het niet heel raar hebben gevonden om zonder al die begeleiding stil te moeten zijn?
Denkend over deze situatie bedacht ik dat God misschien wel flink baalt van zijn trouwe aanhangers. Normaal kan hij op 4 mei rekenen op 2 minuten stilte vanuit heel Nederland, en dit jaar wordt die rust door een stelletje fanatiekelingen verstoord.

Maar goed. Die 2 minuten waren zo om. Dat vind ik ieder jaar weer. 120 seconden zijn veel te kort, als je bedenkt om hoeveel doden het daadwerkelijk gaat: 72 miljoen doden. Een snelle berekening vertelde mij dat dat anderhalve microseconde betekent. Wij kunnen ons als mensen misschien nog nét iets bij milliseconden voorstellen, maar microseconden zijn voor ons betekenisloos. Anderhalve microseconde per dode is dus niets. In werkelijkheid herdenken wij oorlogsslachtoffers natuurlijk langer dan die 2 minuten per jaar, we doen het alleen maar eens per jaar zo massaal.

Maar waar denk je nou aan, tijdens die 2 minuten? Voor mij als 21-jarige, valt dat nog niet mee. Ik ken geen mensen die zijn overleden in de oorlog. Mijn opa's en oma's waren nog kinderen in de tijd van de oorlog, en zijn hier zonder kleerscheuren doorheen gekomen. Behalve Anne Frank, ken ik dus geen oorlogsslachtoffers. Toch heb ik geen microseconde aan Anne Frank besteed gisteren. Ik dacht even aan mijn oma, bij wie het woord oorlog nog steeds derdegraads kippenvel oplevert. En ik dacht aan de oorlogen van nu. Oorlogen waar ik meer gevoel bij heb, meer bij betrokken ben, maar toch zover vanaf sta. Misschien maar goed dat we niet langer dan 2 minuten stil hoeven te zijn en na te denken. Vrolijker word je er namelijk niet van.

Vandaag, 5 mei, vieren we met zijn allen dat we bevrijd zijn. En vooral dat we nu vrij zijn. Wij mogen denken en zeggen wat we willen (behalve over de koningin en haar familie), we mogen schrijven waarover we maar willen schrijven (behalve bij sprake van laster en smaad) en we mogen doen wat we maar willen doen (behalve als we daarmee een wet overtreden of andere mensen lastig vallen). Behalve dat mijn drie behalve's mij aan het denken zetten over de misschien toch niet onbegrensde vrijheid waarin ik leef, bedacht ik ook dat vrijheid vrij gevaarlijk kan zijn voor je eigen vrijheid in dit land. Ga je maar eens nét wat te vrij gedragen, en je vrijheid wordt zó tot een cel tot een cel van 10 m2 beperkt.
Is het goed dat wij zo vrij worden gelaten? Is het goed dat wij de vrijheid hebben om foute dingen te doen, omdat we daarvan leren? Is onze vrijheid belangrijker dan het handjevol mensen dat anderen kwaad doen door het uitbuiten van hun eigen vrijheid?

Hoe dan ook en ondanks alles: vrij zijn van oorlog is ons allen ontzettend waardevol. De vrede in ons land is niet optimaal, maar het wel waard om even bij stil te staan. Ik ga zo even heerlijk van de zon genieten buiten. En ik hoef niet bang te zijn voor rondvliegende kogels, bermbommen, vechtende burgers of binnenvallende veroverende mensen. Ik hoef alleen maar op te passen dat ik niet verbrand. Wat een luxe.

Auto's en peperkorrels

2008-04-05T21:36:00.000+02:00

"Als ik een peperkorrel was, zou ik ook springen!"

"Oh, jij hebt auto's aan je voeten!"

Kennen jullie dat? Dat je soms dingen zegt die zonder volledige kennis van de situatie eromheen totaal onbegrijpelijk zijn? Deze twee opmerkingen kwamen uit mijn mond in de afgelopen week. Ik ben benieuwd of jullie kunnen raden wat de achterliggende gedachten van mijn uitspraken waren.

(Deelname alleen toegestaan als je geen deelnemer aan de desbetreffende situatie(s) bent geweest.)

Niet 100% tevreden...

2008-03-27T14:44:00.000+01:00

Ik zat op die ongemakkelijke stoel, in een nog ongemakkelijkere houding en probeerde mijn ogen precies voor de lenzen in het brilachtige ding van de opticien te houden. Briláchtig... want zo groot en zo zwaar als dat ding is, zou voor geen enkele neus geschikt zijn. Gelukkig voor mij (en alle anderen die de opticien-ervaring met mij delen -veel natuurlijk-) zit dat brilachtige ding aan een stang vast, dus hoefde mijn neus geen grammetje van het gewicht ervan te dragen.

Ik klaagde over de kleine letters die sommige docenten tijdens colleges in hun presentaties gebruiken, en ik klaagde dat ik vaak de enige ben die die lettertjes niet kan lezen. Meneer de opticien knikte begrijpend en liet me wat letters voorlezen. Het ging niet slecht, dat besefte ik al snel, en het nieuws kwam dan ook niet als een verrassing: mijn zicht is met mijn lenzen gewoon 100%. Dat is goed nieuws, natuurlijk. Maar dit goede nieuws lost mijn leesproblemen tijdens colleges niet op. De begrijpende opticien snapte dat en legde uit dat er ook mensen zijn die (bijvoorbeeld) 120% zien. Mijn oren klapperden. Dat getalletje kan ik wiskundig gezien niet begrijpen. Waarom wordt mijn kennelijk-niet-perfecte-zicht 100% genoemd, terwijl het kennelijk nog beter kan? En waarom kunnen ze geen lenzen voor mij maken die mij richting die 120% helpen?

Omdat ik ook best wel begrijpend kan zijn, begreep ik dat de begrijpende opticien geen antwoord zou kunnen geven op mijn vervolgvragen en dat ik het met 100% zou moeten doen.

100%... een percentage waarover ik niet zou moeten klagen. En ik zou het ook niet eens in mijn hoofd halen, als ik niet zou weten dat er mensen beter bedeeld zijn. Maar nu... ben ik toch niet 100% tevreden.

Koekje van eigen deeg.

2008-03-04T18:29:00.001+01:00

'Voorbij' van Marco Borsato en Do. Een liedje van minstens 6 jaar oud. Misschien dat de meisjes het net hadden ontdekt, misschien dat dit al 6 jaar lang hun favoriete nummer is... ik weet het niet. Maar wat ik wel weet is dat ze het in de coupé in de trein waar ik vanmiddag mee naar huis reed herhaaldelijk en hard door de luidspreker van één van hun telefoons afspeelden. Een van hen zong telkens ook een aantal regels mee. In Idols zou Gordon lachend op de grond hebben gelegen, ik weet het zeker. Compleet toondoof.

Ik irriteerde me. En ik was niet de enige, denk ik. Maar niemand zei er iets van. Ik had het vermoeden dat de meisjes reactieloos door zouden gaan met zingen als iemand hen zou verzoeken hun koptelefoon te gebruiken zodat niet heel de coupé naar dezelfde muziek hoefde te luisteren. Iemand met een overdosis lef zou gewoon net zolang discussiëren en ruzie maken totdat hij gelijk had gekregen van de lawaaierige meiden. Ik ben niet zo iemand. Bovendien weet ik dat mijn emoties hoog zouden oplaaien, wat voor reactie de meisjes ook zouden geven. En dat had ik er niet voor over. Zo erg was mijn irritatie ook weer niet. (Het grootste nadeel van de situatie was achteraf gezien dat ik het liedje nu in mijn hoofd heb zitten.)

Hoe dan ook... tijdens het luisteren en mezelf irriteren was ik een beetje aan het fantaseren hoe je zo'n situatie op een manier kon oplossen waarbij je wél zeker weet dat de meisjes zouden luisteren. En ik bedacht de meest briljante oplossing, al zeg ik het zelf.
Mijn telefoon kan ook hard en op mijn telefoon staat ook muziek. Dus mocht ik ooit nog eens zo'n overdosis lef hebben, zal ik zo dicht mogelijk bij de muziek-luisteraars gaan zitten, mijn telefoon erbij pakken en keihard een ander liedje opzetten. In mijn gedachten zag ik de blik in hun ogen al, samen met hun opengevallen monden...

Wat zou dat geweldig zijn hè? Een koekje van eigen deeg, in een modern jasje. Als ik het ooit uitprobeer horen jullie het.

Ons bijzondere brein.

2008-02-10T13:53:00.000+01:00

In de 15 seconden die ik nog over had, afgelopen dinsdagochtend voordat ik moest rennen om de bus van 7.49 te halen, zocht ik, zonder succes, naar de headset van mijn telefoon. Eigenlijk ben ik nooit iets kwijt, want alles heeft bij mij een vaste plaats. Er zijn bijzonder weinig momenten dat ik verzuim iets op die vaste plaats op te ruimen. Ik wist dus ook dat er een goede verklaring moest zijn voor het ontbreken van mijn headset op de vaste plaats die hij hier al heel lang inneemt. Wat die verklaring was, kon ik echter om kwart voor 8 's ochtends niet bedenken.

Ik besefte daarentegen goed dat die verklaring me ook naar de huidige verblijfplaats van mijn headset zou leiden. Dus de rest van de dag was ik er bewust of onbewust vaak mee bezig. Ik herinnerde me het laatste moment dat ik hem had gebruikt. Dat was al even geleden. 3 januari, op de weg van mijn laatste tentamen naar huis. Helaas was dat nog geen verklaring van zijn verdwijning. De tas die ik toen bij me had, heb ik sindsdien namelijk nog bijna dagelijks gebruikt. En hij kan vanuit die tas alleen maar door mij naar zijn vaste plaats in mijn kamer zijn verplaatst. Geen verklaring dus, en nog steeds geen oplossing.

Toen ik mijn tas tussen de colleges door even binnenstebuiten moest keren omdat mijn Labello tussen alle spullen was verdwenen, klaagde ik tegen E. die naast me stond over mijn headset. Ik zei dat ik helemaal niet chaotisch ben, en nooit wat kwijt raak, dus dat ik geen ervaring heb met dit soort situaties en ook geen idee heb hoe ik mijn headset terug moet gaan vinden. Ik vertelde dat ik me nog wel herinnerde wanneer ik hem voor het laatst had. Maar dat mijn wat-te-doen-als-je-iets-kwijt-bent-kennis na dat punt ook meteen weer ophoudt. Zij kon me er uiteraard ook niet bij helpen.

Rond lunchtijd zaten E. en ik met nog 3 studiegenootjes aan een tafel te eten. Na onze boterhammen/broodjes/soep bood M. ons een stophoestje aan. Tijdens het aannemen van het snoepje draaiden de raderen in mijn hoofd razendsnel:
ik heb nog een rol stophoest ergens, want die heb ik gekocht toen ik samen met mijn moeder naar de verjaardag van mijn opa ging. Ik was toen eigenlijk ziek, en bleek later een zware keelontsteking te hebben. Ik ging toen op het station iets kopen om op te zuigen, want mijn keel deed zo'n pijn, en koos een rol stophoest. De twee weken na die dag heb ik ziek op bed of op de bank gelegen, en heb die stophoestrol nooit uit het kleine voorvakje van de tas gehaald die ik die dag meehad. We gingen die dag met de trein, en ik moest fietsen van en naar het station. Waarschijnlijk heb ik toen mijn headset meegenomen om muziek te kunnen luisteren tijdens mijn reis. Waarschijnlijk kan ik mijn headset naast de rol stophoest in het voorvak van die tas, die weer netjes op zijn vaste plek in mijn kast staat, vinden!
Enthousiast riep ik naar E. dat ik wist waar ik mijn headset moet zoeken, waarna ik het verhaal wat zich vlak daarvoor op sneltreinvaart in mijn hoofd had afgespeeld uitlegde...

Herinneren waar je kwijtgeraakte headset is, alleen maar door een aangeboden snoepje.
Wat een bijzondere dingen het menselijk brein allemaal wel niet kan...

Top 3 trein-irritaties

2008-01-31T14:12:00.000+01:00

1.
"Hoiiiiii, hoe gaat het?" ... "Wat? Wat zei je?" ... "Sorry, ik versta je heel slecht." ... "Oh, ja... bladibla" ... "Wat zei je?" ... "Ja, ik zit in de trein, dus ik hoor je niet goed." ... "Ik zei: ik zit in de trein, dus ik hoor je niet goed." ... "Volgens mij versta je mij ook slecht hè?" ... "Maar ehm... het gaat dus wel goed met je?" ... "Wat zei je?" ... "Oh, ok.. mooi!" ... "Sorry?" ... "Ik versta je echt heel slecht... wat zei je?" ... "Oh, ja, met mij gaat het prima."

Ik neem aan dat verdere uitleg overbodig is.

2.
"Goedemorgen, reizigersonderzoek, uw vervoersbewijs, alstublieft?"
Op het moment dat je dat hoort, mag je als zwartrijder het zweet van je voorhoofd vegen en opgelucht ademhalen. Je bent namelijk niet verplicht om mee te werken.
Nog voordat de controleurs een meter verder waren, kwam er een man van middelbare leeftijd aanlopen. De controleurs versperden het middenpad, dus was de man genoodzaakt om te vragen of hij erdoor mocht. "Pardon?", zei hij, hopend dat dat de boodschap zou overbrengen. Meneer de controleur begreep het prima, maar antwoordde met: "Mag ik uw vervoersbewijs nog even zien?" "NEE", zei de man op een bijtende toon. "Nee?", vroeg de controleur beduusd. "NEE", zei de man nog een keer en voegde er nog een dat-zei-ik-toch-net-al-en-jij-kan-mij-toch-niets-maken-toon aan toe.
De controleurs gingen, duidelijk van hun stuk gebracht door de snerpende woorden van de man, opzij om hem erdoor te laten.

Kijk. Ik snap best dat je soms per ongeluk met je verkeerde been uit bed stapt. Maar als de NS mensen inzet om de treinen en hun dienstregeling te verbeteren, dan lijkt het me een bijzonder kleine moeite om even je kaartje uit je broek- of jaszak te toveren en deze te laten zien. Ik snap niet waar mensen de arrogantie en de asocialiteit vandaan halen, om te zeggen dat ze niet meewerken, zeker op een manier als ik hierboven beschreef. Als héél de coupé naar zijn vervoersbewijs grijpt, wie denkt die man wel helemaal niet te zijn, om dan zo stug en koppig te weigeren om mee te werken?

3.
"Goedemiddag dames en heren, het volgende station is Den Haag Hollands Spoor, ik herhaal: het volgende station is Den Haag Hollands Spoor. U kunt hier overstappen op de stoptrein naar Rotterdam, deze zal over enkele minuten vertrekken van spoor 3. Dit spoor is aan de overkant van het perron waar we zo zullen aankomen. Ik herhaal: Straks op Den Haag Hollands Spoor kunt u overstappen op de stoptrein naar Rotterdam, deze zal over enkele minuten vertrekken van spoor 3. Dit spoor is aan de overkant van het perron waar we zo zullen aankomen. Deze trein zal na Den Haag Hollands Spoor doorrijden als sneltrein en zal stoppen op de stations: Delft, Schiedam Centrum, Rotterdam Centraal, Rotterdam Lombardijen, Dordrecht en zal daarna doorrijden als stoptrein naar Breda en hierbij stoppen op alle tussengelegen stations.
Goodafternoon, ladies and gentlemen, next stop is The Hague HS (spreek uit als: eetsj es). In The Hague HS you can transfer to the stoptrain to Rotterdam Central Station. That train will leave in a few minutes from the other side of the platform. I repeat: next stop is The Hague HS. In The Hague HS you can transfer to the stoptrain to Rotterdam Central Station. That train will leave in a few minutes from the other side of the platform. This train will continue to Delft, Schiedam Centrum, Rotterdam Central Station, Dordrecht and Breda. Ladies and gentlemen, The Hague HS.
Dames en Heren, station Den Haag Hollands Spoor. Deze trein rijdt nog door naar Delft, Schiedam Centrum, Rotterdam Centraal, Dordrecht en Breda. Aan iedereen die deze trein hier gaat verlaten: nog een prettige dag gewenst."

De meertalige spraakwaterval van meneer de conducteur. (En hij-van-vandaag is niet de enige die zo'n stortvloed van vooral overbodige informatie eruit gooit.) Ik weet ook vrij zeker dat ze dat doen om de reizigers te irriteren. Ik kan me namelijk níet voorstellen dat iemand voor de lol vijf minuten lang door een luidspreker gaat lopen praten.

Zo. Mijn top 3 van vandaag.
Maar ik klaag niet hoor. De vorige keer mocht ik tijdens de storm vanaf Den Haag HS naar huis lopen (of iets anders niet-treinigs) en dat kostte me een uur of vijf, dus ik ben blij dat de trein vandaag gewoon lekker naar Rotterdam doorreed. Hopelijk blijven ze dat doen. En morgen ook. Want als er nu weer een 'het gaat misschien sneeuwen, dus we zetten minder treinen in'-mededeling komt, mag de irritatie die op dat moment bij mij ontstaat meteen de eerste plek van bovenstaand lijstje innemen.

You don't know what you've got, till it's gone.

2008-01-21T21:33:00.000+01:00

You don't know what you've got, till it's gone.

Een veelgebruikte zin in songteksten. De reden daarachter is natuurlijk dat hij onomstotelijk waar is. Wij weten als mensen moeilijk te waarderen wat we hebben, we zien alles als 'gewoon', en zien in dat gewone niets bijzonders meer. Helaas. Want daardoor beseffen we vaak pas achteraf hoe speciaal of belangrijk iets voor ons was.

Ik heb veel mensen na een grote ervaring op dit gebied horen zeggen dat ze vanaf nu de 'kleine dingen' meer gaan waarderen. De kijk op de wereld van zo'n persoon verandert dan ook. Maar slechts voor een korte tijd. Onze ondankbaarheid voor 'het gewone' is chronisch, en geen enkele ervaring verandert dat. Ook al lijkt hij op het moment zelf zo indrukwekkend veel invloed te hebben, dat je wil om je leven te veranderen ontzettend groot is, het lukt ons niet.

Toch moeten we die korte tijd dat we anders tegen ons leven aankijken niet onderschatten, vind ik. In het afgelopen jaar heb ik een aantal mensen ongepland vroeg zien overlijden aan op dit moment nog ontembare ziektes. In de paar dagen na hun overlijden dacht ik iedere keer weer: ik moet meer gaan genieten, want je weet maar nooit wanneer je niet meer kán genieten. Dat gevoel zwakte langzaam af, en was elke keer na een paar dagen weg. Toch waren die dagen bijzonder, omdat ik het gewone opeens als bijzonder ervaarde. Gewone dagen. Verdrietige dagen, zelfs. Die door het het stil staan bij de gewone dingen en deze eens wat meer proberen te waarderen, een bijzonder tintje krijgen.

Ik kan dit hele verhaal ook nog eens omdraaien. Soms zijn er mensen in je leven die je als 'gewoon' ziet, terwijl ze eigenlijk bijzonder zijn. Mensen die je ontzettend waardeert, maar dat niet (vaak) laat merken, omdat ze zo 'gewoon' zijn in je leven.
De momenten dat je die waardering wél laat merken zijn vaak op zichzelf speciaal. Een verjaardag. Of een ander soort feest ter ere van de persoon. Een afscheid voor een langere tijd. Of (helaas, het hoort ertussen) een overlijden. En soms denk ik daar wel eens over na... Of het wel eerlijk is dat we op zo'n speciale dag extra lief doen tegen iemand, terwijl zo iemand dat toch eigenlijk iedere dag in het jaar verdient? En zouden we de mensen die we zo waarderen, dat ook niet wat vaker moeten vertellen?

Puntje bij paaltje is het natuurlijk zo dat ik het allemaal mooi kan neerzetten, maar dat de praktijk anders is. We zijn dit soort dingen immers na een paar dagen weer vergeten. Laten we dan maar die dagen koesteren dat we de wereld net wat bijzonderder zien, en alle mensen om ons heen een beetje extra waarderen. Ironisch genoeg zijn die dagen misschien voorbij, voordat we doorhebben dat ze bezig waren. Want: you don't know what you've got, till it's gone...

Sprookjes en musicals.

2008-01-12T19:28:00.000+01:00

Toen ik vorige week zondag mijn bed uit kwam, bleek mijn keel 's nachts kapot te zijn gegaan. Enkele dagen later leerde ik dat mijn pijn door een keelontsteking werd veroorzaakt, en kreeg ik van mijn huisarts antibiotica. Op dit moment voelt mijn keel weer helemaal glad, en is het enige wat ik aan mijn ziekzijn heb overgehouden een fikse vermoeidheid, een doorgelegen bank en een pijnlijke hoest.
Niks voor mij hoor, zo'n week ziek zijn. Ik heb vijf dagen lang de meest slechte tv-programma's gekeken, vijf dagen lang niet gewerkt, vijf dagen lang alleen maar in pyjama geleefd, en vijf dagen lang gewacht tot het allemaal weer over zou zijn, want ik verveelde me kapot. Ik had natuurlijk heel mijn boekenkast kunnen lezen (daar was ik echter te moe voor), of iedereen om me heen kunnen gaan bellen om bij te kletsen (helaas had ik geen stem), of bij iedereen om ziekenbezoekjes bedelen (maar wees maar eens leuk gezelschap zonder stem). Wat ik dus deed was wakker worden, pillen slikken, tv kijken en weer naar bed gaan na een paar uur. Niet heel spannend, absoluut niet. Maar ik moest rust houden, en stiekem was dat ook wel het enige waar ik behoefte aan had.

Mijn week had een hoogtepuntje en een dieptepuntje. Het hoogtepuntje was mijn ziekenbezoek van donderdagavond. Toch wel lekker om weer even te lachen. Dat krijgen die slechte tv-programma's niet voor elkaar. Die avond kreeg ik ook de tip om een prins te gaan zoeken, om mijn stem terug te krijgen, want bij de kleine zeemeermin werkte dat ook. Mijn eigen sprookje. De prins heb ik nooit meer gevonden. En mijn stem komt vanzelf en beetje-bij-beetje terug. Hopelijk kan ik als volgende hoogtepunt melden dat ik dinsdagavond genoeg stem heb om een goede zangles te hebben.
Het dieptepuntje was de aanloop naar diezelfde donderdagavond. Puur op de gok had ik enkele weken geleden meegedaan aan een wedstrijd, waarbij ik kaartjes voor Hair de Musical kon winnen. De koorts deed me alles vergeten, zo ook die wedstrijd... totdat ik de kaartjes uit een envelop die ik in mijn brievenbus vond toverde. Ik had gewonnen, maar was te ziek om er zelf naar toe te gaan. Mijn moeder heeft toen een vriendin meegenomen naar Hair en mij beloofd het met een ander avondje uit goed te maken. Gefrustreerd als ik was door heel de situatie, kon dat mijn teleurstelling amper goedmaken. Gelukkig kreeg ik bezoek om me even af te leiden.

En zo was mijn week dus. Een sprookje en een musical, beide aan mijn neus voorbij gegaan.
Over een paar dagen is het echte leven wel weer aan de beurt.

De Grote Denkfouten

2007-12-14T16:39:00.000+01:00

Zoals veel van jullie misschien wel weten ben ik al wekenlang retehard aan het leren. Ik heb nog nooit zoveel tijd aan school besteed volgens mij, behalve misschien met mijn middelbare school examens.
Een week of twee geleden ontdekte ik dat al mijn leuke kleren in de was zaten en dat de inhoud van mijn wasmand al een aantal tientallen centimeters boven de rand van die wasmand uit was gestegen, dus ging ik wassen. Netjes hing ik mijn natte was uit op mijn superhippe droogtoren en alles wat al droog uit de droger was gekomen legde ik georganiseerd op mijn strijkplank. Ik besloot dat strijken er even niet in zat, ik moest immers leren. En de stapel die gestreken moest worden leek eerder een hele dag te kosten, dan maar een paar uurtjes, dus bedacht ik dat het handiger was om tussendoor alleen te strijken wat ik nodig had, en de rest tot het volgende moment dat ik weer tijd had te laten liggen. Een onwijs strak plan, vond ik toen.

Inmiddels heeft mijn wasmand alweer een inhoud van zo'n 2 á 3 machines, maar geschokt realiseerde ik me vanmiddag dat wassen onmogelijk is. Mijn droogtoren hangt immers nog steeds vol, mijn strijkplank is volledig bezet en tijd om het allemaal weg te werken heb ik óók al niet, want ik ben nog stééds aan het leren... Tadaaaahhh... Denkfout 1.
Van het voornemen om 'soms even wat te strijken als ik het nodig had' is overigens ook niet veel terecht gekomen. Ik ben gewoon verder gegaan met de minder leuke kleren uit mijn kast.
Dat is dus Denkfout 2.
Want..: het Grote Gevolg hiervan is: helemáál geen kleren meer om aan te trekken. Niet eens minder leuke. Alleen nog zomerdingen. Maar laat ik het nou nét gisteren officieel winter hebben verklaard...

Hoe ik het nu heb bedacht is als volgt: woensdag is mijn laatste tentamen, ik zorg dus dat ik donderdag inteken om te wassen. (We hebben een gezamenlijk washok, waar je moet intekenen om te kunnen wassen.) Tijdens dat wassen ga ik dan ook meteen strijken, waardoor mijn strijkplank en droogtoren weer vrijkomen voor de nieuwe schone was.
Nu maar hopen dat hier geen denkfouten in zitten...

Mango's

2007-12-13T17:28:00.000+01:00

Ik keek om toen ze zachtjes aan mijn jas trok. Haar gezicht herkende ik meteen. We waren in de C1000 op dat moment, maar in de AH is ze ook vaste klant. Verder weet ik weinig van 'r, behalve dat ze een hond heeft. En dat ze zo'n persoon is die je in één keer raden aan de goede hond zou koppelen. Honden en hun baasjes lijken namelijk soms op elkaar. Zij en haar hond zijn daar een uitstekend voorbeeld van.
Maar goed. Ze trok dus zachtjes aan mijn jas en ik keek om. Ik had op dat moment net een mango in mijn mandje gedaan en was nog een tweede aan het uitzoeken. Ik was dolenthousiast over de prijs van 79 cent, want Mango's zijn heerlijk, maar zó duur vaak, dat ik ze meestal niet koop. Voor 79 cent wilde ik er wel twee hebben, had ik besloten. Totdat zij me aan mijn jas trok, en ik omkeek.
Ze zei dat ze veel te hard waren, en dat ik ze niet moest kopen. Van verbazing zei ik niks. Waarschijnlijk herhaalde ze daarom haar opmerking nog een keer. Van mijn enthousiasme beroofd vroeg ik haar of het niet zou helpen als ik ze gewoon nog een tijdje liet doorrijpen. Ze antwoordde dat dat zinloos was. Want de vrucht zou binnenin al gaan rotten voordat de buitenkant goed zou zijn. 'Oh, ok', zuchtte ik. En ze liep weg.
Daar stond ik dan met mijn mango's. En wat moet je nou op zo'n moment? Of mijn reactie beleefd is of niet, maakt me niet zo uit. Maar of ik geld voor rotzooi ga betalen, boeit me wel. De mango in mijn handen legde ik terug. En na even twijfelen de mango in mijn mandje ook. Ze zal wel gelijk hebben... dacht ik. En ik ging verder met boodschappen doen. Na een tijdje realiseerde ik me dat mijn irritatie over dat korte gesprekje groeide. Waar bemoeide ze zich eigenlijk mee? Mag ik niet meer zelf leren van mijn foute beslissingen? Boven alles: ik wilde gewoon een mango.
Ik liep terug naar de groenteafdeling en legde één van de twee mango's weer terug in mijn mandje. Zo. Ik zou die vrouw eens een poepje laten ruiken, en over een paar dagen van een heerlijk rijpe mango gaan genieten. Ik ben er van overtuigd. Gewoon naast de bananen leggen, toch?

Toch???

Het gras is altijd groener...

2007-12-12T20:59:00.000+01:00

Op het moment dat ik het retedruk heb, lijkt het me altijd fantastisch om eens even alle tijd van de wereld te hebben. Nu is zo'n moment. Volgende week dinsdag en woensdag heb ik tentamens. Grote, belangrijke, moeilijke tentamens. En ik leer me kapot. Echt. En op zo'n moment als dit weet ik altijd honderd dingen die ik zou kunnen gaan doen als mijn tentamens klaar zijn. Geweldige dingen, waar ik nu intens van zou genieten, zeker weten.
Het rare is, weet ik inmiddels uit ervaring, dat ik nooit meer weet wat dan voor dingen zijn, op het moment dat ik het niet zo druk heb. Op zo'n moment verveel ik me, en wens ik meestal dat ze die drukte wat meer over het jaar kunnen spreiden. Het is zelfs zo dat de dingen die me nu zo fantastisch lijken, op dat moment helemaal niet meer zo boeiend zijn. De vorige keer heb ik namelijk een lijst gemaakt van al die leuke dingen, met het voornemen ze allemaal te gaan doen in de vakantie. Je begrijpt het al... daar is niets van terecht gekomen.
Ik begrijp dat niet. Wil ik dan altijd hebben wat ik niet kan krijgen? Is het gras altijd groener aan de overkant?

Waarom lijkt het me nu zó heerlijk om die ene waarschijnlijk-niet-zo-goede-film die net begon helemaal af te kijken, hoe rampzalig slecht hij ook gaat blijken te zijn, gewoon omdat het fantastisch is om lekker een avondje ontspannen met wat te drinken en te eten op de bank te hangen... Waarom is het zo dat ik dat over een maand helemaal niet zo interessant zal vinden? Ik begrijp dat niet. Maar toch is het zo.

Op dit moment moet ik leren. Keihard. En ik wil liever allerlei leuke dingen doen. Straks, als ik klaar ben, vind ik dit dingen niet meer zo leuk. De ironie van het leven

...Ik sla maar weer eens een boek open...

Toch niet machteloos?

2007-12-07T00:01:00.000+01:00

Herinneren jullie je dit logje nog?

Het gaat over het vak seksuologie, waar ik me vorig jaar onmogelijk voor in kon schrijven, omdat de grens van 120 cursisten al binnen 7 minuten was bereikt. Ik was boos, geïrriteerd en verontwaardigd, zoals de titel van dat logje ook al zei en heb een flinke klachtenmail gestuurd.
Ik kreeg uiteindelijk als reactie: 'sorry, het is nou eenmaal zo'. Héél frustrerend. Maar ja. Daar kan je als machteloze student weinig aan doen.

Echter: misschien heb ik meer macht dan ik dacht. Of misschien hebben ze daarna nog eens 50 klachten binnen gehad en heeft dát zijn invloed gehad...
Hoe dan ook: dit jaar is er geen inschrijvingslimiet voor het vak. Iedereen mag mee doen, iedereen mag zich inschrijven.
Er wordt naar ons geluisterd. Er wordt écht geluisterd naar wat wíj vinden!
Écht wel fijn...

Verbazing alom.

2007-12-06T10:49:00.000+01:00

Met mijn capuchon over mijn hoofd getrokken liep ik door de miezer-regen zo snel mogelijk naar de bushalte. Koukleumend wachtte ik op mijn rit naar huis.
Ik zag de vrouw al aankomen. Het duurde even voordat ze de drukke weg naar het bushokje was overgestoken. Eenmaal bij mij aangekomen keek ze, duidelijk last-hebbend van het weer, naar mij en toen weer naar de regen.
Toen kwam de vraag die mij zo ontzettend verbaasde:
Heb je er last van als ik onder het afdakje rook?

Nee hoor, antwoordde ik in volle oprechtheid. (Bovendien had ik haar bij een ja-antwoord de regen in gestuurd.)

Een halve seconde later realiseerde ik me opeens hoe bijzonder deze vraag was, ondanks dat hij juist heel gewoon zou moeten zijn. Niemand vraagt ooit in het openbaar of in de buitenlucht of cafeetjes waar je (nu nog) mag roken, of omstanders last hebben van de rook. Deze mevrouw wel. Even wilde ik zeggen dat ik het bijzonder vond en dan vooral bijzonder vriendelijk en meedenkend dat ze dit aan me vroeg, maar ik liet het moment voorbij gaan.

Ik probeerde warm te worden.
Zij genoot van haar sigaretje.
En ik nog even van haar vraag.

Niet eerlijk.

2007-12-04T01:55:00.000+01:00

Zouden jullie het niet ook allemaal wat eerlijker vinden, als het op mijn verjaardag gewoon eens een keer lekker weer zou zijn?

Een graad of 20, warm zonnetje, zacht windje...

Maar nee:
Maximaal 8 graden celsius, 60% kans op regen en een sterke wind met stormachtige momenten.

Gelukkig creëer je gezelligheid zelf.

Kleutervandaaltjes.

2007-11-29T20:47:00.000+01:00

Kunnen al die kleuters die vinden dat ze zo nodig moeten 'protesteren' (ja, aanhalingstekens, of vinden jullie alles-slopen-wat-je-tegenkomt-zonder-te-weten-waar-je-het-over-hebt het woord zónder aanhalingstekens waard?) niet eens even hun rekenmachine erbij pakken en de simpele som 1040/40 uitrekenen? (Het kan zelfs uit je hoofd, maar dat kunnen ze tegenwoordig niet meer, schijnt.) En als ze die uitkomst hebben, willen ze zich dan even diep gaan zitten schamen in de schoolbanken en daar niet meer uitkomen totdat ze groot en wijs in plaats van klein en ontzettend dom zijn?

*diepe zucht*

Het zit zo: 1040 uur per jaar is verplicht. Een jaar heeft 40 schoolweken. Dat betekent dat er in één week 26 uur les moet worden gegeven. "Oh, jee, wat veel!" roepen die herrieschoppers. Nou, alsjeblieft zeg. 26 uur les is zo'n 5 uur per dag. Als ik in mijn middelbareschooltijd 5 uur per dag les had noemde ik zo'n dag 'lekker rustig', want dat waren er niet veel hoor. Meestal zat ik gewoon van half 9 tot 16 uur op school. Geen 5 maar 8 uur.
Ze mogen van mij een hoop beweren. Leraren moeten beter worden, prima. Schoolboeken moeten worden vernieuwd, prima. Meer interactief lesmateriaal, prima. Maar ga niet lopen zeiken dat 5 uur per dag les hebben te veel is, want dan gaat de echte wereld waarin 40 uur werken per week heel normaal is, zó hard tegenvallen...

*zucht*

Stelletje népprotestanten... Ga toch lekker met je lego/barbies spelen.

Voor mij ook geen wiel(been?)klem op mijn schimmel.

2007-11-20T16:13:00.000+01:00

Reclames willen je eigenlijk per definitie overhalen tot dingen die je daarvoor nog niet wilde.

Ik heb ondervonden dat dat helemaal niet erg is.

Want ook al is het niet helemaal passend bij het idee wat ik heb van Sinterklaascadeautjes kopen, past het wel ontzettend goed bij het tijdgebrek waar ik aan lijd:

ik winkel vanuit mijn (luie?) bureaustoel bij bol.com en ben binnen een klik of 10 klaar voor 5 december. Net zoals Sinterklaas, volgens de reclamefilmpjes.
(Op het gedicht na, overigens. Dat maak ik natuurlijk gewoon zelf. Schande aan de mensen die dat anders doen!)

Oh kom er eens kijken... wat er in mijn brievenbus ligt...

Heerlijk!

Sterren bouwen met dominosteentjes.

2007-11-17T22:48:00.000+01:00

Ruim 4 miljoen steentjes moesten er vallen gisterenavond. Het was de bijna-tiende-dominoday (8e of 9e ofzo.. wie houdt het bij, behalve degenen die de steentjes ook daadwerkelijk tellen?). Ik kijk al niet meer sinds de bijna-vijfde, dus eigenlijk was het puur toeval dat ik tijdens wat heen en weer gezap op SBS6 bleef hangen. Puur toeval, omdat al mijn 17 Nederlandse zenders rotzooi aan het uitzenden waren. Ik had net zo goed naar de 800e herhaling van de TMF-awards kunnen gaan kijken. Toch bleef ik hangen bij de steentjes. Mijn aandacht werd getrokken door een zogenoemde bilders challenge. Twee steentjeszetters moesten in een zeer korte tijd een rij met steentjes zetten, en als ze dat niet snel genoeg deden zouden een steentje of 400.000 blijven staan. De kans op het halen van het wereldrecord lag in hun trillende handen.
Mijn klomp brak een beetje. Want wat willen we nou eigenlijk? Willen we een nieuw wereldrecord plaatsen, of willen we de kijkcijfers zo hoog mogelijk krijgen door zoveel mogelijk spektakel en sensatie toe te voegen? Absoluut en zonder twijfel het laatste.
Hoe onzinnig is het om zo'n brug, die die twee uitverkoren steentjeszetters 'even snel' moesten bouwen, niet alvast van te voren te bouwen, zoals ze ook met alle andere 4,499,900 steentjes hebben gedaan? Waarom bouwen ze zo'n extra risico in als dat de kans op het record verkleint?
Kennelijk is dat record niet meer belangrijk. Ondanks al het gehuil na het teleurstellende nieuws, is dat de enige conclusie die ik kan trekken. Jammer. Want programma's die draaien op hun kijkcijfers worden al snel minder leuk. Die kijkcijfergeilheid maakt dollartekentjes in de ogen van de programmamakers. Ze plakken er een zeer rendabel belspelletje aan vast, vragen anderhalf miljoen voor een commercial van 30 seconden tijdens één van de reclameblokken en de officiële sponsors zullen al wel helemáál bakken met geld hebben neergelegd. En om de kijkers ieder jaar weer binnen te halen, moet het vernieuwend, spannend en geweldig zijn. Dus kozen ze voor bilders challenges... (vorig jaar ook al, overigens, hoorde ik vanmorgen, toen was het echter minder fataal). Zonde hoor. Want nu hebben die chinezen (of waren het japanners?) over een half jaar niks te verbeteren, behalve hun eigen record.

Wat mij betreft verzinnen ze weer wat nieuws. Iets zonder dominosteentjes. Paalzitten ofzo. Torens bouwen. What ever.
Of doe een 'sterren bouwen met dominosteentjes'-show. Maak Nance en Joling presentatoren en succes is gegarandeerd. ~~Zijn we ook meteen van dat gedans en geschaats af.~~ Dat is een leuke afwisseling op het dansen en schaatsen.
Zal ik maar meteen patent/copyright/hoe-dat-ook-heet-bij-tv aanvragen?

De acht en een half.

2007-11-15T17:10:00.000+01:00

Toen ik hoorde dat ik een cijfer zou krijgen voor de presentatie die ik vorige week woensdag uit mijn losse pols had gegeven, omdat ik pas midden in de nacht was begonnen met het voorbereiden ervan, met de gedachte 'het gaat erom dát ik hem doe, niet hóe ik hem doe', viel ik op een haartje na om van schrik.
Degene die mij zo deed schrikken, stelde me al snel gerust. Míjn presentatie ging namelijk goed, zíj moest zich juist zorgen maken, want zíj had het verpest! Natuurlijk was het toen mijn beurt om haar gerust te stellen. Gelukkig kon ik dat ook oprecht doen. Er was namelijk niks mis met haar presentatie.
Een uurtje later kregen we onze cijfers terug. Er kwam een voorzichtige 'joehoe' uit mijn mond, toen ik zag dat ik een acht-en-een-half had. Opgelucht en blij keek ik verwachtingsvol om me heen.
Zíj-die-haar-presentatie-had-verpest slaakte naast me een zucht van verlichting. Op haar blaadje stond exact hetzelfde cijfer. De jongen naast haar deelde eveneens ons cijfer, en het meisje achter ons ook. Mijn joehoe-gevoel zakte al een beetje op dat moment, maar kwam op een dieptepunt toen het meisje voor me een 9 bleek te hebben gekregen.
Ik zou natuurlijk kunnen denken: de vijf presentaties van vorige week waren allemaal heel goed! Toch voelt een acht-en-een-half heel anders als dit cijfer én het laagste, én het meest voorkomende cijfer is. Raar is dat... dat de blijdschap over een gekregen cijfer afhangt van wat de anderen hebben gehaald. Natuurlijk ben ik blij met mijn cijfer, begrijp me niet verkeerd, maar mijn gevoel heeft het level van mijn eerste joehoe-reactie niet meer gehaald. En dat is jammer. Want iedere acht-en-een-half zou zo'n gevoel verdienen, toch?

Het einde van een gesprek.

2007-11-10T23:16:00.000+01:00

Ik: Ik ben gewoon eerlijk!

Hij: Nee, je bent gewoon lief.

---

Wat kan je daar nou nog tegen in brengen? *haalt schouders op*

Klacht.

2007-10-24T22:43:00.000+02:00

Quote van vriend:

"Ik ga van de week Redband bellen.
Stophoest stopt de hoest namelijk niet!
&%$#@#$%^"

De dag vol mogelijkheden.

2007-10-09T22:33:00.000+02:00

Kennen jullie dat?
Dat je wakker wordt en denkt: ik heb zeeën van tijd vandaag, hoe zal ik al die tijd eens efficiënt gaan besteden? En dat je dan bijna naar bed gaat en denkt: wat een nutteloze dag. Ik heb werkelijk niets gedaan.

Ja? Nou, voor mij was vandaag zo'n dag.
Nog moe van het weekend sliep ik uit tot 10 uur. Goed uitgerust sprong ik uit bed, moest meteen mijn telefoon opnemen, want die trilde bijna van mijn tafel af, overlegde even met mijn huisgenootje over de telefoon over onze hopeloze zoektocht naar een nieuw huisgenootje, hing weer op en ging ontbijt maken. Wat ik tussen ontbijt en lunch heb gedaan weet ik niet meer, eigenlijk. Ik heb wat piano gespeeld en gezongen. En ik heb even een outfit uitgeprobeerd voordat ik me aankleedde waarvan ik dacht dat hij mega-hip zou zijn, en dat was hij. En ik heb de reclame folders bekeken. Maar daar is dus een stuk tijd verdwenen door nutteloze dingen te doen. Zeker weten, anders had ik me wel herinnerd wat het was dat ik deed.
Na mijn lunch nam ik me voor om te gaan afwassen. Deed eerst even mijn laptop aan om mail te checken. En toen was het opeens vijf voor vijf. Geschokt realiseerde ik me dat ik nog niet eens make-up op had, geen lenzen in, nog geen tanden gepoetst, en al helemáal niet klaar om weg te gaan op weg naar zangles. (En natuurlijk nog niet afgewassen.) Ik was nog op tijd, na wat gestress en gehaast.
Na zangles kwam ik thuis om half zeven. Het overleg over het zoeken naar een nieuwe huisgenootje ging meteen verder, want onze hospitatieavond viel simpelweg in het water. Er zou eventueel nog één meisje komen, was onze conclusie. Maar op dat moment hoorde ik mijn sms-toon en daar stond in dat dat meisje níet meer zou komen omdat ze al een kamer had. Gefrustreerd maar ook tevergeefs zochten we naar andere oplossingen.
Door het feit dat de hospitatieavond niet doorging, had ik weer tijd over. Dus ik ging even met mijn eten achter mijn laptop zitten. Om half 9 klopte mijn andere huisgenootje op mijn deur. Of dat meisje nog kwam. (Oeps!) Ik verontschuldigde me dat ik het haar niet op tijd had verteld, en legde de situatie uit. Zij vertelde dat ze wel een klasgenootje had die een kamer zocht. Huisgenootje 2 werd erbij gehaald, en enigszins opgelucht konden we met zijn 3en besluiten dat zij het dan maar moest worden. Ik zocht in die tijd mijn afwas bij elkaar en bracht die naar de keuken. Waste af met wat muziek op de achtergrond. Droogde ook alvast de helft af (de andere helft mag dat zelf regelen door middel van verdamping). Daarna, om half 10, strandde ik weer achter de computer. Na een half uur besloot ik dat ik maar beter naar bed kon gaan, omdat ik morgen weer om 6 uur op moet voor college. Maar tegelijkertijd met dat besluit kwam de schok dat ik daar eigenlijk wel een artikel voor had moeten lezen. Na gekeken te hebben hoe lang deze was (40 pagina's...), besloot ik alsnog te gaan slapen. Daar had ik 4 uur voor moeten uit trekken (10 per uur, reken ik altijd). Jammer maar helaas dus.

Schrikbarend, is het niet? Ik ben ruim 12 uur wakker geweest, en heb werkelijk alleen de dingen gedaan waar ik niet onderuit kon komen. (Eten, zangles en de afwas -anders had ik geen borden en bestek meer-.) Ik heb niet opgeruimd, niet gestudeerd, niet gesport, niets leuks gedaan...
Het erge is dat ik een conclusie als dit veel vaker moet maken als ik aan het eind van de dag 'de balans opmaak'. Mocht iemand weten hoe ik dit soort 'mislukte' dagen kan voorkomen... laat het alsjeblieft weten! Ik sta overal voor open.

Morgen wordt sowieso een nuttige dag, overigens. Dat weet ik nu al. Ik heb eerst van 9 tot 13 college en werkgroep (achter elkaar). Dan komt er om een uur of half 3 gezellig iemand op de koffie. Daarna zal ik al wel willen eten. En als klapper op de vuurpijl: om 20 uur ga ik een les pilates volgen op mijn sportschool. (Voor het eerst, ja.) Waarschijnlijk zak ik om half tien, als ik daarvan terug ben, nog even uitpuffend op de bank om Hell's Kitchen te kijken. En rond deze tijd zal ik, gok ik, al slapen. Dat is nog eens een nuttige dag. Wie weet vind ik zelfs nog een gaatje om even ergens te studeren, want dat zou ik toch bijna vergeten door alle drukte.
(Vraag ik me alleen af, hoe ik dat dan vandaag ben vergeten... Niet door drukte in ieder geval.)

Kijk eens hiernaar! (of: Winkelen 2)

2007-10-03T16:10:00.000+02:00

Ik heb wat nieuws. Het is niet eens wat heel bijzonders hoor, maar ik ben er wel heel blij mee. Een maand geleden, in mijn geld-loze-periode zei ik al tijdens het winkelen-voor-een-verjaardagscadeau tegen de vriend waarmee ik dat aan het doen was: 'die wil ik hebben!' Zijn reactie was: 'nou, dan koop je het toch?' Een logische reactie.. het ding was 15 euro... Daar hoor een 'dan koop je het toch'-reactie bij. Ik kocht het niet, want 15 euro aan zoiets besteden betekende op dat moment 15 euro goedkoper moeten eten. En dan is 15 euro opeens best veel.
Sinds vorige week woensdag heb ik weer geld. Genoeg om heel veel dingen van 15 euro te kopen. Maar toen ik gisteren naar het winkelcentrum ging (gewoon om boodschappen te doen) en langs de bewuste winkel liep, wist ik opeens waar ik mijn geld aan uit wilde geven. Dolgelukkig kocht ik het, alsof het het mooiste cadeau was wat ik mezelf kon geven en ik kon niet wachten tot ik het in gebruik kon gaan nemen.

Ik moest daar toch nog mee wachten omdat ik dit moment even met jullie wilde delen. Dus zie hier; het ding:

Mijn oude sieradenkistje is al zeker 10 jaar oud, is te klein, onhandig en past niet bij mijn kamer. De oplettende lezers/kijkers, die óók nog eens weten wat de belangrijkste kleur in mijn slaapkamer is (de kamer waar dit geweldige kistje een plekje krijgt), zullen al beseft hebben dat de kleur van de stof aan de binnenkant perfect is. En zo heb ik het graag: perfect.

Ik heb trouwens nog steeds geen kleren gekocht, omdat ik ziek was afgelopen week, en omdat morgen de drie dwaze dagen in de Bijenkorf van start gaan. Morgenochtend sta ik dus om ~~8 uur~~... ok, 10 uur is waarschijnlijker, in de rij om van een paar van de geweldige aanbiedingen te profiteren.
(Overigens: de kans is groot dat ik dingen ga kopen die juist niet in de aanbieding zijn. Zo werkt dat namelijk bij mij. Waarom weet ik niet.)

Collegedag 8

2007-10-01T10:30:00.000+02:00

Ik heb een paar dagen overgeslagen -omdat ze niet boeiend genoeg waren- -en omdat ik ziek was-, maar vandaag is, nu al, log-waardig.
Ik heb straks nog 2 colleges, maar heb net al een gesprekje gehad. Er staat een half uur voor, maar ik was binnen een minuut of 5 weer buiten.

Het zat zo:
Voor het vak Cognitieve Intellectuele Ontwikkeling moet ik een paper gaan schrijven met het onderwerp Muzikale Ontwikkeling (bij kinderen). De bedoeling was dat ik vandaag om 10 uur mijn eerste opzet zou laten zien, en daar zouden we dan even over praten. Als zij op- of aanmerkingen zou hebben zou ze die tijdens het gesprekje geven. En ze zou mij verder op weg helpen met mijn paper. Iedereen uit onze werkgroep krijgt vandaag zo'n half uur.
Ik kwam binnen, verontschuldigde me dat ik te laat was (bus 10 min. te laat, trein gemist...), en er werd me verteld dat ik mocht gaan zitten. Ik toverde mijn paper-opzet uit mijn tas legde hem voor haar neus neer, en zij begon met lezen.
'Goed', 'Duidelijk', 'Helder' en 'Prima', waren haar eerste 4 woorden. Twee minuten later was ze klaar met lezen, ze vertelde me dat ik nog wel even naar het middenstuk moest kijken, omdat de structuur daar nog niet goed was. Ik vertelde dat ik nog niet eens aandacht had besteed aan de structuur, dus dat het alleen maar toeval zou zijn geweest als er nu al structuur in zou zitten.
Zij zei dat het wel goed kwam, en ik zei: "Dat is mooi."

'Ja... nu zijn we eigenlijk klaar', zei ze na die paar minuten. 'Je zult het wel onzin vinden nu, dat je hierheen moest komen. Maar er zijn écht studenten die hier al een potje van maken, en dan is zo'n tussenstap als dit heel belangrijk.' [Sorry weerklonk in al haar woorden.]
Ik zei haar dat ik het begreep en ik dat ik zo'n tussenstap echt wel fijn vond, ondanks dat mijn eerste opzet prima in elkaar zat. Ik wenste haar nog een goede dag, en zij mij ook, en we zeiden 'tot in november' tegen elkaar.

Een leuk gesprekje vond ik het. Goed voor mijn zelfvertrouwen, goed voor mijn tijd (anders had ik geen tijd gehad om dit te schrijven), goed voor mijn paper, en ook vast goed voor haar (zij had immers ook tijd over nu).
Hopenlijk hebben we begin november en begin december (respectievelijk; het tweede controlegesprek en het eindgesprek) ook maar 5 minuten nodig en krijg ik een mooi cijfer voor mijn paper.

Zo. Dan nu op weg naar mijn eerste college van vandaag.

Winkelen!

2007-09-19T22:10:00.000+02:00

Kennen jullie dat?
Dat je dus écht geen geld hebt, en door onze menselijke wat-je-niet-kan-hebben-wil-je-des-te-meer-eigenschap, kwijlend boven álle reclameblaadjes waarin kleding te vinden is hangt en je wanhopig moet realiseren dat je van het aantal euro's op je rekening nog niet eens een halve sjaal kan kopen?

Nou, ik dus wel. Toen de 'autumncollection' catalogus van de H&M gisteren in mijn postvakje lag, heb ik zeker een half uur besteed, aan het pagina voor pagina doorspitten van deze gids. Ik wilde álles hebben wat ik zag, en had de meest hippe ideeën qua combinaties met mijn huidige garderobe.
Hetzelfde geldt voor etalages. De winkels ga ik niet eens in hoor... maar de paspoppen die hun outfit achter die grote ramen staan te showen trekken ondanks mijn blutheid al mijn aandacht. Gehypnotiseerd stel ik mezelf voor in de leuke setjes die zij dragen en in mijn hoofd staat alles goed en loop ik als een echt model in die kleren rond.
Inmiddels ben ik al zeker een maand platzak en heb ik er een symptoom bij. Dat krijg je als je blutheid chronisch lijkt te worden. Het zijn namelijk niet alleen de kleren uit de reclamefolders en de etalages die ik wil hebben.. nee hoor. Ook als geen van die twee dingen in de buurt zijn ben ik in stilte aan het 'winkelen'. Iedere voorbijganger op straat, elke vriendin die ik zie en alle klanten die ik op mijn werk help bekijk en keur ik van top tot teen. In gedachten pas ik hun spijkerbroeken en zie ik mezelf in hun jassen lopen. Wéér wil ik alles hebben. En wéér moet ik beseffen dat ik al die mooie kleren uit mijn hoofd moet zetten.
Wat een marteling.

Godzijdank krijg ik morgen huur- en zorgtoeslag, aanstaande maandag studiefinanciering en volgende week woensdag salaris. Dus als jullie me zoeken daarna... ben ik winkelen!

Collegdag nummer 4.

2007-09-19T15:25:00.000+02:00

Mijn docent van vandaag heeft zijn roeping gemist. Ik weet het zeker. Maar ik ben werkelijk dolblij dat hij dat heeft gedaan, want hij was geweldig vandaag. Jullie snappen straks wel wat ik bedoel.

Het college van vandaag ging over schizofrenie. (Dat betekent niet dat je een gespleten/meervoudige persoonlijkheid hebt, om die misvatting even te doorbreken. Het betekent dat je last van wanen hebt en hallucinaties en ook wel gedesoriënteerd bent en de realiteit een beetje (veel en vaak) kwijt raakt. - om het even simpel en in anderhalve zin uit te leggen.)
De docent begon met een filmpje waarin we een 21 jarige zagen, die alles, overduidelijk, niet helemaal op een rijtje had. Het meisje had een schizofrene stoornis, en zou daar waarschijnlijk nooit meer vanaf komen. De docent gaf daarna een heel levendig college, steeds terugverwijzend naar het meisje uit het filmpje, waarin hij ons actiever dan we gewend zijn bij het college betrok. Zó levendig dat hij toen hij het verschil tussen wanen (kenmerk van schizofrenie) en een manie (kenmerk van manische depressiviteit) wilde uitleggen het 'gewoon' maar even uitspeelde.
Hoe dat eruit zag? Nou, heel geloofwaardig. Alsof hij nooit wat anders doet.
Om waanideeën uit te beelden wees hij naar de luidsprekers, achter in de collegezaal, die bedoeld zijn om zijn stemgeluid via een microfoon ook op de achterste banken duidelijk te maken. Hij riep dat dat stiekem camera's waren, omdat ze hem in de gaten houden. Ze willen namelijk alles weten wat hij doet. En daarom zijn overal camera's. En ze geven hem ook boodschappen. In de krant soms, of op de radio. Wij zouden dat niet kunnen horen, maar híj hoort ze en begrijpt ze.
Om duidelijk te maken hoe een (hypo)manie eruit ziet, deed hij alsof hij in een gebouw stond en politie buiten zag staan, en opeens heel helder zonlicht zag. Dat was een boodschap van god, híj was uitverkoren om de politie te helpen en hij rende naar beneden. Hij ging met zijn armen wijd voor de politie staan en zei met een harde, zware stem dat ze moesten stoppen en dat hij ze wel zou helpen, dat hij orders van God heeft gekregen om dit te doen, en dat het allemaal goed kwam. Hij was de uitverkorene.

Het was, zoals ik al vertelde, heel geloofwaardig. Heel de zaal zat muisstil op het puntje van zijn stoel. Ik dus ook. En behalve dat deed hij nog veel meer met me. Hij maakte me laaiend enthousiast. Ik voelde me bijna een echte psycholoog op de momenten dat ik meedacht met wat hij vertelde over het meisje en alles waar zij last van had. Hij wakkerde zo'n ik-wil-hier-alles-over-weten-drang aan... en als een docent dat in één college voor elkaar krijgt is hij ~~goed~~ geweldig.

Helaas voor hem dat hij nooit voor een baan als acteur heeft gekozen, want dat is duidelijk zijn roeping. Maar fijn voor ons dat hij in doceren zijn roeping ziet. Anders zou collegedag nummer 4 nooit zo leuk zijn geweest!

Collegedag nummer 3.

2007-09-17T21:19:00.000+02:00

De docent vertelt en klikt door zijn sheets. Ik pen druk mee. Luister soms bedachtzaam. En luister soms maar half, omdat mijn gedachten me wegvoeren. Dan schrik ik wel weer wakker, een keer. Woorden als 'staat niet in boek' en 'belangrijk' of 'tentamenstof', werken als wekker in mijn dagdromen. Snel schrijf ik dan weer op wat de docent zegt. Het meisje naast me is elke keer als ik schrijf weer enthousiast. Over mijn rechterarm gluurt ze mee, en schrijft snel over wat ik neerzet. Ik ken haar wel, van vorige jaren. Maar ben wel benieuwd of ze ook van vreemden kopiëert.
In mijn tussenuren doe ik wat dingen op de computer. Lees een artikel. En word vooral afgeleid door alles en iedereen die langsloopt of in de buurt zit. Verhalen van anderen eisen mijn aandacht op, ook al zijn ze alles behalve boeiend. Ook al ken ik de verteller niet. Waarschijnlijk is het gewoon interessanter dan mijn artikel. Neuropsychologie is het onderwerp. Nooit mijn ding geweest.
Daarna nog een college. Cognitieve Neuropsychologie in de ontwikkeling van een kind. (Amen.) Het artikel wordt wat duidelijker. Godzijdank. Na weer 3 pagina's aantekeningen gemaakt te hebben, loop ik richting het station. Dit was dan collegedag nummer 3.

Inderdaad. Ik ben weer begonnen. En ben inmiddels over de helft.
Voor u ~~staat~~ schrijft een derdejaars student Psychologie.
En ja: damn proud of it, natuurlijk.

Hoi Opa... (Dag Opa...)

2007-09-05T14:55:00.000+02:00

Hoi Opa,

hoe gaat het? Ik vind het zo fijn dat je geen pijn meer hebt nu. Waar ben je nu? Houd het allemaal op, als je dood bent? Of is er zoiets als een hemel, waarvandaan je ons in de gaten kan houden? Ik hoop voor jou dat er een hemel is. Want dan kan je vanaf jouw wolkje álles volgen wat wij hier op aarde doen. Als een trotse opa.

De komende jaren heb je genoeg om trots te zijn hoor. Ík heb nog twee jaar om mijn studie af te ronden, en moet daarna een baan gaan zoeken. M. gaat het komende schooljaar afstuderen. C. zit nu nog een paar jaar op de basisschool, maar zal daarna de grote stap naar de middelbare school gaan maken. En P. is nu al bezig met grote stappen zetten. Het zal niet lang meer duren voordat hij zijn rijbewijs heeft. Het rijbewijs wat jij en oma hem voor zijn achttiende verjaardag gaven. Afgelopen maandag had hij zijn eerste collegedag in Eindhoven. Hij heeft gekozen voor een technische studie, zoals jij hem al jaren aanraadde. En hij is ook nog hard op zoek naar een studentenkamer. Ik weet zeker dat je er van baalt dat je niet kan helpen verbouwen en verven in zijn nieuwe optrekje. Want dat had je absoluut met plezier gedaan. Toen ík ruim een jaar geleden aan het klussen was in mijn kamer, hielp je op alle voor jou mogelijke punten en momenten. En op de dag van mijn verhuizing reed jij heen en weer, om al mijn spulletjes veilig over te brengen.

Want zo was je. Je had alles voor ons over. Ik heb er nooit misbruik van gemaakt, maar ik wist wel dat ik maar een kik hoefde te geven en je stond klaar om me ergens heen te brengen. Of me op te halen ergens vandaan. Of me te helpen met iets waar ik op mijn leeftijd nog helemaal niets van snap. Mijn belastingaangifte bijvoorbeeld.

Ja. Je stond altijd voor ons klaar. En je was trots op alles wat we deden. Ook al heb je dat nooit op die manier gezegd; ik weet zeker dat het zo was. Een week of 3 geleden zag ik je voor het laatst. Ik haalde jullie met de auto op om daarna bij papa te gaan barbecuen. Het was één van die zeldzame weekenden met lekker weer deze zomer. Voordat we wegreden merkte oma op dat dit de eerste keer was dat jullie bij míj in de auto zaten, in plaats van andersom. Nu zouden jullie gaan ondervinden of het geld wat jullie in het halen van mijn rijbewijs hebben gestoken goed besteed is. Ondanks mijn lichte nervositeit door die opmerking, parkeerde ik de auto even later na een foutloze rit met een scherpe bocht voor papa’s garagedeur. Oma zei het meteen. Ik had prima gereden, en het was hun geld waard geweest. Jij zei niks op dat moment, maar even later zei je wel tegen P.: ‘je zus kan goed rijden’. Ondanks de indirectheid van je complimentje betekende het veel voor me dat je dat zei. Je gaf me de bevestiging die ik nodig had: je was trots op me. En ik ga ervan uit dat je dat nog steeds bent. En ook altijd zal zijn. Een trotse opa. Hou ons daarom ook maar goed in de gaten.

De afgelopen dagen heb ik met veel mensen gepraat. Iedereen zei hetzelfde: ik heb veel herinneringen aan een leuke opa. Want een leuke opa was je. Tot je ziek werd kon je álles nog. Dus deed je ook van alles met ons. Toen ik nog maar nét kon lopen en amper kon praten trokken we er al samen op jouw fiets op uit. Dieren kijken in het hertenkampje. Of eenden voeren met een paar sneetjes oud brood. Toen P. oud genoeg was, nam je hem mee naar voetbalwedstrijden. We gingen samen met je schaatsen, zodra de Lekkerkerkse sloten het toelieten en je vertelde ons voor het slapen verhaaltjes over kabouter Puntmuts. Toen P. en ik wat ouder werden en wat meer onze eigen weg gingen, was C. er om leuke dingen mee te doen, om mee te spelen en om verhaaltjes te vertellen als ze kwam logeren.

Ik weet nog goed dat je ons altijd voor de gek probeerde te houden als we kwamen logeren. Zodra P. en ik de deur binnenstapten met een tas met logeerspullen, keek je verbaasd en vroeg je wat we kwamen doen. Als we dan enthousiast en in koor ‘logeren’ zeiden, keek je zorgelijk en vertelde je daar niks van af te weten. ‘Wist jij dat Nathalie en P. komen logeren? Hebben we dan wel genoeg eten?’ vroeg je daarna aan Oma. Oma keek ons dan altijd even geruststellend aan, en zei dan tegen jou dat ze dat natuurlijk wel wist, maar dat jij was vergeten. Jij gaf ons dan een dikke knipoog en zei: ‘Oh, wat dom van me! Nou, dan moet ik maar snel een verhaaltje over kabouter Puntmuts gaan verzinnen.’ Toen we wat ouder werden begrepen we dat je ons voor de gek hield. Maar pas véél later nog stopte je met het vertellen over kabouter Puntmuts. Want jouw verhaaltjes bleven leuk.

Opa… Wie had dit nou gedacht een jaar geleden? Jij en oma maakten nog wilde plannen voor vakanties en natuurlijk jullie grote huwelijksfeest waarvan niemand mocht weten waar het was. Het is zo snel gegaan. Veel te snel. Niemand had dit verwacht. Ik was nog niet eens aan het idee gewend dat je ziek was, toen ik hoorde dat we afscheid van je moesten gaan nemen. Je wilde niet meer. Je had te veel pijn. Dat snap ik. Je hoeft nu eindelijk niet meer te vechten.

Lieve Opa, rust zacht. Wij zullen je nooit vergeten en voor altijd missen.

Bril-loos

2007-08-10T19:11:00.000+02:00

Ja, het is een beetje stil rondom mij. Zomervakantie hè. Dan is het stil rondom iedereen. Kranten en journaaluitzendingen vullen die stilte met komkommernieuws. Ik niet; ik blijf gewoon stil. Want sinds wanneer is iemand geïnteresseerd in komkommernieuws? (Overigens heeft NRC-next een kolom vol komkommernieuws -zonder het bij die naam te noemen, maar de komkommer op het dagelijks bijbehorende plaatje zegt genoeg-, waarin ze vorige daadwerkelijk nieuws over komkommers hadden. Dat is wel weer leuk, vind ik.)

Mijn nieuwtje van de week is dat ik bril-loos ben. Gisteren mocht ik mijn lenzen 4 uur in, de dag daarvoor 2 uur, vandaag 6 uur, morgen 8 uur en de dag erna (nee, niet 10, zou je denken hè?) mag ik het helemaal zelf bepalen. Is het niet geweldig? (Helaas is dat een zondag, dus ben ik bang dat ik niet eens de moeite neem om ze in te doen, maar dat is slechts bijzaak.)
Wel een heel proces hoor: lenzen halen. Het is minstens een maand geleden toen ik voor het eerst langs de opticien ging en aangaf dat ik mijn bril voor lenzen in wilde gaan ruilen. Afspraak, telefoontje, weer een afspraak, en nu volgende week ook weer een afspraak; voor controle. Die controle is ook wel nodig. Want ik zit me stiekem scheel te turen naar het beeldscherm van mijn laptop op dit moment. En ik weet ook heel zeker dat mijn linkeroog nog met -0,25 bijgesteld mag worden. Want als ik mezelf even semi-professioneel test, blijkt mijn rechteroog perfect te zien met de rechterlens, maar het zich van mijn linkeroog is nog niet optimaal. En dat moet het natuurlijk wel worden, dus dat wordt waarschijnlijk weer wachten op een telefoontje na de afspraak van volgende week, en dan weer een afspraak.. en dan natuurlijk daarna weer een controleafspraak. Je bent zo 2 maanden verder hoor, voordat je eenmaal scherp door die twee flinterdunne plasticjes kan zien.

Het erin krijgen van die lenzen is ook zoiets... Vanmiddag kreeg ik het voorelkaar om mijn linkerlens dubbelgeklapt in mijn oog te krijgen. Geen idee of dat een prestatie is, of heel gewoon voor een lenzen-nieuweling, maar pijn deed het wel zeg. Woensdagmiddag, afspraak nummer 2, was het om 16 uur tijd om te oefenen met mijn lenzen. Met een opticien-assistent (als dat een beroep is, anders was het gewoon een winkelhulpje) ging ik achter een klein tafeltje met een grote spiegel erop zitten en zij gaf mij wat instructies. Na twee of drie missers zat mijn rechterlens erin, en links volgde al snel. Toen oefenen met eruit halen: rechts ging eruit. En omdat ik ervoor koos om ze meteen twee uur te laten zitten (zoals het hoort op de eerste dag) mocht rechts er daarna meteen weer in.
Ik denk dat mijn oog op dat moment dacht: ja, daaahaaaaaag... dit is genoeg geweest, die lens is niet meer welkom. Omdat opgeven niet echt een optie is tijdens het enige oefenmoment wat je krijgt op het gebied lenzen-indoen, zette ik door. Poging 15 (of was het 25?) had eindelijk succes. Voorzichtig keek ik in de spiegel met en naar het heftig protesterende oog. Het zag eruit alsof ik net van een enorm emotionele begrafenis kwam. De tranen zaten overal, mijn oog was volledig rood doorlopen, en al mijn wimpers zaten samengeplakt. Dit was echter net zo snel weg als het gekomen was, want met hulp van wat tissues, zag ik er al snel weer toonbaar uit. (En ook dankzij het feit dat ik me had gerealiseerd dat mascara op doen op de lenzen-oefen-dag niet slim zou zijn.)

Op dit moment zit ik mooi opgemaakt te wachten op R., die zo langskomt, en stiekem hoop ik dat ze vraagt 'hee, waar is je bril', want dan kan ik zeggen: 'die heb ik niet meer nodig, want ik heb lenzen!!!'.
Inderdaad. Ik ben er blij mee, dolgelukkig eigenlijk. Want ondanks dat mijn linkeroog wat achterblijft op dit moment en de lettertjes die ik typ zachtjes dansen over het scherm, voel ik me honderd keer mooier dan ik de afgelopen maanden heb gedaan. En ook honderd keer mooier dan voordat ik ooit met mijn bril begon. 'Je mist iets pas, als je het niet meer hebt', zegt men. En dat klopt. Maar godzijdank heb ik mijn bril-loos-heid weer terug, want inderdaad... wat heb ik dat gemist.

Wolken

2007-06-25T21:41:00.000+02:00

Ze fascineren me mateloos. Uniek in hun vorm, kleur en grootte zweven deze door stof aan elkaar geplakte waterstofdeeltjes door de lucht. Soms zorgen ze voor welkome schaduw, op een ander moment voor een regenbui waar je binnen een halve minuut door doorweekt bent.
Ik kan uren kijken naar de lucht, me iedere keer weer verbazend over de prachtige vorm die een bepaalde wolk heeft aangenomen, of over het geweldig mooie kleurcontrast wat twee dichtbij elkaar gelegen wolkengroepen samen creëren.
Wat me nog langer bezig kan houden is het fotograferen van deze adembenemende taferelen. En na een dagje kiekjes nemen (want vandaag was het prachtig in wolkenland) is het enige wat mij nog rest om deze plaatjes van foto's met jullie te delen:

Niet van vandaag (maar zonde om niks mee te doen):

Een ongemakkelijke waarheid. (a.k.a. An Inconvenient Truth)

2007-06-21T01:55:00.000+02:00

Kijk eens om je heen. En denk eens na. Wat verbruikt er op dit moment onnodig elektriciteit bij jou thuis? Staat de TV bijvoorbeeld aan, zonder dat je er echt naar kijkt? Of brandt er een lamp in een kamer waar niemand is, alleen maar omdat je deze niet uit hebt gedaan? Staat je Senseo nog aan? Of bewaar je de oplader van je telefoon lekker makkelijk in het stopcontact? Staat er een grote ‘familycar’ voor je deur waarvan slechts één stoel gebruikt wordt? (Zou een Smart je niet ook brengen waar je heen wil? Of de trein misschien?)

“Waarom?” is mijn volgende vraag. Er is niemand die mij wijs kan maken dat hij niet weet dat elektriciteit verspillen goed of normaal is. Iedereen weet tegenwoordig dat onze brandstoffen niet oneindig voorradig zijn en dat we daarom zuinig moeten zijn en iedereen weet ook dat de term broeikaseffect onlosmakelijk aan dit verhaal vast zit. Mensen die zich erin hebben verdiept kunnen ook nog uitleggen dat het overschot aan CO2, wat wij onder andere veroorzaken door overmatig brandstofgebruik, de opwarming van onze aarde veroorzaakt, waardoor grote overstromingen en een nieuwe ijstijd niet ondenkbaar zijn.

Dat klinkt raar hè? Overstromingen, of een ijstijd. Iets wat zo raar klinkt kán niet waar zijn, denken we allemaal. Hoe kan er nou over 10 jaar een ijstijd zijn, als we het nu over de opwarming van de aarde hebben? En kan Nederland écht volledig onder water komen te staan? Het klinkt onwaarschijnlijk. Toch is het alles behalve onwaar: als we op deze manier verder leven zullen we binnen enkele jaren onze atlassen opnieuw moeten uitgeven, omdat de aarde drastisch zal veranderen. Honderden miljoenen mensen zullen moeten vluchten voor het water en, ironisch gezien, honderden miljoenen (andere) mensen zullen omkomen van de dorst door de ergste droogte ooit.

Kunnen we daar nog wat aan doen? Ja, natuurlijk! Hoe eerder hoe beter. Maar daar ligt een heikel punt. Maakt het wel verschil als jij de enige bent die aan het milieu denkt? Ja en nee. Ja, want ieder verschil is een verschil. Nee, want het verschil zal nooit merkbaar of meetbaar zijn. Dat maakt het lastig, dat is logisch. Zeker als jij de enige bent in de straat die zijn stoere grote familieauto voor een zuinig, klein autootje omruilt. Maar denk maar eens het volgende als je deze stap overweegt: misschien denkt je buurman wel hetzelfde, of de hele straat! Wat nou als alle mensen in jouw straat denken ‘ik ga niet als enige in een Fiat Panda rijden. Dat doe ik alleen als iedereen het doet. Anders heeft het geen zin.’ Dan blijft iedereen mooi in zijn dure brandstofvreter rijden.

We kunnen hem écht verliezen, lezers. Er is maar één aarde. Behandel hem dan ook met respect en zorg. Zie onze thuisplaneet maar eens als een levend wezen. Levende wezens moeten bepaalde dingen doen om in leven te blijven, ook al zijn deze dingen soms vervelend. Denk maar aan gezond eten. Het zou geweldig zijn als we op chips zouden kunnen leven. Maar dat is funest voor ons lichaam. Daarom eten we groentes, fruit en vezels. We moeten stoppen met onze aarde chips te voeren en hem appels, bananen en boterhammen te laten eten. Alleen dan kunnen we onze zieke aarde genezen van onze eigen welvaart. Inderdaad. Niet alleen wij kennen welvaartsziektes. Onze aarde lijdt op dit moment aan de meest fatale.

Doof of blind?

2007-04-17T18:14:00.000+02:00

Wat ben je liever; doof of blind?

Een ingewikkelde vraag, want hoe weeg je totaal verschillende voor- en nadelen tegen elkaar af?

Toch heb ik een antwoord. Sindskort weet ik dat ik liever blind ben. Dat vermoeden had ik al, want ik hou ontzettend veel van muziek, dus doof lijkt me een hell. Maar de afgelopen dagen heb ik een extra bevestiging van mijn antwoord gehad: ik ben mijn stem kwijt. Al heel lang, voor mijn gevoel, sinds 4 dagen namelijk. En ik voel me gehandicapt, écht.

Zaterdag (dag 1) was het nog wel grappig. Ik kon me nog een beetje verstaanbaar maken en kon er nog om lachen. Ik kon al niet meer zingen, dat was waar de frustratie begon.
Dag 2: de momenten waarop ik zondag lachte waren niet meer leuk. De vergelijking met de boer met kiespijn gaat volledig op. Ik kon me niet meer verstaanbaar maken en werd daar echt een beetje chagrijnig van. Normaal praat ik non-stop. En nu zei ik misschien nog 10% van wat in me op kwam... Zouden kleine kinderen zich ook zo gefrustreerd voelen als ze nog niet kunnen praten? Dan snap ik waarom ze zo vaak huilen. (En ook waarom ze vaak niet meer stoppen met praten als ze het eenmaal kunnen.)
Dag 3: vreselijk! Maandag moest ik werken en ik kon werkelijk alléén maar fluisteren. Dat was natuurlijk geen succes. Toen ik een paar uurtjes aan het werk was werd het wat beter, er kwam wat geluid uit me.. maar echt goed is het die dag nooit gegaan. Soms was ik te verstaan, op andere momenten kwam er alleen (irritant?) gepiep uit mijn mond.
Dag 4: vandaag. Vanmorgen probeerde ik het voorzichtig: 'test test', was wat ik wilde zeggen. Geen succes. Er kwam geen woord over mijn lippen. Toch moest ik naar college. Ik voelde me schuldig toen ik geen 'goedemorgen' tegen de buschauffeur kon zeggen. Ik knikte hem vriendelijk toe, maar voelde me net als die asociale pubers die de chauffeur niet eens aankijken en alleen met hun abonnement omhoog langslopen. Gelukkig kon ik op de terugweg wel goedemiddag zeggen, want toen was er wat van mijn stem teruggekomen. Het klinkt nergens naar, maar het piept niet meer. Nu hou ik me maar stil. Ik ben niet van plan iets tegen iemand te zeggen voor 13.00 morgen (dan heb ik weer een college). Hopelijk klinkt mijn stem dan weer wat beter. En word ik langzaam minder gefrustreerd.

Als je doof bent heb je een soortgelijk probleem. Praten gaat niet gemakkelijk (het ligt eraan wanneer je doof bent geworden hóe moeilijk het is voor je) en luisteren is onmogelijk. Je bent volledig afhankelijk van liplezen en gebarentaal, maar in veel situaties is dat niet voldoende om mee te komen. Communiceren wordt iets lastigs. Iets wat je bijna zou gaan vermijden, als het niet noodzakelijk is. En dat is niks voor mij. Ik communiceer graag over alles wat je maar kan verzinnen. Of het nou nuttig is of niet. Belangrijk of niet. Leuk of niet. De moeite of niet. Ik kan gewoon niet zonder gezellig kletsen met mensen. Of het nou mijn beste vrienden zijn of de buschauffeur, ik wil kunnen communiceren. Op een maximale manier.
Natuurlijk heeft blind zijn ook zijn nadelen, want het blijft prettig om te weten welke richting je uit moeten lopen om geen palen te raken, en het is al helemaal fijn als je in de supermarkt al weet wat je koopt (in plaats van dat je dat thuis pas proeft). Maar toch... doe mij maar blind. Ik neem wel zo'n hond en ik vraag wel hulp aan anderen. Dat geeft vást ook een heel nieuwe dimensie aan communiceren.

Zo zie ík het: de zorgverzekering-no-claim-regeling.

2007-04-02T22:14:00.000+02:00

We worden genaaid!
En ik heb slechts een eenvoudig rekensommetje nodig om dat aan te tonen:
(ik gebruik mijn eigen situatie hierin; ik heb geen medische geheimen)

Ik betaal per jaar: basispremie + aanvullende premie + 255 euro no-claim
Van die 255 euro krijg ik het gedeelte wat ik niet aan geneesmiddelen en andere zorgkosten die onder de regeling vallen besteed terug.
Uiteindelijk betaalde ik in het afgelopen jaar: basispremie + aanvullende premie + (255 euro noclaim - (255 euro - gemaakte kosten)). (Snappen jullie het nog? Het is een eenvoudig rekensommetje, echt waar...)
Dat wil zeggen: basispremie + aanvullende premie + 13 strips microgynon (anticonceptiemiddel, of simpel gezegd: de pil).
Dit omdat de kosten van de pil zogenaamd vergoed worden door mijn verzekering, dus hoef ik ze aan de kassa bij de apotheek niet af te rekenen, maar ze worden wel van mijn no-claim afgehaald.

Basispremie + aanvullende premie + 13 strips microgynon...
Zien jullie ook wat raars?
Nou ík wel. De pil wordt vergoed tot en met je 21e, dus op mijn 20-jarige leeftijd, zou er alleen 'basispremie + aanvullende premie' moeten staan in bovenstaand rekensommetje.
Aangezien dat niet zo is, vraag ik me toch wel heel sterk af waarom de zorgverzekeraars beweren dat de pil vergoed wordt. En eigenlijk geldt dat voor alle kosten binnen die 255 euro.

Als ze de no-claim-regeling afschaffen, betekent dat toch dat onze maandelijkse premie met ruim 20 euro daalt, toch? (255/12 = ruim 20) Althans, dat beweert de overheid, en al die andere mensen die hier een mening over hebben, of denken dat ze een bepaald soort beslissingsmacht bezitten.
Schaf die no-claim dan maar af in 2008. Dan kan ik tenminste nog één jaar genieten van een écht vergoede pil.
Trouwens: Zo naïef ben ik natuurlijk niet. Ik snap heus wel dat alle verzekeraars hun premie eerder met 10 euro dan met 20 euro zullen verlagen als de no-claim wordt afgeschaft, en daar maak ik dan meteen mijn punt, opnieuw:
we worden genaaid!

En het nare is: als we dit aan die verzekeringsmaatschappijen voorleggen, wat natuurlijk al genoeg mensen hebben gedaan, komen ze waarschijnlijk met veel ingewikkelde woorden en een hoop smoesjes, waarna ze uiteindelijk besluiten met: je wordt niet genaaid, deze regeling is bedoeld om iedereen in Nederland op een passende manier medische zorg te kunnen bieden.
Dan kan ik natuurlijk nog zeggen dat ik daar niet aan twijfel, maar dat de regeling daarnaast, naar mijn idee, bedoeld is om hun portemonnee nog eens extra te vullen. Maar daar zullen ze net zo ontwijkend op reageren als mijn eerste geklaag.

Zij hebben immers de macht.
(Gadverdamme.)

Nederlands.

2007-02-21T18:54:00.000+01:00

Kom op mensen. Zo ingewikkeld is het allemaal niet. Sommige dingen wel, dat geef ik toe. Vraag mij niks over koppelstreepjes en dat soort lastige dingen, maar -d's, -dt's en -t's zijn écht te begrijpen. Ze zijn niet moeilijk. Je moet er gewoon heel even je best voor doen, daarna is het een eitje. Serieus.

"Bestellingen boven € 15,- worden thuis bezorgdt."

Ik was sprakeloos toen ik het foldertje van de patatzaak naast mijn werk onder ogen kreeg. Als je zoiets laat drukken laat je het toch 10 keer door mensen met een IQ van 150 en een 10 voor Nederlands op alle rapporten die je maar kan terugvinden controleren? En als drukker kijk je toch ook nog wel even wat je eigenlijk aan het drukken bent? Ik vind dit écht een schande. Ik zeg niet dat ik die -d's, -dt's en -t's foutloos gebruik, maar het zou mij echt niet overkomen dat er in een officieel stuk zo'n onoverkomelijke spelfout staat.

"Wie betrapt word
tijdens roken
op de toiletten,
word verwijdert."

Stond op de deur van een WC in het universiteitsgebouw waar ik gisteren les had. Míjn god... dat is gewoon een foutenpercentage van 100% als het om -d's, -dt's en -t's gaat. Ik snap dat er niet van de schoonmakers, kantinepersonen en klusjesmannen verwacht wordt dat ze een universitaire studie met succes hebben afgerond, maar enige kennis van Nederlands lijkt me toch wel prettig.
(Een andere vaagheid was overigens het 'word verwijdert'. Want hoe word ik dan verwijderd? Uit de WC? Uit het gebouw? Of worden al mijn persoonsgegevens en studentnummer acuut uit de database van de universiteit geknipt? Goed. Ik rook niet en kan niet betrapt worden op iets wat ik niet doe, dus de oplossing op mijn vragen zal ik waarschijnlijk niet krijgen.)

Ik heb de schoonmakers wel even een handje (of eigenlijk: een lettertje) geholpen hoor. De mensen die na mij naar het toilet gingen, zagen nog wel dat de spelling ooit niet klopte (met een zwarte pen kan je immers niet vlekkeloos een zwarte stift imiteren), maar zien ook dat één van hun voorgangers het niet daarbij heeft laten zitten.
Hopelijk voelt de schrijver van het briefje zich niet al te beledigd. Ik heb liever dat diegene ervan leert.
Zo niet: dan pak ik mijn zwarte pen wel weer.

Valentijnsdag

2007-02-18T21:22:00.000+01:00

Het is al een paar dagen geleden. Iedereen is waarschijnlijk alweer naar het echte leven teruggekeerd. Maar ik wil nog even wat kwijt.
Vorig jaar schreef ik op valentijnsdag ergens iets over 'perikelen bij de brievenbus'. Over het feit dat ik de dagen voor valentijnsdag stug volhield dat deze dag me niks deed, maar dat mijn hart een slag oversloeg op het moment dat ik de post op de mat hoorde vallen.
Dit jaar heb ik geen mat meer. Ik heb een postvakje. In dat postvakje zat alleen mijn telefoonrekening; niet echt een teken van anonieme liefde.

Daar wilde ik het echter niet over hebben. Ik wil het hebben over de verloedering van valentijnsdag. Ja, verloedering dus. Het gaat dus te gronde (vertaald door: Van Dale).
Sinds wanneer is deze dag in vredesnaam bedoeld om je geliefde te testen? Ooit was valentijnsdag bedoeld voor anonieme liefdes. Later, uit commerciëel oogpunt, is dit veranderd. sindsdien is valentijnsdag een dag waarop geliefden elkaar extra aandacht geven met cadeautjes, bloemen, of kaarten. Maar wanneer is het opnieuw veranderd?
Ik vind het walgelijk. Tijdschriften, radiozenders en andere commerciële dingen boden voor afgelopen woensdag, 14 februari - valentijnsdag, services in allerlei vormen aan om te testen of je geliefde wel écht van je houdt. Dit deden ze op een nare manier: (na opdracht van vriendlief, die ook meeluistert met het gesprek) "Hallo xxx, wij zijn van het nieuwe telefonische bloemenbezorg-bedrijf Flowergirls, en jij bent uitgekozen om vandaag, op valentijnsdag een gratis bos bloemen ergens te laten bezorgen! Bij wie moeten wij dit bos afleveren?" Het zou natuurlijk leuk zijn als deze dame de naam van vriendlief noemt, maar het is niet ondenkbaar dat zij de naam van een andere, tot dat moment, geheime liefde noemt. Vriendlief is dus blij als zijn naam wordt genoemd, en in het andere geval is de relatie hoogstwaarschijnlijk voorbij.
Anderen deden het op een ontzéttend valse manier: (in opdracht van vriendinlief, die later verslag krijgt) Sexy chick verschijnt in kort rokje en strak struitje met een zakelijk smoesje bij vriendlief op zijn werk. Als het zakelijke is afgehandeld, start de sexy chick een versierpoging. Ze raakt vriendlief een aantal keer tactisch aan, maakt wat sensuele opmerkingen en plaatst nadat vriendlief duidelijk wat waterig en zwoel uit zijn oogjes kijkt de alles-of-niets-vraag: 'ik heb nog een vacature voor valentijn van vandaag open, kom je met me mee naar huis?'.
Jullie snappen het al. Vriendinlief is blij als hij 'nee' zegt, en als vriendlief zwicht voor de ingehuurde versierster is de relatie over.

Walgelijk. Waar is dan het echte gevoel achter valentijnsdag gebleven? Waarom wordt de commercie zó ver doorgevoerd dat de liefdevolste dag van het jaar, nu opeens wordt gemengd met achterdocht, jaloezie en onzekerheid? Waarom proberen we haat te zaaien op een dag die alleen maar bedoeld is om je relatie te laten groeien?

Walgelijk dus.
Vertel me alsjeblieft dat jullie het hier vollédig mee eens zijn...

De NS-omroepmevrouw

2007-02-09T09:04:00.000+01:00

Trots dat ze was:

"Goedemorgen dames en heren,
zoals u ongetwijfeld heeft gemerkt staan we nog even stil. De reden hiervan is dat we het station nog niet op mogen rijden, omdat we te VROEG zijn.
Wanneer wij toestemming krijgen om.........."
(de rest is niet boeiend)

(Hopelijk heeft ze genoten van dat trotse gevoel wat een kwartier later hadden we alweer 5 minuten vertraging opgelopen.)

Winter.

2007-02-07T21:09:00.000+01:00

Jaja...

Morgen gaat er 5 á 10 cm sneeuw vallen.
Daardoor zegt de NS nú al dat ze minder treinen in gaan zetten, om alles voorspoedig te laten verlopen. Zouden ze die treinen dan wel 2 keer zo lang maken? Anders raad ik ze toch dringend aan om wat lessen rekenen op basisschool niveau te gaan volgen...

Gisteren was er ook al sneeuw. Toen alleen in het westen. Ik ben twee keer zo nat gesneeuwd dat de vergelijking met sneeuwpop opging. En ik heb ontdekt dat mijn jas niet water (sneeuw?) dicht is. Helaas is het wel mijn méest waterdichte jas, dus morgenochtend zal ik hem gewoon weer aantrekken. Ach. Zogenaamde 'zweet'plekken in de holtes van je ellebogen zijn ook wel leuk voor de afwisseling.

Overmorgen is het weer weg, zegt het KNMI, trouwens. Dus vrijdag mogen we allemaal lekker soppen door die aan ons allen bekende grijs/bruine massa van met modder gemengde gesmolten sneeuw.

Winter. Doe mij toch maar zomer.

Boos. Geïrriteerd. Verontwaardigd.

2007-01-30T22:23:00.002+01:00

En dat laat ik merken ook:

Goededag,

ik mail u beiden omdat er nog geen reactie is gekomen op de klachten die direct en indirect bij u terecht zijn gekomen over de gang van zaken bij het keuzevak seksuologie en ik ben erg benieuwd wat de reden van het ontbreken van respons is.
Daarnaast zou ik graag nog eens duidelijk willen maken waarom ik vind dat het niet acceptabel is dat een groot aantal studenten de cursus niet kan volgen, terwijl zij dit wel zouden willen.
Seksuologie is een keuzevak. Er worden hoorcolleges gegeven en als afsluiting een tentamen. Naar mijn idee maakt het niet uit of dat hoorcollege en dat tentamen voor 125 of voor 300 studenten is. Wat eventueel ontbreekt is een grotere zaal, maar dat lijkt mij geen reden om studenten toegang tot een cursus te ontzeggen.
In een collegejaar kan je 60 punten verdienen. Iedere student streeft hier in zekere mate naar. Alle studenten die seksuologie wilden kiezen, of zelfs móesten kiezen (want de postdoctorale opleiding tot psychotherapeut heeft kennis op dit gebied als vereiste) die de cursus niet kunnen volgen, hebben nu ook niet de mogelijkheid om die 60 punten te halen. Dat betekent een studievertraging, zonder énige schuld van de student. Want wie had nou kunnen verwachten dat 125 plaatsen binnen 7 minuten gevuld zouden zijn, behalve u, de coördinatoren van deze cursus, door ervaringen van vorig jaar? Zouden wij niet voor de 1500 euro collegegeld die we dit jaar betalen het volledige uit onze studie moeten kunnen halen? Is het niet heel bizar dat wij daarin gedwarsboomd worden, door de ontzettend lage capaciteit van dit populaire keuzevak? De enige die ons zouden moeten kunnen dwarsbomen zijn wijzelf. Studiepunten haal je als student niet omdat je niet hard genoeg geleerd hebt, omdat je het tentamen niet goed kon maken door bepaalde omstandigheden, of omdat je niet genoeg capaciteiten hebt. Niet omdat je de mogelijkheid niet hebt om ze te halen. Dat hoort niet, dat kan niet. Vandaar dus: onacceptabel.
En volgend jaar? Als dit allemaal geen effect heeft ga ik volgend jaar om 10 uur 's ochtends op de inschrijfdag klaar zitten om me in te schrijven voor seksuologie. Zonder die 5 punten heb ik namelijk geen bachelor diploma én maak ik, na mijn master, geen kans om een plek te krijgen in de psychotherapeutische opleidingen. Door mijn ervaring van dit jaar zal ik dan op tijd zijn. Helaas is het dan nog maar te vraag of zo'n tweedejaarsvak, waarbij het rooster wordt gebaseerd op de roosters van andere tweedejaarsvakken, zal passen in mijn activiteiten van mijn derde studiejaar. Niet ideaal dus, maar wel noodzakelijk. En de tweedejaars van volgend jaar? Die zullen dezelfde klap krijgen als wij (de tweedejaars van nu). Gedeeltelijk omdat wij hun plekken inpikken door onze ervaring van dit jaar. Gedeeltelijk omdat 125 plaatsen onredelijk laag is.

Ik wil u vragen deze klacht (nogmaals?) te bespreken en de uitkomst daarvan naar buiten te brengen.
En hoewel u niet nog tientallen mailtjes als dit zult krijgen weet ik zeker dat veel andere studenten zich volledig zullen aansluiten bij mijn woorden. Vandaar dat ik nu afsluit en onderteken met:

Ik wacht uw reactie af,
bij voorbaat dank,
Nathalie (niet namens, maar wel opkomend voor alle gedupeerde tweedejaarsstudenten psychologie)

Dus.

Sociale regels?

2007-01-19T16:37:00.000+01:00

Ik was een jaar of 14. Het was de eerste schooldag in de derde klas.
De coördinator van de onderbouw ging op dat moment alle klassen af om de regels die dat jaar zouden gelden met iedereen door te nemen. Heel belangrijk, want er waren een aantal dingen veranderd. Zo mochten we bijvoorbeeld vanaf die klas roken op het schoolplein (voelen jullie ook verwarring? Ik was 14... Waar was die regel dan op gebaseerd?).

Een andere regel ging over mobiele telefoons. Een nieuw speeltje wat heel stoer was om te hebben. Na de inluiding van het onderwerp vroeg de coördinator: 'Wie van jullie heeft er allemaal een mobieltje?'. Ik, sinds enkele maanden de trotse bezitter van zo'n motorola uit een melkpak, stak samen met mijn-beste-vriendinnetje-naast-me-waarmee-ik-non-stop-smste-als-
we-geen-school-hadden mijn vinger op. We keken elkaar even lachend aan, want óh wat waren we blij met onze superhippe communicatie-bevorderende bakken-met-geld-kostende gsm. Toen keken we om ons heen en realiseerden ons dat wij als enige met onze handen in de lucht zaten. Aarzelend haalden we ze omlaag.
De coördinator vervolgde: 'Ik geloof nóoit dat er maar twee van jullie zijn met een mobiele telefoon, dus deze regel geldt voor iedereen: iedere telefoon die zichtbaar of hoorbaar in de klas aanwezig is wordt ingenomen tot nadere maatregelen genomen zijn.'
Ok. Logisch wel. Zelfs nu breng ik mijn college's soms sms-end door, terwijl ik het onderwerp van mijn studie zelf het gekozen. Bij die saaie, opgelegde vakken die in 3vwo aan de orde kwamen, zou dat ongetwijfeld ook zijn gebeurd als die regel niet werd gemaakt. (Nee, die regel overtreden was geen optie. Je telefoon niet kunnen opnemen of een sms niet direct kunnen lezen en beantwoorden is nog áltijd minder erg dan hem voor een onbepaalde tijd moeten missen!)

Maar goed. Daar wilde ik het helemaal niet over hebben. Ik dwaal af.
Waar het me om gaat is dit: wie heeft de regel bedacht dat je niet je vinger mag opsteken in de klas als jouw antwoord op een simpele ja/nee-vraag 'ja' is? En waarom was die regel niet aan ons verteld? Zelfs de twee vriendinnen die achter ons zaten waren op de hoogte van die nieuwe regel, maar wij hadden er nog niets over gehoord?
Waarom bestond die regel? Waarom mag je niet eerlijk zijn op zo'n vraag? Waarom is zoiets stoers als een-mobieltje-hebben niet iets om stoer over te doen op een moment dat de coördinator het zonder bijbedoelingen, gewoon als onderwerpsinleiding, vraagt?
En vooral: waarom begrijp ik het nog steeds niet?

Ik begrijp een hoop van sociale regels hoor. Je peutert niet in je neus waar mensen bij zijn. In je eentje mag het gewoon, net als boeren en scheten laten overigens. In bepaalde situaties doen mensen die laatste twee trouwens wel: vaak zijn dat situaties met mannen en is er bier in het spel. (Veel bier.)
Dan heb je ook nog sociale omgangsregels. Met twee woorden spreken is erg achterhaald: de tijd dat kinderen alleen 'ja' of 'nee' te zeggen hadden als antwoord op een vraag is lang geleden, dus geen kind zal snappen dat je ,meneer of ,mevrouw achter je zin moet plakken als je hem of haar herinnert aan het met-twee-woorden-spreken. Hedendaagse omgangsregels zijn dingen als 'mensen laten uitpraten' en 'dankjewel' zeggen als je iets krijgt. De kleinste kinderen leren ze. En ze zijn logisch, bovendien.

Kennelijk zijn er ook nog onbekende sociale regels. Want ik gok zomaar dat je ook niet het juiste aantal handen in de lucht ziet als je in een 3vwo klas van nu naar GSM-bezit vraagt. Soms horen dingen niet, zonder dat er een duidelijke regel aan vast zit. Ik ben écht geen autist, de meeste dingen begrijp ik echt wel, maar ik ben nog steeds op zoek naar de persoon die me kan uitleggen waarom ik mijn vinger toen niet om had moeten steken.

Wie kan me helpen?

Bomen knuffelen

2007-01-12T18:05:00.000+01:00

"En dan ga je nadenken over wat er op dit moment in je leven belangrijk is om te leren."
zei één van de twee werkgroepbegeleiders op een open plek tussen de bomen en stuurde ons het bos in. "Jullie hebben drie kwartier de tijd!"
Een kwartier daarvoor zaten we in de kring in een lokaaltje in de kelder van de universiteit, onze werkgroep IBV* was net begonnen. Ons werd verteld dat we onze jas weer aan mochten doen, want we gingen naar buiten.
Na het krijgen van de opdracht liepen we alle twaalf wat ongemakkelijk een willekeurig pad in het bos op. We moesten niet te krampachtig gaan nadenken, want dat zou averechts helpen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn ervaring is dat mijn gedachten alle kanten opvliegen bij dat soort opdrachten en vandaag was daarop geen uitzondering. Eendjes fascineerden me opeens mateloos. De 'nordic walkers' die ik tegenkwam, eisten minstens vijf minuten van mijn tijd op, omdat ik me afvroeg waarom mensen dat nou zo leuk vinden. Tientallen gebeurtenissen schoten als pijlen door mijn hoofd en op het moment dat ik mezelf weer hervond en de opdracht in mijn hoofd herhaalde, merkte ik meteen waarom krampachtig nadenken niet werkt: mijn hoofd bleef leeg. (Om na 10 seconden weer gevuld te worden door onrelevante onderwerpen, gedachten en herinneringen.)
Hopeloos.
Wat wil ik nou leren? Ik heb al zoveel belangrijks geleerd de afgelopen jaren over mijn leven. Wat moet ik kiezen als er niks te kiezen valt?

Mijn groepsgenootjes dachten daar precies hetzelfde over. Iedereen liep een beetje doelloos door het bos. Sommigen strandden op een bankje, sommigen bleven rondjes wandelen. Maar iedereen die ik tegenkwam zei hetzelfde: dit werkt niet zo. Giechelig liepen we dan weer verder. Dit was toch veel te zweverig? Rondlopen in het bos om over jezelf na te denken? Daar konden we toch niks mee?

Wanhopig ging ik op de helft van de tijd op een bankje zitten. Krampachtig (wat moet je anders?) probeerde ik na te denken. Wat wil ik verbeteren? Wat wil ik veranderen? Waar loop ik tegenaan? Ja, ik stel altijd alles uit. Maar uiteindelijk komt alles goed, dus waarom zou ik dat dan veranderen? Therapeutisch peinsde ik verder. Waarom geeft uitstellen me vaak een vervelend gevoel? Opeens viel het kwartje. Als ik iets uitstel zit ik heen en weer te klikken op internet, of heen en weer te zappen op de TV. Ik doe niks échts leuks. Eigenlijk doe ik nooit meer iets échts leuks. Ik lees niet meer, terwijl ik daar zo van houd. Zou dat door het uitstellen komen? Als ik 's middags doe wat ik anders pas aan het eind van de avond zou doen, omdat ik er zes uur lang tegen aan loop te hikken, zou ik dan 's avonds een boek erbij pakken? Ik vind het het proberen waard.
Half bevroren stond ik op van het bankje. Verkleumd liep ik naar de groep toe. Glimlachend knikte ik toen er werd gevraagd of het allemaal was gelukt.

Nu moet ik bovenstaande nog in een 'leervraag' omzetten.
Gelukkig heb ik daar nog tot dinsdag de tijd voor. Acuut schiet de gedachte idealistisch door mijn hoofd: "Eigenlijk zou ik het vanavond moeten maken." Maar de uitstelleritus zet meteen een keel op. Vanavond kan niet hoor. Waarom niet? Daarom niet. Waarom? Dat kan véél beter morgen...
Ik heb dus nog een hoop te leren.

(*Het raarste vak wat ik tijdens mijn studie krijg is gisteren begonnen. IBV. Interpersoonlijke beroepsvaardigheden. Het is de bedoeling dat we aan het eind van deze cursus een berg vaardigheden bezitten waarmee we een goede, objectieve en vakbekwame psycholoog kunnen worden. Daarnaast is het ook de bedoeling dat we aan onze eigen issues werken. Die moeten ons namelijk niet in de weg komen te staan tijdens therapiesessies. Zoals jullie wel zullen begrijpen is het de bedoeling dat de patiënt ten alle tijden wordt geholpen: als de therapeut iets van de aangekaarte problemen herkent, mag de patiënt daar niks van merken.)

Herfst 4.

2007-01-10T16:16:00.000+01:00

"Wat een herfstweer", dacht ik toen ik naar buiten keek. De grijze wolken, hangend tot waar mijn zicht zich strekt, werden juist op dat moment één en het werd donker in mijn kamer. Ik heb ze niet geteld, maar binnen een aantal seconden die je op de vingers van één hand zou kunnen tellen, begon het met regenen. Storten, liever gezegd. Vanuit mijn raam zag ik mensen vluchten: de auto in, onder een afdakje.. De pechhebbers accepteerden hun lot dapper. Doorweekt-thuiskomen lag hen in het vooruitzicht. Waarschijnlijk dachten ze aan een grote mok warme chocolademelk, of een lekker kopje thee. Of dat zou ik tenminste doen.
Morgen gaat het stormen. Het KNMI waarschuwt voor zware windstoten in de kustprovincies.
Nóg meer herstweer, dus.
En dat allemaal in de winter...

Alcohol onder de 16...

2006-12-06T11:23:00.000+01:00

nog even niet!

En zo hoort het. Regels bestaan niet voor niets. En het wordt eens tijd dat we ons daaraan gaan houden. Zestien = zestien. Niet vijftien en 360 dagen. Of 13 en een lengte van 1.85. Gewoon zestien.. eerder niet.
Ik dronk al veel eerder alcohol overigens. In winkels heb ik het nooit geprobeerd om mee te krijgen, zoveel interesse had ik er niet in (en zo hoort het.), maar tijdens schoolfeesten had ik altijd 'mazzel'. Als je in de bovenbouw zat, mocht je bij ons alcoholische dranken kopen. Op vertoon van je schoolpasje, waarop je klas genoemd stond, kreeg je een felgekleurd bandje. Alleen met zo'n bandje mocht je drank kopen. In de 4e klas (het eerste jaar van de bovenbouw) was ik 14, een vroege leerling dus. Twee jaar onder de juiste grens. Er waren ook wel mensen 16, het grootste gedeelte was echter 15, en een aantal van ons waren 14.
Ik ontdekte breezertjes. (Nu begrijp ik overigens niet meer wat ik daar lekker aan vond, maar goed.) In zekere mate aangeschoten verliet ik altijd die schoolfeesten.
Ik ben al een aantal jaar van die school af. Maar mijn broertje zit daar nu in de 6e klas. Godzijdank zijn dit jaar de regels veranderd. Het is niet meer je schoolpasje dat je recht geeft op een bandje, maar je identiteitsbewijs. Zestien moet je zijn. Niet vijftien en 360 dagen. Écht zestien (en zo hoort het.). Geweldig vind ik het. Net zoals die campagnes op tv. Laten we hopen dat het mensen wakker schudt.
Maar dat zullen die 14 jarige pubers van nu wel niet vinden, hè? Ach, wie weet kunnen ze over een jaar of 6 er net zo op terug kijken als ik.

Nodig?

2006-12-01T16:16:00.000+01:00

Voetbalwet is eventueel bespreekbaar. (nu.nl)

"Als er nog lacunes zijn en de KNVB mij duidelijk kan maken dat een voetbalwet nodig is, is dat bespreekbaar", zei hij.
"Wat???" zeg ík.
Ga toch weg... dat stelletje kleuters weet heel goed dat ze dingen doen die niet mogen. Het is echt niet zo dat de politie traangas gebruikt omdat ze van martelen houden. (Niet alléen dat in ieder geval.) Er zijn een aantal dingen die dat verschrikkelijke belachelijke gedrag veroorzaken en bij alle verklaringen komen de termen 'groepsproces' en 'groepsdruk' naar boven.
'Als iedereen in de sloot springt, spring jij er dan ook in?' Nee? Echt wel. Als het een groep is waar jij bij wil horen, spring je erin. Absoluut. Hoezeer je dat nu ook niet zou verwachten.. je gaat zwemmen. Echt.
Als een groep supporters waar jij bij hoort als een stelletje mongolen door een stad gaat rennen en alles kapot maakt wat stuk kan, aan één stuk door schreeuwen alsof ze nooit een taal geleerd hebben en reageren op pogingen van de politie om ze rustig te krijgen alsof deze ze aanmoedigen... dan doe je mee. Helaas. Hoezeer je nu ook denkt dat jij je nooit tot dat soort gedrag zal verlagen.. je doet mee.
Er bestaan uitzonderingen. Als je iemand vindt die óók niet mee wil doen ben je opeens met zijn tweeën. Dan sta je sterker. En hoewel het percentueel nog ontzettend weinig kan zijn als je kijkt naar de hele groep, twee is genoeg om anders te doen. Om een andere beslissing te nemen. Al snel zul je aanhang krijgen. Al die eenlingen die niemand tegen waren gekomen die niet mee wilde doen zullen zich bij je aansluiten. Makkelijk hè?

Verbeter de wereld, begin bij jezelf. en De maatschappij, dat ben jij. Zulke rare slogans zijn dat nog niet.
Maar is daar een wet voor nodig? Of nog beter geformuleerd: kán een wet daar iets aan veranderen? Dat geloof ik niet. Wetten zijn misschien bedoeld om gedrag te verminderen, maar uiteindelijk zijn het simpelweg strafmaten. Ik ken de statistische cijfers niet, maar ik geloof niet dat veel wetten daadwerkelijk gedrag hebben veranderd de afgelopen jaren.
Kijk maar eens naar het softdrugs-beleid. Is legaliseren nu écht nodig? Of is het gewoon zo dat het gebruik en de verkoop niet afneemt, ondanks alle verboden en regels?

Het is aan ons om gedrag te veranderen. Het is aan ons om het goede voorbeeld te geven.
Verbeter dus maar iets. Wijs niet naar anderen. Maar doe het zelf. En verbetert een ander iets? Doe het na, geef het voort. Maak een verschil.

Zien jullie de overeenkomst?

2006-11-28T23:09:00.000+01:00

Regeling Agressieve Dieren (RAD)

Behalve de pitbull wil de minister van LNV nog vier andere hondenrassen verbieden: de dogo argentino, mastino napolitano, americain staffordshire en de fila brasiliera.
Er wordt getwijfeld over de Rottweiler. Aanleiding voor deze maatregel is hun vermeende gevaarlijke bijtgedrag.
De Dierenbescherming is het hier niet mee eens. Hoewel wij natuurlijk ook de preventie van bijtincidenten hoog in het vaandel hebben, denken wij dat het geen oplossing is om vier willekeurige hondenrassen te verbieden. Bijtincidenten komen net zo goed bij andere rassen voor.

De oorzaak van bijtincidenten is in de meeste gevallen een slechte opvoeding. Daarbij speelt de genetische aanleg van de hond een cruciale rol, in combinatie met inprenting en socialisatie. Inprenting (de eerste kennismaking met de mens) vindt vlak na de geboorte plaats. De socialisatie, het leren van maatschappelijke spelregels, volgt na acht à negen weken. Veel pups in fokkerijen krijgen tijdens de socialisatie onvoldoende aandacht en worden angstig of agressief gemaakt. Malafide broodfokkers staan onverschillig tegenover de mogelijk schadelijke gevolgen voor het karakter van de hond.

Verander het woord 'pitbull' eens in marokkanen, 'bijtgedrag' in crimineel gedrag en de verder genoemde hondenrassen in een aantal andere niet-europese volken en je hebt opeens het integratieprobleem in Nederland op papier staan. Hoe raar is dat?

Vandaag was er op het nieuws (nouja, nieuws.. 4 in het land, actualiteitenprogramma klinkt beter) iets over Breezer, een shaffordshire met pitbull kenmerken. Breezer is een aantal maanden geleden opgepakt en in het asiel gestopt. De baasjes van Breezer hebben geprobeerd hem vrij te krijgen door middel van een rechtzaak. Deze loopt nog steeds. Helaas heeft Breezer deze week een spuitje gekregen, het geld was namelijk op.

De generalisatie van pitbull-achtigen linkte ik meteen aan onze eigen steeds erger wordende generalisatie; Geert Wilders is het (nog steeds*) levende bewijs.
Ergens heeft het ook wel iets genocide-achtigs. Bij de honden sowieso natuurlijk. Er wordt letterlijk aangegeven -niet in bovenstaand stukje overigens- dat het ras uit zal sterven door de maatregelen. Maar ook wat Geert Wilders wil -net iets anders natuurlijk, want het gaat alleen om ons land en ze hoeven alleen weg, niet dood-. Zijn Marokkanen in ons land de Duitse Joden tijdens Hitler's moordlustige jaren en de Armeniërs in de tijd van de Armeense genocide waarbij de Turken nog altijd beweren dat het géen genocide was maar slechts deportatie. (We weten natuurlijk allemaal dat Hitler ook Joden deporteerde... en ze daarna liet vermoorden in gaskamers.)
Laten we het niet hopen... laten we niet hopen dat wij onbedoeld Hitler achterna gaan, zonder ons daarvan bewust te zijn. Laten we verder gaan kijken dan ras, kleur en herkomst. Laten we vanaf nu gaan beoordelen op gedrag, bedoeling en persoonlijkheid. Laten we weer tolerant worden.

Ik geloof dat ik net een stukje linkser ben geworden. Wat pitbulls wel niet kunnen doen met je.

*Geen bedreiging vanuit mijn kant uiteraard. Maar de vorige politicus die net zo als hij praatte heeft zijn stoel in de kamer niet lang mogen gebruiken.

Correct

2006-11-27T23:17:00.000+01:00

"Waarschuwing:
onderstaande prijzen zijn correct!" kopt de folder van de kijkshop.

Een veelbelovende belofte, zeker als je opmerkt dat de prijzen waarop gedoeld wordt ook nog eens bijzonder laag zijn.

Helaas staat het welbekende zinnetje tóch nog in kleine lettertjes onderaan op de achterste pagina: "Zet- en drukfouten voorbehouden."

Zonde. Want deze tegenstrijdigheid ontneemt de kracht van de zin die ik als eerst vermeldde compleet.

Was ik de enige die benieuwd naar dat zinnetje op zoek ging na het lezen van Kijkshop's belofte?

Herfst 3.

2006-11-24T11:11:00.000+01:00

De boom die ik vanuit het raam van mijn woonkamer zie heeft nog 11 blaadjes. Ik heb ze geteld.
Iets waaraan ik een maand geleden nooit zou zijn begonnen. Want hoelang ben je bezig als je moet tellen tot ontelbaar?

Waarom verliezen bomen blaadjes in de winter? Is het een gebrek aan zonlicht? Dat de fotosyntese daardoor niet meer kan plaats vinden? Dat zou kunnen. De bladeren drogen ook uit. Maar dat kan in een nat Nederlands najaar niet aan gebrek aan vocht liggen. Waarom drogen bladeren niet uit in de zomer, als de brandende zon alle andere levende wezens wel naar water doet snakken. Misschien is het wel zelfbescherming. Alleen tijdens de eerste herfststormen waaien bomen om. Hun bladeren vangen dan de wind. Dus als ze deze afstoten groeit hun overlevingskans tijdens stormachtig weer. Een goede reden, lijkt me.
Naaldbomen verliezen hun 'bladeren' niet. Misschien zijn die te dun om wind te vangen, de wind kan makkelijk om die smalle naalden heen blazen.

Wiens kennis bevat de juiste oplossing?

Hebben jullie dat ook wel eens?

2006-11-23T16:53:00.000+01:00

Als kind denk je heel anders dan als volwassene. Soms geef je verklaringen aan dingen die absoluut niet kloppen, maar op dat moment volkomen logisch lijken.
Soms blijven die verklaringen hangen tot in je volwassenheid. Bij mij in ieder geval wel. Ik heb het heel vaak dat ik een term gebruik, me daarna de verklaring die ik er als kind aan gaf herinner en weer daarna besef ik dan plotseling de échte verklaring, waarna ik altijd een beetje raar gevoel overhoud. Was ik echt de afgelopen 10 à 15 jaar in de veronderstelling dat die verklaring waar was? Dat zou wel heel dom zijn. Toch voelde dat besef-moment heel echt. Echt alsof ik me dat voor het eerst realiseerde.

Een voorbeeldje: de film Kruistocht in Spijkerbroek is uit. Daardoor werd dat een gespreksonderwerp en opeens drong het tot me door dat ik altijd heb gedacht dat spijkerbroek een dorp was in het boek. Terwijl ze gewoon op een echte spijkerbroek doelen... Hoe kan ik dat misinterpreteren?
Nog een voorbeeldje: hopjesvla stond op tafel. Naar mijn idee heette dat hopjesvla omdat de vla met hopjes uit het pak komt. (Hoe kinderlijk..! Want is hopjes in die context wel een woord?) Blijkt er hopjes-smaak aan te zitten. (Ja, logisch! Vanille en chocolade zijn immers ook geen manieren waarop vla uit een pak komt.)

Achteraf snap ik dus nooit hoe ik ooit op die verklaring ben gekomen. Het schijnt dat kinderen heel fantasievol zijn. Maar of dat een reden is... geen idee. Ik vind het iedere keer weer apart.

Maar wat ik me afvraag: ben ik hier alleen in? Of hebben jullie dat ook wel eens?

De gulden terug.

2006-11-13T23:23:00.000+01:00

Een 'hot topic' op verjaardagen. "En nu met die euro is alles zó duur geworden." "Als ik het zou mogen zeggen, zouden we morgen weer met guldens betalen."

Naïef...
Mensen hebben altijd iets nodig om naar op te kijken. Een ideaalbeeld wat absoluut beter is dan de huidige situatie. Het guldentijdperk is zo'n ideaalbeeld. De euro is de huidige situatie, zoals iedere Nederlander weet.
Waarom denken mensen nou dat het beter zal worden allemaal als de gulden terugkomt? De winkeliers worden er massaal van beschuldigd hun guldentekens in eurotekens te hebben veranderd, zonder het bedrag te veranderen. Als je het zo bekijkt is alles 2,2 keer zo duur geworden. Is dat zo? Nee, natuurlijk niet. Het CBS heeft zelfs bekend gemaakt dat boodschappen doen momenteel goedkoper is dan 5 jaar geleden (in het guldentijdperk dus). En die onderzoekers hebben iedere euro netjes als 2 gulden 20 gerekend, dus dat 'alles is zó duur geworden' geldt in een supermarkt niet. Mensen geven misschien makkelijker geld uit.
Dat geloof ik graag. Hoezeer € 0,99 ook hetzelfde is als F 2,19, het klinkt gewoon alsof het minder is. Als deze theorie opgaat is de consument dus zelf schuldig aan het hogere getalletje bij het kopje 'boodschappen' in het kasboek. (Een elektronisch kasboek natuurlijk. Niemand doet dat nog met de hand.)

En nog wat. Natuurlijk zijn prijzen hoger geworden. Inflatie heet dat. Ons loon gaat ook jaarlijks omhoog, als het goed is met een percentage dat in de buurt van die inflatie ligt.

Maar ben ik nou de enige die dat zo ziet? Dat zal toch zeker niet? Ik ben er juist van overtuigd dat we genaaid gaan worden als we de gulden weer terugkrijgen. Prijzen vermenigvuldigen met 2,2 zal er dan niet bij zijn vrees ik. Alles x 3 doen is veel makkelijker. Daar gaat dat ideaalbeeld... En als dat nog niet verdwijnt, denk dan nog maar eens aan die transactiekosten die je nu betaalt als je wat Engelse ponden wilt. Als wij de gulden terugkrijgen zullen we iedere euro voor een gulden of 5 moeten kopen. (Daarin overdrijf ik natuurlijk, maar het gaat er niet om dat ik een reëel getal typ, het gaat er om dat ik mijn punt duidelijk maak.)

Naïef dus...

Wat vinden jullie?

Verkiezingen

2006-11-03T11:38:00.000+01:00

Het is bijna zover. 22 november mag heel 18+ Nederland zich naar de stemlocaties begeven.
Ik vind het wederom verwarrend. Campagne voerend Den Haag, doet dat niet zoals ik het zou willen. Ik wil vooral duidelijkheid. Ik wil weten waarvóor ik stem én waartégen ik stem als ik een bepaalde partij kies. Dat is me natuurlijk wel globaal duidelijk. Ik snap het verschil tussen links en rechts. Maar verder? De nu al eindeloze strijd tussen Bos en Balkenende vermoeit me. De details vliegen in het rond, terwijl de grote lijnen onaangeroerd blijven liggen. Ze gedragen zich alsof ze volledig recht tegenover elkaar staan, maar dat is onzin. Op veel vlakken geven ze elkaar ook gelijk. Maar omdat die verkiezingen van over twee en een halve week al die lijsttrekkers een injectie media-geilheid hebben gegeven, doen ze momenteel alles om haantje de voorste te zijn en verschijnen ze overal waar maar plek voor ze is, waardoor de hele essentie van campagne voeren naar mijn idee verdwijnt. Misschien is dit wel campagne voeren anno 2006 hoor. Misschien kan ik de veranderingen gewoon niet bijhouden. Maar ik denk niet dat ik daar de enige in ben.
Vanavond is er wéer zo'n debat. Zou Balkenende weer gaan beweren dat Bos 'draait'? Spannend hoor... *zucht*

Ik snap ook wel dat het minister-president-schap de oorzaak is van al het gedoe. Maar in feite zou dat de verkiezingen niet moeten beïnvloeden. Wij gaan straks stemmen om een tweede kamer te vormen. En dat daaruit een (eventueel nieuwe) minister president komt, dat zou ik bijna bijzaak willen noemen. De debatten tussen die twee B's overschaduwen al het andere wat zich in de politieke wereld in dit land afspeelt, het lijkt immers op sommige momenten alsof we maar twee partijen hebben om tussen te kiezen, en dat is zonde. Meer dan zonde zelfs, want het bepaalt de komende vier jaar in dit land. Vier belangrijke jaren ook. Jaren waarin we de economie stijgend willen houden en jaren waarin we zullen moeten vechten tegen natuurgeweld waarvan we eigenlijk zelf de dader zijn.

Ik ben overigens ook benieuwd naar al die stemwijzers op internet. Hoe neutraal zijn die? Of zouden ze stiekem gesponsord worden?

Herfst 2.

2006-09-20T22:44:00.000+02:00

In het kader van de vervolg-logjes, hier maar weer een vervolg op een eerder geschreven stukje:

Ieder jaar zijn er twee seizoenswisselingen waarvan ik het tijdstip helemaal zelf bepaal: De overgang van de lente in de zomer en het moment dat zomer herfst wordt. Die eerste overgang maakt me altijd blij en optimistisch, het tweede moment dat ik noemde niet. Dat moment luidt immers de herfst in. En hoe mooi ik de kleurtjes van de blaadjes die van de bomen vallen ook vind.. ik vind ze voornamelijk mooi als ik ze door een raam heen, vanuit een warme woonkamer, kan zien. Zodra ik buiten kom heb ik waarschijnlijk last van teveel wind, kou en regen. Zoals dat hier in ons landje hoort in de herfst. Gelukkig hoort het ook om erover te klagen, anders zou ik zo buiten de boot vallen.

Maar goed. Ik zou wat gaan schrijven over mijn manier om dat overgangsmoment te bepalen.
Als ik 's avonds moet werken is dat altijd tot 8 uur. De winkel is namelijk open tot 8 uur, dus zodra de laatste klant uit de winkel is verdwenen, loop ik nog even snel door diezelfde deur naar buiten. 's Zomers is het dan nog heerlijk licht. Vaak een beetje benauwd, want dat doet een dag felle zon met de Rotterdamse lucht. Maar vooral zomers. En dat gevoel is heerlijk. Dat gevoel is helemaal geweldig als het de eerste keer is dat het licht is om 8 uur. Door de stand van de zon enzo (ga maar lekker googlen als je meer details wil weten), is het maar zo'n 5 maanden per jaar licht na 8 uur 's avonds. Het eerste moment dat ik klaar ben met werken én zonder fietslampjes naar huis kan fietsen is vaak in het einde van april of het begin van mij . Hoewel je april en mei officieel nog lente moet noemen, voelt het vanaf dat moment voor mij als zomer. Heerlijk is dat. Alsof het een verschil van dag en nacht is.
De andere overgang vond afgelopen week plaats. Maandagavond stond ik om 8 uur naast mijn werk bij mijn fiets. Ik concludeerde dat het te donker was om zonder lampjes naar huis te fietsen en meteen voelde ik me anders. Donkerder, killer. Net als de herfst. Natuurlijk zal ik me binnenshuis het hele jaar door 's zomers gedragen, maar de komende 7 maanden ben ik buiten even niet het zonnetje in ehh... buiten huis. Waarschijnlijk ben ik voornamelijk aan het rillen van de kou, schuilen voor de regen of aan het vechten tegen de wind.

Ik kan nu al niet wachten tot mijn lampjes weer opgeborgen mogen worden...

Vervolg staking.

2006-09-18T15:50:00.000+02:00

Omdat boze mails sturen leuk is, heb ik er ook een aan de RET gestuurd.
Wegens privacy-redenen mag de mail hier niet naartoe kopiëren, dus dat doe ik ook niet, maar ik kan wel verklappen dat ik een duidelijke uitleg én welgemeende excuses heb ontvangen voor de overlast.

Jammer dat die excuses geen vier wielen en een chauffeur hebben. Anders had ik alsnog even kunnen gaan winkelen.